ဂဇကုမ္ဘဇာတ်

ပါဠိတော်၏ ဇာတ်အမှတ် ၃၄၅ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဘုရားရှင်က ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်သည် မိမိ၏ ကိုယ်တိုင်အားထုတ်မှု၌ ချို့ယွင်း၍ နှေးကွေးလာသော ရဟန်းတစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး၊ ၎င်း၏ သင်တန်းက တောင်းဆိုသော ကြိုးပမ်းမှု မပါဘဲ နေ့တစ်ရက်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးစေရာ ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းကို ပြုပြင်ရန် ဘုရားရှင်သည် ဘုရင်၏ ပျင်းရိမှုကို ပြင်ဆင်ခဲ့ဖူးသော မန္တရီတစ်ဦး၏ ရှေးဟောင်းဇာတ်ကို ပြန်လည် ပြောပြတော်မူသည်။ ထိုမန္တရီသည် လိပ်တစ်ကောင်အား မေးခွန်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ပို၍ကြီးမားသော ပျင်းရိမှုအမျိုးအစားကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ထိုအတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားအလောင်းသည် ဗာရာဏသီ ဘုရင်၏ မန္တရီအဖြစ် ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုဘုရင်၏ တိုးပွားလာသော ပျင်းရိမှုသည် မိမိ၏ တာဝန်များကို လျစ်လျူရှုခြင်းဖြင့် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ဘုရင်ကို တိုက်ရိုက် ဆုံးမခြင်းသည် အုပ်စိုးသူ၏ မာနကို ပျော့ပျောင်းစေရန် မရှိသလောက်ဖြစ်သောကြောင့်၊ မန္တရီသည် ဘုရင်၏ ချို့ယွင်းချက်ကို အမည်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ခြင်းမရှိဘဲ သင်ခန်းစာကို သယ်ဆောင်နိုင်မည့် အနီးအနားရှိ ဥပမာကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

မန္တရီသည် လိုအပ်သော ဥပမာကို ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်တွင် တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ အိုမင်းသော လိပ်တစ်ကောင်သည် မိမိ၏ အလျင်မလိုသော အရှိန်ဖြင့် သွားလာနေပြီး အရိပ်နှင့် ပျော့ပြောင်းသော မြေနေရာ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည့်နေရာတိုင်း အနားယူတတ်သည်။ ၎င်း၏ နှေးကွေးမှုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သူတိုင်းအတွက် ပြည့်စုံပြီး ထူးခြားမှုမရှိသဖြင့်၊ ဥယျာဉ်ရှိ မည်သူမျှ လိပ်တစ်ကောင်၏ ရိုးရိုးသားသား သဘာဝထက် ပို၍ မြင်ရန် မတွေးခဲ့ကြပေ။

ဘုရင်နှင့် ဘုရင်တော်ပရိသတ် မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် လိပ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မန္တရီသည် အလုပ်မရှိသော စပ်စုမှုဟု ထင်ရသည့် မေးခွန်းကို မေးခဲ့သည်။ ဤစိုက်ခင်းကို မီးလျှံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးပြီး နောက်တွင် မီးလောင်ထားသော လမ်းကြောင်းကို ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင်၊ ရွေ့လျားရန် အလွန်နှေးကွေးသော သတ္တဝါသည် အချိန်မီ ဘေးကင်းရာသို့ မည်သို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း။ မေးခွန်းသည် မန္တရီ ရည်ရွယ်သည့်အတိုင်း လေထဲတွင် ကြာကြာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လိပ်အား မေးသော်လည်း ကြားနိုင်သည့် အနီးဆုံးသူ အားလုံးအတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

လိပ်သည် စမ်းသပ်ခံနေရကြောင်း မသိဘဲ ဖြေကြားခဲ့သည်။ သစ်ပင်အမြစ်များ၏ အပေါက်များ သို့မဟုတ် အက်ကွဲကြောင်းများထဲ မည်သည့်တစ်ခုကို ရောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ထိုဘက်သို့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်မီ မတွေ့ပါက ကြိုးစားရင်း ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ အဖြေတွင် ဝါကြွားခြင်းလည်း မရှိ၊ စိတ်ပျက်ခြင်းလည်း မရှိဘဲ၊ အန္တရာယ် ရောက်လာသည့်အခါ ၎င်း၏ သဘာဝက ကြိုးစားနိုင်သည့် အရာကို လိပ်၏ ကိုယ်ပိုင် ရိုးသားသော ဖော်ပြချက်သာ ရှိသည်။

မန္တရီသည် ဘုရင်ဆီ လှည့်ကာ လိပ်၏ အဖြေမှ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုသင်ခန်းစာသည် သတ္တဝါတစ်ခုသည် မည်မျှ မြန်မြန်သွားနိုင်သည်ကို အဓိကထား၍ မဟုတ်ပေ။ ဂါထာဖြင့် ရှင်းပြရာ၌ အနားယူရမည့်အချိန်တွင် အလျင်လိုသူနှင့် အရှိန်မြှင့်ရမည့်အချိန်တွင် နှောင့်နှေးသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိ၏ ကောင်းကျိုးဖြစ်သော နုနယ်ချောမွေ့သည့် ကွင်းဆက်ကို တူညီသောနည်းဖြင့် ပျက်စီးစေကြောင်း ဆိုသည်။ ကြိုးပမ်းမှုကို ဆိုင်ရာအချိန်၏ အမှန်တကယ် လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်နိုင်သူများသာ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးစီးရာသို့ ရောက်စေနိုင်သည်။

ဖလှယ်မှုတစ်ခုလုံးသည် မန္တရီနှင့် လိပ်ကြား ဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက်၊ မေးခွန်းက ထိုးဖောက်ရည်ရွယ်သော ပျင်းရိမှုအတွက် ဘုရင်သည် တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲခံနေရသည်ဟု ခံစားရခြင်းမရှိဘဲ သင်ခန်းစာကို အပြည့်အဝ ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် လိပ်၏ ရိုးရှင်းပြီး မနှောင့်နှေးသော ရိုးသားမှုတွင် မိမိ၏ လျစ်လျူရှုထားသော တာဝန်များ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ ဘုရင်သည် အချိန်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ချိန်ဆသော ပြန်လည်လန်းဆန်းသည့် ဇွဲဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပြီး၊ အမြန်လိုအပ်သည့်နေရာတွင် နှောင့်နှေးမှုကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုရာ၌လည်း အုပ်စိုးသူတစ်ဦး ပြသရန် သိသင့်သော သည်းခံခြင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။

မန္တရီက ဘုရင်အား သူ၏ အပြုအမူ ပေါ့ဆလာပြီဟု တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့လျှင် ဘုရင်သည် ထိုစွပ်စွဲချက်ကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သူ အမှန်တကယ် အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သော ပြုပြင်ချက်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်ခဲ့မည်။ မာနသည် မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ် တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲချက်ကို အလေးအနက် နားထောင်ရန် ခဲယဉ်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရင်၏ ပရိသတ် အပြည့်အစုံ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် လိပ်အား မိမိ၏ ရိုးသားသော မေးခွန်းကို ကိုယ်တိုင် ဖြေခွင့်ပေးခြင်းဖြင့် မန္တရီသည် သင်ခန်းစာကို အခြားသူ၏ တရားစီရင်ချက်မဟုတ်ဘဲ ဘုရင်ကိုယ်တိုင်၏ ဆင်ခြင်ခြင်းဖြင့် ရောက်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်သော နည်းလမ်းဖြင့် ရရှိသော သင်ခန်းစာသည် ရိုးရိုးပေးအပ်သည့် သင်ခန်းစာထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်တတ်သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဇေတဝန်ရှိ ပျင်းရိသော ရဟန်းကို ဘုရင်၏ ဥယျာဉ်ရှိ လိပ်နှင့် ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ပညာရှိသော မန္တရီသည် မိမိ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း တော်မူပြီး၊ မိမိ၏ မေးခွန်းတစ်ခုတည်းက တစ်ခါက ဘုရင်ကို၊ ယခု သံဃာတော်အဖွဲ့ဝင်တစ်ပါးကို နှောင့်ယှက်နေသည့် ပျင်းရိမှုမှ နိုးထစေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် အမြန်ဆန်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်ဖြစ်ကြောင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ ကြိုးပမ်းမှုကို အတိအကျ ဘယ်အချိန်တွင် လိုအပ်သည်ကို သိခြင်းနှင့် နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ထိုအချိန်တွင် ထမြောက်ပြီး တုံ့ပြန်ခြင်းတွင် ပညာရှိမှု တည်ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းတော်မူခဲ့သည်။