සාන්තු කවීන්ගෙන් භක්ති හා ප්රඥාවේ යුගල.
මෙම ප්රසිද්ධ කබීර් දෝහාව ඉගැන්වන්නේ දෙවියන්ටත් පෙර ගුරුවරයාට වන්දනා කළ යුතු බවයි, මක්නිසාද ගුරුවරයාගේ කරුණාවෙන් ම දෙවියන් හෙළි වන බැවිනි.
මෙය ගුරුවරයාගේ උතුම්කම පිළිබඳ ජනප්රිය භක්ති පද්යයකි. ගුරුවරයා දෙවියන්ටත් වඩා උතුම් බව පවසන මෙම පද්යය, ගුරුවරයා තුළින් දෙවියන් දැකීමේ මාර්ගය පෙන්වා දෙයි.
මෙය කබීර් නම් ප්රසිද්ධ භක්ති කවියාගේ දෝහාවකි. එය අනුන්ගේ වරද නොසොයා තමාගේම දෝෂ දෙස බැලීමේ වැදගත්කම පැහැදිලි කරයි.
මෙය කබීර් නම් ශාන්ත කවිවරයාගේ ප්රසිද්ධ දෝහාවකි. එය කථා කිරීමේදී මෘදු හා සිසිල් වචන භාවිතා කිරීමේ වැදගත්කම පැහැදිලි කරයි.
මෙය 15 වන සියවසේ භක්ති කවියෙකු වන කබීර්ගේ පද්යයකි. එය ජීවිතයේ අනිත්‍යතාව සිහිපත් කරමින් ආධ්‍යාත්මික භාවිතයේදී ප්‍රමාදය නොකළ යුතු බව අවධාරණය කරයි.
මෙය ඉවසීම සහ ධෛර්යය පිළිබඳ ප්රබෝධක භක්ති පද්යයකි. කිසිවක් ක්රමයෙන් ඉටුවන බවත්, ඉක්මන් නොවිය යුතු බවත් එයින් උගන්වයි.
මෙය කබීර්ගේ ප්රසිද්ධ දෙපදයකි. පොත්පත් කියවීමෙන් පමණක් කිසිවෙකු පණ්ඩිතයෙකු නොවන බවත්, සැබෑ ප්රඥාව ලැබෙන්නේ ප්රේමය නමැති අකුරු දෙකහමාර පමණක් හදවතින් කියවීමෙන් බවත් එය උගන්වයි.
මෙය කබීර්ගේ පද්‍යයක් වන අතර, එය ජීවිතයේ තාවකාලික ස්වභාවය සහ ලෝකයේ සියල්ල විනාශ වන බව චක්කියේ ගල් දෙක අතර ඇතිවන තලා දැමීමේ ක්‍රියාවලිය උපමා කොට පැහැදිලි කරයි.
මෙය 15 වන සියවසේ ජීවත් වූ භක්ති කවියෙකු වන කබීර්ගේ දෝහා නම් යුගල පද්යයකි. එහිදී ඔහු කිසිවෙකු සමඟ මිත්‍රත්වයක් හෝ සතුරුකමක් නොමැතිව සියල්ලන්ගේම යහපත ප්‍රාර්ථනා කරන බව ප්‍රකාශ කරයි.
මෙය කබීර් නම් සාන්තුවරයාගේ පද්‍යයක් වන අතර, එය මායාවෙන් (මිථ්‍යා ආශාවෙන්) යුත් මනස කිසිදා නොමැරෙන බවත්, ශරීරය පමණක් නැවත නැවත මිය යන බවත් පවසයි. ආශාව හා තෘෂ්ණාව ද නොමැරී පවතින බව කබීර් පවසයි.