ಸಾಯದ ಸಾವು
ಆಸೆ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಕುರಿತು ಕಬೀರರು
ದೇಹವು ಪದೇ ಪದೇ ಸಾಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆಸೆ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಬೀರರ ದೋಹಾ. ಮಾಯೆ, ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ಸಾಧನೆಯ ಕುರಿತ ದೋಹಾವಳಿಯ ಪದ್ಯ.
ಶ್ಲೋಕಗಳು
ಮಾಯೆಯು ಸಾಯಲಿಲ್ಲ, ಮನವು ಸಾಯಲಿಲ್ಲ, ದೇಹವು ಪದೇ ಪದೇ ಸತ್ತುಹೋಯಿತು. ಆಶೆ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ, ಎಂದು ದಾಸ ಕಬೀರರು ನುಡಿದರು.
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
ಪ್ರತಿದಿನ ಅಥವಾ ಶುಭ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ (ಏಕಾದಶಿ, ಹುಣ್ಣಿಮೆ)
ಬ್ರಹ್ಮ ಮುಹೂರ್ತ (ಮುಂಜಾನೆ 4 - 6) ಅಥವಾ ಸಂಧ್ಯಾ ಸಮಯ
ತುಪ್ಪದ ದೀಪ, ಧೂಪ, ತಾಜಾ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ನೈವೇದ್ಯ
- ಮನಃಶಾಂತಿ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಉನ್ನತಿ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ
ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಈ ದೋಹಾ ಕಬೀರ ದೋಹಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ದೋಹಾ 17 ಆಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ (ಕವಿತಾಕೋಶ, ಪುಟ 1); ದೋಹಾವಳಿಯಲ್ಲಿ “ಮಾಯಾ ಮಾರಿ ನ ಮನ ಮರಾ, ಮರ್-ಮರ್ ಗಯೇ ಶರೀರ” ಎಂದಿದೆ; ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಪಾಠಕ್ಕೆ ಇದು ನಿಕಟ ರೂಪಾಂತರ. ಕಬೀರರು (15ನೇ ಶತಮಾನ) ವಾರಾಣಸಿಯ ನೇಕಾರ-ಕವಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗುಣ ಸಂತ ಪರಂಪರೆಯವರು; ಅವರ ನೇರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ದೋಹಾಗಳು ಲೌಕಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತವೆ. ದೇಹ ಕಳೆದುಹೋದರೂ ಆಸೆ ಉಳಿದೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲವಾದಾಗ ಮುಕ್ತಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಜ್ಞಾಪನೆಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ಸತ್ಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಬೀರರ ಸಾಖಿಗಳು ಮತ್ತು ಪದಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಗ್ರಹಗಳಾದ ಬೀಜಕ ಮತ್ತು ಕಬೀರ ಗ್ರಂಥಾವಳಿ ಈ ಪರಂಪರೆಯ ವಿಶಾಲ ಪಠ್ಯ ಆಧಾರ.
ಈ ಪಠ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ
ರಚಿಸಿದವರು: Sant Kabir · Medieval Nirguna Bhakti Poet-Saint · 15th century, Varanasi
A mystic poet and weaver by trade from Varanasi, whose blunt, image-rich couplets (dohas) rejected ritualism and caste distinctions in favor of direct, formless (nirguna) devotion. His verses are revered across Hindu, Sikh (many appear in the Guru Granth Sahib), and Sufi-influenced traditions alike.
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ?
ಕರ್ತೃತ್ವ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭ
ಈ ಪದ್ಯವನ್ನು 15ನೇ ಶತಮಾನದ ಅನುಭಾವಿ ಕವಿ ಕಬೀರರಿಗೆ ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ವಾರಾಣಸಿಯ ನೇಕಾರರಾದ ಅವರ ಭಕ್ತಿಕಾವ್ಯ ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಮೀಯ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಬೆಸೆಯಿತು. ಇದು ಕಬೀರ ದೋಹಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ದೋಹಾ 17 ಆಗಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ.
ಕಾವ್ಯರೂಪ
ಇದು ದೋಹಾ — ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಬ್ರಜ್ ಭಾಷೆಯ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯ; ಇದರ ನಿಗದಿತ ಛಂದಸ್ಸು ಪ್ರತಿ ಸಾಲಿಗೆ 13 ಮಾತ್ರೆಗಳು. ದೋಹಾಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹರಡಲು ರೂಪಿಸಲಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕಬೀರರ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಕಂಠಸ್ಥ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಪಠಿಸಲು ಸುಲಭ.
ಮೂಲ ಬೋಧನೆ
ನಶ್ವರ ದೇಹ ಮತ್ತು ಸಾಯದ ಮನಸ್ಸು, ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆಗಳನ್ನು ಕಬೀರರು ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ದೈಹಿಕ ಮರಣವೇ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ — ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಬಾಂಧವ್ಯ ಕರಗಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಹಿಂದೂ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ “ಮಾಯೆ” ಎಂದರೆ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಭ್ರಾಮಕ, ಅಶಾಶ್ವತ ಸ್ವಭಾವ. ಕಬೀರರು ಇದನ್ನು ಲೌಕಿಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ; ಬಾಹ್ಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಶಾಶ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ನೋಡುವಂತೆ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಅಂಕಿತ ಸಾಲು
ಕೊನೆಯ ಸಾಲು “ಕಹಿ ಗಯೇ ದಾಸ್ ಕಬೀರ” (ಹೀಗೆ ದಾಸ ಕಬೀರ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ) ಅವರ ವಿನಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನವು ಅಹಂಕಾರದಿಂದಲ್ಲ, ಶರಣಾಗತಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳಲು ಕಬೀರರು ತಮ್ಮನ್ನು ಆಗಾಗ ದಾಸ (ಸೇವಕ) ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
Sant Kabir
ಕಬೀರ್ ಪಂಥ್ ನಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಸಂಬಂಧಿತ ಬೋಧನೆಗಳು
ಅದೇ ಬೋಧನೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ