ဓမ္မပဒ၏ အမွှာထွာဂါထာများ (ယမက၀ဂ္ဂ)

အလုံးစုံသောတရားတို့သည် စိတ်ရှေ့သွားရှိကုန်၏၊ စိတ်လျှင် အကြီးအမှူးရှိကုန်၏၊ စိတ်ဖြင့်ပြီးကုန်၏။ စိတ်ညစ်ညူးလျက် စကားပြောဆိုသော်လည်းကောင်း၊ အမှုကိုပြုလုပ်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူအား ဆင်းရဲခြင်းသည် လှည်းဘီးသည် နွား၏ခြေရာသို့ အစဉ်လိုက်သကဲ့သို့ အစဉ်လိုက်လေ၏။

အလုံးစုံသောတရားတို့သည် စိတ်ရှေ့သွားရှိကုန်၏၊ စိတ်လျှင် အကြီးအမှူးရှိကုန်၏၊ စိတ်ဖြင့်ပြီးကုန်၏။ စိတ်ကြည်လင်လျက် စကားပြောဆိုသော်လည်းကောင်း၊ အမှုကိုပြုလုပ်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုသူအား ချမ်းသာခြင်းသည် မပျောက်ပျက်နိုင်သောအရိပ်ကဲ့သို့ အစဉ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ငါ့ကို ဆဲရေးဖူးပြီ၊ သူသည် ငါ့ကို ရိုက်နှက်ဖူးပြီ၊ သူသည် ငါ့ကို အောင်နိုင်ဖူးပြီ၊ သူသည် ငါ့ဥစ္စာကို လုယူဖူးပြီ—ဤသို့သောအကြံတို့ကို ဆောင်ထားသူများ၌ မုန်းတီးခြင်းသည် ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းအေး။

သူသည် ငါ့ကို ဆဲရေးဖူးပြီ၊ သူသည် ငါ့ကို ရိုက်နှက်ဖူးပြီ၊ သူသည် ငါ့ကို အောင်နိုင်ဖူးပြီ၊ သူသည် ငါ့ဥစ္စာကို လုယူဖူးပြီ—ဤသို့သောအကြံတို့ကို မဆောင်ထားသူများ၌ မုန်းတီးခြင်းသည် ငြိမ်းအေးစွာ ငြိမ်းအေး၏။

ဤလောက၌ မုန်းတီးခြင်းသည် မုန်းတီးခြင်းဖြင့် ဘယ်တော့မှ မငြိမ်းအေး၊ မုန်းတီးခြင်းကင်ခြင်းဖြင့်သာ ငြိမ်းအေး၏။ ဤသည်ကား ထာဝရတရားတည်း။

ငါတို့အားလုံး သေခြင်းသဘောရှိသည်ကို မသိသူတို့သည် ခိုက်ရန်ဒေါသကို ဆက်လက်ပြုကြ၏။ သို့သော် ဤသစ္စာကို သိသူတို့သည် သူတို့၏အငြင်းပွားမှုများကို ငြိမ်းအေးစေကြ၏။

သာယာဖွယ်တို့၌ နေလေ့ရှိသောသူ၊ ဣန္ဒြေ (ခြောက်ပါး) တို့ကို မစောင့်စည်းသောသူ၊ စားမှုဝယ် အတိုင်းအရှည်မသိသောသူ၊ ပျင်းရိ၍ အားမထုတ်သောသူကို မာရ်နတ်သည် အားနည်းသောသစ်ပင်ကို လေတိုက်သကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်၏။

မသာယာဖွယ်တို့၌ နေလေ့ရှိသောသူ၊ ဣန္ဒြေတို့ကို ကောင်းစွာစောင့်စည်းသောသူ၊ စားမှုဝယ် အတိုင်းအရှည်သိသောသူ၊ သဒ္ဓါတရားရှိ၍ လုံ့လဝီရိယရှိသောသူကို မာရ်နတ်သည် လေသည် တောင်ကို မလှုပ်ရှားနိုင်သကဲ့သို့ မလွှမ်းမိုးနိုင်။

မစင်ကြယ်မှုတို့မှ မလွတ်သေးသောသူသည် မိမိကိုယ်ကို ချုပ်တည်းခြင်းနှင့် သစ္စာစကားမရှိဘဲ ဖန်ရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်သော် ထိုသူသည် သင်္ကန်းနှင့် မထိုက်တန်။

သို့သော် မစင်ကြယ်မှုတို့ကို စွန့်ပယ်ပြီးသောသူ၊ သီလတို့၌ ကောင်းစွာတည်သောသူ၊ ချုပ်တည်းခြင်းနှင့် သစ္စာစကားနှင့် ပြည့်စုံသောသူသည် သင်္ကန်းနှင့် အမှန်ထိုက်တန်၏။

အချည်းနှီးသောအရာကို အနှစ်သာရဟု ထင်မှတ်ကာ အနှစ်သာရကို အချည်းနှီးဟု ထင်မှတ်သော သူတို့သည် မှားယွင်းသော အကြံအစည်များ၌ တည်နေကြသည်ဖြစ်၍ အနှစ်သာရသို့ ဘယ်တော့မျှ မရောက်နိုင်ကြကုန်။

သို့သော် အနှစ်သာရကို အနှစ်သာရဟူ၍လည်းကောင်း၊ အချည်းနှီးကို အချည်းနှီးဟူ၍လည်းကောင်း သိသော သူတို့သည် မှန်ကန်သော အကြံအစည်များ၌ တည်နေကြသည်ဖြစ်၍ အနှစ်သာရသို့ ရောက်ကြကုန်၏။

မိုးရေသည် မိုးလုံးမကောင်းသော အိမ်ကို စိမ့်ဝင်သကဲ့သို့၊ တဏှာရာဂသည်လည်း မဖွံ့ဖြိုးသေးသော စိတ်ကို စိမ့်ဝင်လေသည်။

မိုးရေသည် မိုးလုံးကောင်းသော အိမ်ကို မစိမ့်ဝင်သကဲ့သို့၊ တဏှာရာဂသည်လည်း ကောင်းစွာဖွံ့ဖြိုးသော စိတ်ကို မစိမ့်ဝင်နိုင်ပေ။

ဤလောက၌လည်း ဝမ်းနည်း၏၊ တမလွန်ဘဝ၌လည်း ဝမ်းနည်း၏။ မကောင်းမှုပြုသူသည် လောကနှစ်ပါးစလုံး၌ ဝမ်းနည်း၏။ မိမိ၏ပြုအပ်သော မကောင်းမှုတို့၏ မစင်ကြယ်ခြင်းကို မြင်သောကြောင့် ဝမ်းနည်း၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်၏။

ဤလောက၌လည်း ဝမ်းမြောက်၏၊ တမလွန်ဘဝ၌လည်း ဝမ်းမြောက်၏။ ကောင်းမှုပြုသူသည် လောကနှစ်ပါးစလုံး၌ ဝမ်းမြောက်၏။ မိမိ၏ပြုအပ်သော ကောင်းမှုတို့၏ စင်ကြယ်ခြင်းကို မြင်သောကြောင့် ဝမ်းမြောက်၍ အလွန်ရွှင်လန်း၏။

ဤလောက၌လည်း ဆင်းရဲ၏၊ တမလွန်ဘဝ၌လည်း ဆင်းရဲ၏။ မကောင်းမှုပြုသူသည် လောကနှစ်ပါးစလုံး၌ ဆင်းရဲ၏။ "ငါသည် မကောင်းမှုကို ပြုမိပြီ"ဟု ဤသို့ ဆင်းရဲ၏။ ဒုဂ္ဂတိဘဝသို့ ရောက်သောအခါ ပိုမိုဆင်းရဲရ၏။

ဤလောက၌လည်း မွေ့လျော်၏၊ တမလွန်ဘဝ၌လည်း မွေ့လျော်၏။ ကောင်းမှုပြုသူသည် လောကနှစ်ပါးစလုံး၌ မွေ့လျော်၏။ "ငါသည် ကောင်းမှုကို ပြုမိပြီ"ဟု ဤသို့ မွေ့လျော်၏။ သုဂတိဘဝသို့ ရောက်သောအခါ ပိုမိုမွေ့လျော်၏။

တရားကျမ်းဂန်များစွာကို ရွတ်ဖတ်သော်လည်း သတိမရှိ၍ ထိုအတိုင်း မကျင့်ပါက သူတစ်ပါး၏ နွားများကို ရေတွက်နေသော နွားကျောင်းသားကဲ့သို့ဖြစ်၏ — မြတ်သောအကျင့်၏ ကောင်းကျိုးကို မခံစားရပေ။

တရားကျမ်းဂန်အနည်းငယ်ကိုသာ ရွတ်ဖတ်သော်လည်း တရားတော်နှင့်အညီ နေထိုင်လျက် တဏှာရာဂ၊ ဒေါသ၊ မောဟတို့ကို ပယ်စွန့်ကာ ပြည့်စုံသော သိခြင်းနှင့် ကောင်းစွာလွတ်မြောက်သော စိတ်ဖြင့် ဤလောက၌သော်လည်းကောင်း၊ တမလွန်ဘဝ၌သော်လည်းကောင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မစွဲလမ်းဘဲ ရှိပါက — ထိုသူသည် မြတ်သောအကျင့်၏ ကောင်းကျိုးကို အမှန်ပင် ခံစားရ၏။