ఎన్నటికీ చావని మరణం
కోరిక మరియు దేహంపై కబీర్
కబీర్ దోహా: శరీరం మళ్ళీ మళ్ళీ మరణిస్తుంది, కానీ కోరిక, తృష్ణ ఎన్నటికీ చావవు. మాయ, చంచల మనస్సు, మరియు వదిలివేయడం అనే సాధన గురించిన దోహావళి పద్యం ఇది.
శ్లోకాలు
మాయతో కూడిన ఈ మనసు చనిపోలేదు, శరీరము మాత్రము పదే పదే చనిపోయింది. ఆశ మరియు తృష్ణలు కూడా చనిపోలేదు అని దాసుడు కబీరు చెప్పెను.
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
ప్రతిరోజూ లేదా శుభ తిథులలో (ఏకాదశి, పూర్ణిమ)
బ్రహ్మ ముహూర్తం (ఉదయం 4 - 6) లేదా సంధ్యా సమయం
నెయ్యి దీపం, ధూపం, తాజా పువ్వులు, నైవేద్యం
- మనశ్శాంతి, ఆత్మిక ఉన్నతి, ఇంట్లో అనుకూల శక్తి
నేపథ్యం
ఈ దోహా కబీర్ దోహావళిలో దోహా 17గా నమోదై ఉంది (కవితాకోశ్, పుట 1); దోహావళి 'మాయా మరీ న మన్ మరా, మర్-మర్ గయే శరీర్' అని ఉంది; ఇది ఇక్కడి పాఠానికి దగ్గరి రూపాంతరం. కబీర్ (15వ శతాబ్దం) వారణాసికి చెందిన నేత-కవి, నిర్గుణ సంత్; ఆయన కఠినమైన, వైరుధ్య భరితమైన దోహాలు ప్రాపంచిక అనుబంధాన్ని సవాలు చేస్తాయి. శరీరం గడిచిపోతున్నప్పటికీ కోరిక నిలిచి ఉంటుందని, మనస్సు పట్టును సడలించడంలోనే విముక్తి ఉందని గుర్తుచేయడానికి సత్సంగాలలో దీనిని గానం చేస్తారు, పఠిస్తారు. కబీర్ సాఖీలు, పదాల ప్రామాణిక సంకలనాలు, ఉదాహరణకు బీజక్ మరియు కబీర్ గ్రంథావళి, ఈ సంప్రదాయానికి విస్తృత గ్రంథ ఆధారంగా ఉన్నాయి.
ఈ పాఠం గురించి
రచయిత: Sant Kabir · Medieval Nirguna Bhakti Poet-Saint · 15th century, Varanasi
A mystic poet and weaver by trade from Varanasi, whose blunt, image-rich couplets (dohas) rejected ritualism and caste distinctions in favor of direct, formless (nirguna) devotion. His verses are revered across Hindu, Sikh (many appear in the Guru Granth Sahib), and Sufi-influenced traditions alike.
మీకు తెలుసా?
రచయిత మరియు నేపథ్యం
ఈ పద్యం 15వ శతాబ్దపు రహస్యవాద కవి కబీర్కు ఆపాదించబడింది; వారణాసికి చెందిన నేత అయిన ఆయన భక్తి కవిత్వం హిందూ మరియు ఇస్లామిక్ సంప్రదాయాలను కలిపింది. ఇది కబీర్ దోహావళిలో దోహా 17గా నమోదై ఉంది.
కవితా రూపం
ఈ పద్యం దోహా; హిందీ/బ్రజ్ భాషలోని సంక్షిప్త ద్విపద, ప్రతి పంక్తికి 13 మాత్రల స్థిర మీటర్ కలిగి ఉంటుంది. దోహాలు మౌఖిక సంప్రదాయం కోసం రూపొందించబడ్డాయి; అందువల్ల కబీర్ బోధనలు సులభంగా కంఠస్థం చేయడానికి, పఠించడానికి వీలవుతాయి.
ప్రధాన బోధ
నశించే దేహాన్ని, చావని మనస్సుతో, మాయతో, తృష్ణలతో కబీర్ పోలుస్తాడు. భౌతిక మరణమే అంతం కాదని ఆయన బోధిస్తాడు; అహంకారం, అనుబంధాలు కరిగిపోయినప్పుడే నిజమైన విముక్తి లభిస్తుంది.
తాత్విక నేపథ్యం
'మాయ' అనేది హిందూ ఆలోచనలో భౌతిక ప్రపంచం యొక్క భ్రమాత్మకమైన, అశాశ్వతమైన స్వభావాన్ని సూచిస్తుంది. ప్రాపంచిక కోరికలను విమర్శించడానికి కబీర్ దీనిని వాడి, సాధకుడిని బాహ్య రూపాలకు మించి శాశ్వతత్వం వైపు చూడమని ప్రోత్సహిస్తాడు.
సంతకపు పంక్తి
ముగింపు పంక్తి 'కహి గయే దాస్ కబీర్' (ఈ విధంగా దాసుడైన కబీర్ చెప్పాడు) ఆయన వినయాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. జ్ఞానం గర్వం వల్ల కాదు, శరణాగతి వల్లే వస్తుందని నొక్కి చెప్పడానికి కబీర్ తరచుగా తనను 'దాస్' (సేవకుడు) అని పిలుచుకున్నాడు.
Sant Kabir
కబీర్ పంథ్ నుండి మరిన్ని
అన్నీ చూడండిసంబంధిత బోధనలు
అదే బోధన, వివిధ సంప్రదాయాలలో ప్రతిధ్వనిస్తుంది
