प्रकीर्णक वग्ग

२९०. यदि अल्प मापको सुखको त्याग गरेर महान विपुल सुख देख्न पाइन्छ भने, उस महान सुखलाई नजर राखीत धीर पुरुषले अल्प सुखको त्याग गर्न सक्छ।

२९१. जो दूसरोलाई दुःख पहुँचाई आप्नो सुख खोज्छ, वह वैरको बन्धनमा जरा भई कहीँ पनि वैरबाट मुक्त हुन सकदैन।

२९२. गर्न वाध्य कर्तव्य उपेक्षा गरिन्छ, र गर्न नहुने काम गरिन्छ; अहंकारी र प्रमादी मानिसहरूको मानसिक विकार निरन्तर बढ्दै जान्छ।

२९३. किनतु जो शरीरको सचेतता निरन्तर भली भाँति अभ्यास गर्दछन्, जो अकर्तव्य सेवन गर्दैनन् र कर्तव्यमा सतत तत्पर रहन्छन्—उन स्मृतिवान र प्रज्ञावान साधकहरूको सबै विकार नष्ट हुन्छ।

२९४. माता (पुनर्जन्मलाई जन्म दिने पपास) र पिता (अहंकार) मारी, दुई क्षत्रिय राजा (नित्यतावाद र शून्यवाद) लाई मार्दै, राज्य (इन्द्रियार्थ) को करदाता (आसक्ति) सहित नष्ट गरी—निष्पाप ब्राह्मण शान्त हुँदै विचरण गर्दछ।

२९५. माता र पिता, र दुई विद्वान् (ब्राह्मण) राजाहरूलाई मारेर, र बाघसरह भयानक पाँच नीवरणहरूलाई नष्ट गरेर—निश्चिन्त भई पवित्र मुनि विचरण गर्छ।

२९६. साँच्चै गौतमका शिष्यहरू जागे हुन्छन्, जिनको सचेतता दिन र रात निरन्तर बुद्धमा केन्द्रित हुन्छ।

२९७. साँच्चै गौतमका शिष्यहरू जागे हुन्छन्, जिनको सचेतता दिन र रात निरन्तर धर्ममा केन्द्रित हुन्छ।

२९८. साँच्चै गौतमका शिष्यहरू जागे हुन्छन्, जिनको सचेतता दिन र रात निरन्तर संघमा केन्द्रित हुन्छ।

२९९. साँच्चै गौतमका शिष्यहरू जागे हुन्छन्, जिनको सचेतता दिन र रात निरन्तर शरीरको अनुपश्यनमा केन्द्रित हुन्छ।

३००. साँच्चै गौतमका शिष्यहरू जागे हुन्छन्, जिनको मन दिन र रात निरन्तर अहिंसा र करुणामा आनन्दित हुन्छ।

३०१. साँच्चै गौतमका शिष्यहरू जागे हुन्छन्, जिनको मन दिन र रात निरन्तर ध्यान-भावनामा आनन्दित हुन्छ।

३०२. सन्यास लेना कठिन छ र त्यसमा आनन्द खोज्न पनि कठिन छ; गृहस्थी पनि कठिन र दुःख भरी छ। विसंगत स्वभाववालोसँग रहना दुःख छ, र संसारको दीर्घ चक्रमा भटकना पनि दुःख छ। त्यसकारण सर्वदा भव-चक्रको पथिक बन्न नदे, दुःखको अधिकारी हुन नदे।

३०३. जो श्रद्धावान, शीलसंपन्न, यश र धर्मपूर्वक अर्जित सम्पत्तिले सजिएको छ—उह जुन कुन देशमा जान्छ, त्यहीँ त्यहीँ सम्मानित हुन्छ।

३०४. सत्पुरुषहरू दूरबाट हिमालयको हिमाच्छादित पर्वत जस्तै चमकिन्छन्; तर दुर्जन मानिसहरू पास भएर पनि दृश्यमान हुँदैनन्, रातको अँधारोमा प्रहार गरिएका तीरहरू जस्तै।

३०५. एकै पनि बस्दा, एकै पनि सोचदा, निरलस हुँदै एकै पनि हिँडदै, एकतर आप्नो मनलाई वश गरीत—वनको एकान्त किनारमा खरो आनन्द पाओ।