ಎರಡು ಬೀಸುಕಲ್ಲುಗಳು

ಈ ಭಜನೆಯು ಜೀವನದ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ರಾಮನಾಮದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಬೀರರು ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ತೆಳುವಾದ ಚದರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಭಗವಂತನ ಹೆಸರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಭಜನೆಯು ಸಂತ ಕಬೀರರಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿದೆ. ದೇವರು ದೇವಾಲಯ, ಮಸೀದಿ, ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಯಾತ್ರಾಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸರಳ ಆದರೆ ಆಳವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಇದು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಭಕ್ತಿ ಕಾವ್ಯದ ಭಾಗವು ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಮೃದುವಾದ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಬೀರರಿಗೆ ಆರೋಪಿಸಲಾದ ಜನಪ್ರಿಯ ದೋಹೆ: ಇತರರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ ಅದು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಶೋಧಿಸಿದಾಗ ತನಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟವನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತೆ.

ಈ ದೋಹಾ ಕಬೀರರ ಉಪದೇಶವಾಗಿದೆ. ನಾಳೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಂದೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಳಯ ಬಂದುಬಿಡಬಹುದು ಎಂದು ಇದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ತನ್ನದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಲಿಸುವ ಕಬೀರರ ದೋಹಾ; ಋತು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹಣ್ಣು ಬಿಡುವ ಮರದಂತೆ.

ಇದು ಸಂತ ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹಾ (ದೋಹಾವಳಿ 210): ಜಗತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿ ಓದಿ ದಣಿಯಿತು; ಆದರೆ ಪ್ರೇಮದ ಎರಡೂವರೆ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಓದಿದವನೇ ಜ್ಞಾನಿ.

ಇದು 15ನೇ ಶತಮಾನದ ಭಾರತೀಯ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಕವಿ ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ದೋಹಾ (ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯ). ಇದರಲ್ಲಿ, ಅವರು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಸ್ನೇಹವನ್ನಾಗಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನಾಗಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ, ಎಲ್ಲರ ಕ್ಷೇಮವನ್ನೂ ಬಯಸುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೇಹವು ಪದೇ ಪದೇ ಸಾಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆಸೆ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಬೀರರ ದೋಹಾ. ಮಾಯೆ, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ಸಾಧನೆಯ ಕುರಿತ ದೋಹಾವಳಿಯ ಪದ್ಯ.

ಇದು ಕಬೀರರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಭಜನೆಯಾಗಿದೆ. ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ನೇಯ್ದ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಅದರೊಳಗಿನ ಯೋಗಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.