ଚକ୍କିର ଦୁଇ ପାଟ

ଏହି ରଚନାରେ କବୀରଙ୍କ ଦୁଇଟି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପଦ ସମାହିତ: ପ୍ରଥମଟି ଜୀବନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏକ ଦୋହା, ଦ୍ବିତୀୟଟି 'ଚଦରିଆ' (ଏକ ପତଳା ଲୁଗା)ର ପ୍ରତୀକ ମାଧ୍ୟମରେ ଶରୀର ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମରେ ରଙ୍ଗାଯିବାର ଭଜନ।

ଏହା କବୀରଙ୍କ ଏକ ଭଜନ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ କହନ୍ତି ଯେ ଭଗବାନ କୌଣସି ମନ୍ଦିର, ମସଜିଦ, କାବା କିମ୍ବା କୈଳାସରେ ନାହାନ୍ତି, ବରଂ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ୱାସରେ ଓ ଆମ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି।

ଏହା କବୀରଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୋହା (ଦୁଇ ଧାଡ଼ିର କବିତା), ଯାହା କହେ ଯେ ଆମେ ସେପରି କୋମଳ ଓ ଶୀତଳ ବାଣୀ ବୋଲିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦିଏ ଏବଂ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ କରେ।

କବୀରଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରଚଳିତ ଏକ ଲୋକପ୍ରିୟ ଦୋହା: ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ଦ ଖୋଜିଲେ ସେ କାହାକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ହୃଦୟ ଖୋଜିଲେ ନିଜଠାରୁ ଅଧିକ ମନ୍ଦ ଆଉ କେହି ନ ଥିବା ଜାଣିଲେ।

ଏହା ଏକ ଭକ୍ତିମୂଳକ ଦୋହା ଯାହା ମନୁଷ୍ୟକୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଳମ୍ବ ନ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଏ। ଏହା କହେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ଯେକୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆସିପାରେ, ତେଣୁ ଆଜିର କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି ହିଁ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।

କବୀରଙ୍କ ଏକ ଦୋହା, ଯାହା ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବିକାଶ ନିଜ ସମୟରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଯେପରି ଗଛ କେବଳ ଋତୁ ଆସିଲେ ହିଁ ଫଳ ଦିଏ।

କବୀରଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୋହା (ଦୋହାବଳୀ 210): ଜଗତ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ି ପଢ଼ି କ୍ଳାନ୍ତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ଢାଇ ଆଖର ପଢ଼ିଥିବା ଜଣେ ହିଁ ଜ୍ଞାନୀ।

ଏହା କବୀରଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୋହା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ବଜାର ମଧ୍ୟରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରିବା ସହିତ କାହାରିଠାରୁ ଶତ୍ରୁତା ନ ରଖିବା ଓ କାହାରି ସହିତ ସ୍ନେହ-ବନ୍ଧନ ନ ଯୋଡ଼ିବାର ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇଛନ୍ତି।

କବୀରଙ୍କ ଦୋହା: ଶରୀର ବାରମ୍ବାର ମରେ, କିନ୍ତୁ ଆଶା ଓ ତୃଷ୍ଣା କେବେ ମରେ ନାହିଁ। ମାୟା, ଚଞ୍ଚଳ ମନ ଓ ଛାଡ଼ିଦେବାର ସାଧନା ଉପରେ କବୀର ଦୋହାବଳୀର ଏକ ପଦ।

ଏହା କବୀରଙ୍କ ଏକ ଭଜନ, ଯେଉଁଥିରେ ଶରୀରକୁ ଏକ ବୁଣା ଚଦର ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସାଧନାକୁ ବୁଣିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି।