ದೋಹಾಗಳು

ಸಂತ ಕಬೀರರ ಈ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹಾ, ದೇವರಿಗಿಂತಲೂ ಮುನ್ನ ಗುರುವಿಗೇ ಮೊದಲು ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ; ದೈವವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯೇ ಆಗಿದೆ.

ಈ ದೋಹಾ ಗುರು ಮತ್ತು ದೇವರ (ಗೋವಿಂದ) ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಗುರುವೇ ದೇವರನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುವವನು ಎಂಬ ಭಕ್ತಿಯ ಭಾವವನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಬೀರರಿಗೆ ಆರೋಪಿಸಲಾದ ಜನಪ್ರಿಯ ದೋಹೆ: ಇತರರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ ಅದು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಶೋಧಿಸಿದಾಗ ತನಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟವನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತೆ.

ಈ ಭಕ್ತಿ ಕಾವ್ಯದ ಭಾಗವು ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಮೃದುವಾದ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ದೋಹಾ ಕಬೀರರ ಉಪದೇಶವಾಗಿದೆ. ನಾಳೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಂದೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಳಯ ಬಂದುಬಿಡಬಹುದು ಎಂದು ಇದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ತನ್ನದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಲಿಸುವ ಕಬೀರರ ದೋಹಾ; ಋತು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹಣ್ಣು ಬಿಡುವ ಮರದಂತೆ.

ಇದು ಸಂತ ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹಾ (ದೋಹಾವಳಿ 210): ಜಗತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ ಓದಿ ದಣಿಯಿತು; ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಎರಡೂವರೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಿದವನೇ ಜ್ಞಾನಿ.

ಎರಡು ಕಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಗಿರಣಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕಬೀರರು ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟರು: ಈ ಜಗತ್ತಿನ ರುಬ್ಬುವ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪೂರ್ಣರಾಗಿ ಹೊರಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನಶ್ವರತೆಯ ಕುರಿತ ಕಬೀರ ದೋಹಾವಳಿಯ ಒಂದು ದೋಹಾ.

ಇದು 15ನೇ ಶತಮಾನದ ಭಾರತೀಯ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಕವಿ ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹಾ (ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯ). ಇದರಲ್ಲಿ, ಅವರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸ್ನೇಹವನ್ನಾಗಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನಾಗಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ, ಎಲ್ಲರ ಕ್ಷೇಮವನ್ನೂ ಬಯಸುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೇಹವು ಪದೇ ಪದೇ ಸಾಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆಸೆ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಬೀರರ ದೋಹಾ. ಮಾಯೆ, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ಸಾಧನೆಯ ಕುರಿತ ದೋಹಾವಳಿಯ ಪದ್ಯ.