ဂါထာများ

ဤ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပ္ဌုတ်ပ္ဖြဲ့ခြင်းကို ပါဠိဘာသာဖြင့် ရွတ်ဆိုသည်။ ယုံကြည်သူသည် ဗုဒ္ဓ၊ တရားတော် နှင့် သံဃာ တို့၌ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သည်။ ဤ ကိုးကွယ်ရာ မ္ဂ္ဂါ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ခြင်းကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုသည်။

ဤသည်မှာ ပါဠိဘာသာဖြင့် ရှစ်ပိုဒ်ရှိသော ဂါထာများဖြစ်ပြီး ဇယမင်္ဂလဂါထာဟု လူသိများသည်။ ယင်းဂါထာများသည် မြတ်စွာဘုရား၏ စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ရန်သူများအပေါ် အောင်ပွဲရှစ်ခုကို ဂုဏ်ပြုဖော်ပြသည်။ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ရရှိရန်နှင့် ဘဝ၏အခက်အခဲများကို အောင်မြင်နိုင်သော စိတ်ဓာတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် အစဉ်အလာအားဖြင့် ရွတ်ဆိုကြသည်။

ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ထုံးတမ်းစဉ်လာမှ ပါဠိဘာသာဖြင့် ရွတ်ဆိုသော ဂါထာတိုတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ကွယ်လွန်သူ ဆွေမျိုးများထံ အမျှဝေရန် သုံးကြိမ်ရွတ်ဆိုလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် သူတို့အား ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စေလိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ညွှန်းသည်။ ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် အသုဘအခမ်းအနား သို့မဟုတ် အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနားများ၌ မကြာခဏ အသုံးပြုသည်။

ဓမ္မပဒ၏ 33-43 ဂါထာများ: မတည်ငြိမ်သော စိတ်သည် ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် အကျင့်သဖြင့် အုပ်ချုပ်ကာ သင့်လျှော်စွာ လမ်းညွှန်ထားသော စိတ်သည် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတရား နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်။

ဓမ္မပဒ၏ အမွှာထွာဂါထာများ (ဂါထာ 1-20) သည် ဤကျမ်းခြင်းကိုခေါက်စတင်သည်၊ စိတ်သည် အတွေ့အကြုံအားလုံးကိုပုံစံချ၍ သုတ္တရ်ပြန်ပေးခြင်းအားဖြင့် မဟုတ်ပါ၊ ဆန့်ကျင်ဖက်မုန်းတီးမှုကင်းခြင်း သည်သာလျှင် စက္ခုရ်ကိုအဆုံးသတ်မည်ဟု သွန်သင်သည်။

မဂ်ဂိမ နိကာယ ၈၆ မှ ဗုဒ္ဓ ကျေးဇူးပြု သော ကာကွယ်ရန် ဈေး။ အရဟန် အင်္ဂုလိမာလ သည် နဲကျွေးနေသော မိခင် နှင့် သူမ၏ ကလေး အား ကျေးဇူးပြု သည်။

ဓမ္မပဒ ပဒ 21-32 - သတိစိတ်သည် အသက်မဲ့ပညာ၏ လမ်းဖြစ်သည် လျှင် အမုန်းမသတိသည် သေခြင်း၏ လမ်းဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ပညာရှိသူများသည် သူတို့ရဲ့ သတိကို ငွေကြေးကဲ့သို့ ကာကွယ်သည်။

ဓမ္မပတ်၏ အရဟန္တဝဂ် (ဂါထာ 90–99) သည် နိုးထိုက်လျက် ရှိသော အရဟန္တ၊ အလိုအရာမှ လွတ်မြောက်၊ အခါအခါ နေထိုင်ရာ အေးခြင်း၊ ငန်းအမျိုး ပျံသန်းသည့်အခါ အရိပ်စာ မည်သည့်အရိပ်ပါ မရှိသည်ကဲ့သို့ ဆုံးမကျက်စသော အရဟန္တတို့ကို စတုတ္တ ပူဇ်ပြုသည်။

ဓမ္မပဒ၏ အတ္တ ဝဂ်သည် လူတစ်ယောက်စီသည် သူ့ကိုယ်ကျ ကာကွယ်သူဖြစ်ကြောင်း သင်ပေးသည်။ ဆန္ဒအားထုတ်မှု နှင့် ကိုယ်သည်ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုသည် အခြားသူထံမှ ချေးယူ၍မရသည်။

ဗာလ ဝဂ်သည် ဒါမ္မပဒ်ပညတ်စာကျမ်းမှ ၆၀-၇၅ ပိုဒ် ၁၆ ခုအဖြစ် စုစည်းထားသည်။ မိုက်သော သူ၏ သဘောသဘာဝ နှင့် ကိုယ်ကိုယ်ကိုဆန့်ကျင်သော အလျင်းဝင်တွေ့ရှိမှုများကို ဖေါ်ထုတ်သည်။ သခင်ရဲတစ်ပါးသည် ၎င်း၏ မိုက်တံုးမှုကို သိသည့် မိုက်တံုးသော သူသည် အဆိုပါအခါတွင် ဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။ သို့သော် ကိုယ်ကိုကိုယ် ဉာဏ်ရှိသူဟု ထင်မြင်သော မိုက်တံုးသော သူသည် အမှန်တကယ် မိုက်တံုးသော သူ ဖြစ်သည်။ ဆီးချုပ်နှင့် လျှာ၏ အစာအရသာခံစားခြင်းအမှာတရားအားဖြင့် သူသည် ကမ္ဘာ့ အကျိုးအမြတ်သို့သည့် လမ်းသည် အခြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး နိဗ္ဗာန်သို့သည့် လမ်းသည် အားလုံးအားဖြင့် ကွဲခွာသည်ကို ပြသည်။

ဓမ္မပဒ၏ ဘိက္ခုဝဂ် (ဂါထာ ၃၆၀–၃၈၂) သည် ရဟန်းတို့ အစ္ဒီယံကို ဖော်ပြသည်။ အိန္ဒြိယ စည်းမျုပ်း၊ တည်ဆောက်သောမှု၊ မိမိအပေါ် အခိုင်းအခြဲတို့သည် နိပ္ပါနသို့ လမ်းဖြစ်သည်။

ဓမ္မပုဒ၏ နောက်ဆုံးခန်းအစ ဗြာဟ္မဏဝဂ် (ဂါထာ ၃၈၃–၄၂၃): ဗုဒ္ဓ အမှန်တကယ်ပုဏ္ဏားကို မွေးဖွားမှု သို့မဟုတ် ကထိကဘာသာဖြင့်မဟုတ်၊ နိုးကြားသောအရဟန္တဖြင့် အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ထမ်မပညတ်၏ ဗုဒ္ဓဝဂ် (ဂါထာ 179-196) သည် သန်း့စင်သောဂါထာ 18 ပုဒ်ပါရှိ၍ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဓိကအမှန်တရားနှင့် ပညာရှင်ဗုဒ္ဓမဟာရဟန်တိုင်း၏ မြတ်မြတ်ကြီးကြီးသောလက္ခဏာများ ဖြန့်ဝေသည်။ အရှင်ဗုဒ္ဓများ၏ အဓိကသုတေသန ကြေးမုံသည့်အလွန်ကျော်လည်သော ဂါထာ 183 ကြင့်ပါ။ 'အပြစ်တစ်ခုကိုမျှ မပြုလုပ်ရန်၊ တရားဝတ်ကျ၏ အမှုကြီးများကို စုဆောင်းရန်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ၏စိတ်ကို အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းရန်—ဤသည်မှာ အရှင်ဗုဒ္ဓများ၏ အုပ်ချုပ်ရန်စည်းမျဉ်း(သင်ခန်းစာ)ဖြစ်ပါသည်။' ကြောက်လန့်သောလူများသည် တောင်တန်းများ၊ အပင်များနှင့် ကောင်းကင်လုံ၏ အကျ်အခိုင်ခံယူကြ—ထိုအရာသည် အန္တရာယ်ဖြစ်သည်ဟု ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ကြေးမုံသည်။ ဗုဒ္ဓ၊ ဗုဒ္ဓဒေသနာ နှင့် သံဃာ၏ အကျ်အခိုင်နှင့် စတုရီယတ်ကျ အမှန်တရားများ၏ ဖြည့်ဝေသောဉာဏ်ဒြပ်မြင်သည် ကမ္ဘာ၏ ဒုက္ခရှိသမျှမှ လွှတ်မြောက်စေသည့် အမြင့်ဆုံးအကျ်အခိုင် ဖြစ်ပါသည်။

ဓမ္မပိဋကမ၏ ဒဏ္ဍဝဂ် အခန်း (ဂါထာ 129-145): အားလုံးသောအသက်ရှင်များသည် အုပ်စုလုံးခြင်းမှ ကြောက်လန့်ကြ၏ နှင့် အသက်သည် အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတည်းဟူသည် အခြားသူများ၏ တည်နေရာ၏ အတိုင်းအတာ ထားထားသည် နှင့် အဘယ်သူကိုမျ မသုတ်သည်။

ဓမ္မပိဋကSuuမှ ဓမ္မဋ္ဌဝဂ် (ဂါထာ 256–272) သည် အမှန်တကယ်သော တရားမှုတည်ခြင်းသည် အတွင်းဆန္ဒကောင်းမွန်မှုမှ ဆင်းသက်ကြောင်း သင်ခန်းစာပေးသည်။

ဓမ္မပဒ၏ ဇရာဝဂ် (ဂါထာ ၁၄၆–၁၅၆)- ကိုယ်၏ အမြဲမကျေးမဲ့ အခြင်း၊ တကြီးဖြင့် ကွယ်ဝသည့် အိမ်တည်ဆောက်သူ ဂါထာများ၊ အပ္ပမာဒ၏ စာသင်ခွင့်။

ဓမ္မပိုဒ်ကောဓဝဂ်(ဂါထာ ၂၂၁-၂၃၄)သည် အမျက်ထွက်ခြင်း၊ အဆန်ခြင်းနှင့် အမုန်းမှုကို ခိုင်လုံစွာကျော်လွှားရန် အသည်းစိတ်၊ အမုန်းမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် သင်ခန်းစာပေးသည်။ ဤဝဂ်တွင် ကဋ္ဌ ၁၄ ခုရှိပြီး အမျက်ထွက်ခြင်းကို ကျော်လွှားရန်ဒဿုံစိတ်ပညာဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းကို သင်ခန်းစာပေးသည်။ ကဋ္ဌ ၂၂၂တွင် ဗုဒ္ဓသည်ပြောဆိုသည် - အရေအတွက်မတည်မငြိမ်သောရထားကဲ့သို့ အမျက်ကို ထိန်းချုပ်သူကို ငါသည်ကောင်းမွန်သောစွန်စုံ၏ အခြင်းခြင်းကိုခေါ်သည်။ အခြားသူများသည် လှေးမ်နည်းများကိုဖြည့်သွင်းသည့်သူများသာဖြစ်သည်။ ကဋ္ဌ ၂၂၃တွင် အမျက်ကိုအမုန်းခြင်းဖြင့် ကျော်လွှားရန်၊ မကောင်းမွန်ခြင်းကိုကောင်းမွန်ခြင်းဖြင့် ကျော်လွှားရန်၊ အာယုံလည်ပင်းကိုချမ်းခြင်းဖြင့် ကျော်လွှားရန်၊ သုံးကောင်းမွန်သောနည်းလမ်းကို ညီမျှခြင်းဖြင့် ကျော်လွှားရန် သင်ခန်းစာပေးသည်။

ဒမ္မပဒ၏ လောကဝဂ် (ဂါထာ ၁၆၇–၁၇၈) သည် ကမ္ဘာကို ပူဖောင်းသည်ကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ကျွန်းတုံကဲ့သို့ မြင်သောအခါ တစုံစုံ၏အသက်ရှင်ခြင်း၊ တရားတွင်အညီ၏အသက်ရှင်ခြင်း၊ ကျေးဇူးပြုခြင်း၊ နှင့် စုံမုံခြင်းမဲ့သောအသက်ရှင်ခြင်းအတွက် သာဒပူတွင် သူတည်သည်များအား ရည်ညွှန်းခြင်း။

ဒမ္မပဒ၏ မဂ္ဂဝဂ် (ဂါထာ ၂၇၃-၂၈၉) သည် အဋ္ဌမဂ်္ဂိကမဂ်နှင့် အရှင်သည်၏ လက္ခဏာသုံးခုကို လွတ်မြောက်ရန်သည့် လမ်းစဉ်အဖြစ် ကြေးငြာသည်။

ဓမ္မပိဋကခ မလဝဂ် ဂါထာ 235–255 စိတ်ဆင့်ဆုံအညစ်အကြေးများကို စူးစမ်းသုံးသပ်သည်။ မသိမယုံတွင် အကြီးမားဆုံးအညစ်အကြေးအဖြစ် သိရှိထားသည်။ ဤအခန်းတွင် အသက်ကြီးသူ ဂါထာများ ရှိသည်။ အခြားဂါထာများသည် အလိုအလျှှောက် အုပ်စုံ လှည့်စားခြင်းအကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

ဒမ္မပုဒ၏ နာဂဝဂ သည် ဆင်အုပ်စုကို ကျေးဇူးတစ်ခါ ကိုယ်ကျင့်သိုးမြတ်ခြင်း နှင့် သုံးသပ်ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုသည်

ဓမ္မပဒ၏ နိရယ ဝဂ် (ဂါထာ ၃၀၆–၃၁၉) သည် သတ်မှတ်မှု၊ အမှားတရား အမြင်များ နှင့် ကုသိုလ်မဲ့သော ကျင့်ကမ်းများ၏ ကံ ဆက်သွယ်မှု အကျိုးဆက်များ ကို သတိပေးပါသည်။

ပကိဏ္ဏကဝဂ်သည် ပါဠိသတ္တုပ္ပတ္တိ၏ ဓမ္မပဒါ၏ အခန်း ၂၁ ဖြစ်ပြီး သည်စွန်းခြင်း၊ သုံးမြတ်တရား၏ အလိုအလျှောက် နှင့် တစ်ကိုယ်ခ်တ ကျင့်သုံးခြင်းအပေါ်ကျ ဂါထာ ၁၆ ခု (290-305) စုစည်းပြုစုထားသည်။

ဒမ္မပဒ ပဏ္ဍိတဝဂ်း (ဂါထာ 76-89) သည် ပညာရှိသူများကို ကျီးဖျူးသည်။ သူတို့သည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်လုံပြီး ကြီးကျယ်သော ရေကန်ကဲ့သို့ အငြိုးပူသည်။ သူတို့သည် ပြင်ဆင်ခွင့်ခြင်း ရှာဖွေသည် နိုင်ငံရ ဂါထာ အလိုက် နိုင်ငံရ။

ဓမ္မပဒ ပါပအခန်း (ဂါထာ ၁၁၆–၁၂၈): ကုသလကုသိုလ်ကို မြန်စွာ ပြုလုပ်သင့်သည်။ အလွန်သေးငယ်သော ပါပများသည် ရေဒုံးအို အမှုံမှုံ ရွေ့လျှင်း ပြည့်သွားသည်နည်းတူ ဘဝကို ဆီ့အောင် ပြည့်တင်းစွာ ဆောင်သည်။ ကမ္မကြောင့် မည်သည့်နေရာမျ အလှည့်ပတ် ခံစားရန် မရှိ။

ဒမ္မပဒ၏ ပိယဝဂ်(ဂါထာ ၂၀၉–၂၂၀)သည် ချစ်ခင်ခြင်း နှင့် စိတ်ဝင်စားခြင်းကို ဒုက္ခ မ ကြောက်လန်း၏ အရင်းခံ အဖြစ် ဖော်ထုတ်သည်။ နှင့်တဖြည်း ကင်းလွှတ်သောသူတို့ အား ချီးမွမ်းသည်။

ဓမ္မပဒ အခန်း (ကုံရဲ့ အခန်း ၄၄-၅၉)။ ပန်းများ သည် တစ်ခြား နည်းလမ်းအရ အရာများ ကို သင်ခန်းစာ ပေးသည်။ ကုံရဲ့ သည် အာယုဝဒ နှင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ သတ္တွာ ကို ရှုမြင်သည်။ ပန်းများ ၏ အနံ့ သည် လေ အတိုက် ကျမ် သွားသည်။ သို့သော် သဒ္ဓါ လူများ ၏ အရည်အချင်း စေ့စေ့သည် အရှည်ထိ ရောက်သည်။

ဓမ္မပဒ၏ သဟဿဝဂ (ဂါထာ 100-115) သည် တစ်ခုသောသွန်သင်ချက်၊ တစ်နေ့သောကုသိုလ်၊ သို့မဟုတ် တစ်ခြင်းအာရုံ၏ အခိုက်အတန်ခွင့်သည် ထောင်ရှိန်သုံးဝါဒမျာကို ကျော်လွန်သည်ဟု သွန်သင်သည်။

ဓမ္မပဒ၏ စုခဝဂ် (ပုံကွက် 197–208) သည် ချမ်းသာခြင်းကို အာရုံခံယူခြင်းမဟုတ်ပဲ မုန်းခြင်း၊ ဆန္ဒလိုက်စားခြင်း နှင့် အကျင့်အတွက်မှ အတွင်းအခွင်ဖြင့် ပြန်လည်သတ်မှတ်သည်။

ဓမ္မပိဋကျ တဏွာဝဂ် ဂါထာ 334-359 သည် တပ်မက်ခြင်းကို ဒုက္ခ၏ အရင်းခံအဖြစ် ခွဲခြားလေ့လာထားပြီး ဓမ္မဒါန၏ ချီးကျူးမှုဖြင့် အဆုံးသတ်နေသည်။

အိုဝါဒ-ပတိမုက္ခ ဂါထာသည် ဗုဒ္ဓခမည်သတ်အရှင်၏ သင်ခန်းစာကို သုံးခုမှာ အုပ်ချုပ်သည်။ ၎င်းမှာ အပြစ်မှ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ကုသိုလ်ကို စေတမ်းခြင်း၊ တစ်ဖန်အသိကို သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သည်။