မကသဇာတ် - လက်သမားသား မိုက်မဲပုံနှင့် ခြင်

ပါဠိတိပိဋက၏ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၄ ကို ဘုရားရှင်က မဂဓတိုင်းရှိ ရွာတစ်ရွာနှင့် ပတ်သက်၍ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ တောအတွင်း အလုပ်လုပ်စဉ် ခြင်အုပ်ကြီးများကြောင့် အနှောင့်အယှက်ခံရသော ထိုရွာသားများသည် ပိုးမွှားတို့ကို ပစ်ရန် လေးနှင့် မြားကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ပစ်ရန် ခက်ခဲလှပြီး လျင်မြန်သော ပစ်မှတ်များကို မြားတစ်စီးပြီးတစ်စီး ပစ်လွှတ်ရာတွင် ရွာသားများသည် အချင်းချင်းသာ ဒဏ်ရာရစေကြပြီး၊ ဒုက္ခ သက်သာစေရန် ရည်ရွယ်သော စီမံချက်ကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကိုယ်အင်္ဂါ ပျက်စီးကြသည်။ ဉာဏ်ပညာမပါဘဲ ပေးသော အကူအညီ၏ မိုက်မဲမှုကို ပြသရန် ဘုရားရှင်သည် ကာသီပြည်မှ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို ပြန်ပြောပြတော်မူသည်။

ကာသီပြည်၏ နယ်စပ်ရွာတစ်ရွာတွင် အသက်ကြီးပြီး ခေါင်းပြောင်၍ ဆံပင်ဖြူသော လက်သမားတစ်ဦး နေထိုင်သည်။ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် သူသည် မိမိ၏ အလုပ်ရုံတွင် သစ်ချောင်းကို ချောမွတ်နေစဉ် နေ့ခင်းသည် ပူလောင်နေပြီး သူ၏ ဆံပင်မဲ့ ခေါင်းပေါ်တွင် ချွေးများ စုဝေးလာသည်။ ထိုချွေးများက ခြင်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုခြင်သည် မကြာမီ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ခဲ့သည်။

လက်သမား၏ သားသည် တာဝန်ရှိသော်လည်း နားလည်မှု ရိုးရှင်းသော ယောက်ျားလေး ဖြစ်ပြီး၊ ဖခင်ကို အလွန်ချစ်ကာ သူ့အတွက် အသုံးဝင်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မလိုချင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နီးနားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဖခင်သည် ကိုက်ခံရသဖြင့် စိတ်တိုသံဖြင့် အော်ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ထိုယောက်ျားလေးသည် ဤညှဉ်းဆဲသူကို မိမိကိုယ်တိုင် မောင်းထုတ်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤသေးငယ်သော ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် မိမိ မည်မျှ ဂရုစိုက်သည်ကို ပြသလိုသော ဆန္ဒ ရှိခဲ့သည်။

ခြင်ကို လက်ဖြင့် ဝှေ့ဖယ်ရုံသာမက၊ ယောက်ျားလေးသည် နီးနားတွင် ချထားသော ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို ယူခဲ့သည်။ ဤမျှ ခေါင်းမာသော ပိုးမွှားသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသော အဖြေကို ထိုက်တန်သည်ဟု လေ့ကျင့်မှုမရှိသော စိတ်ဖြင့် ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေ၍ အိုမင်းသူ၏ နားနှစ်ဖက်ကြားတွင် နားနေသော ခြင်ကို မျက်စိစိုက်ကြည့်ကာ၊ လက်အားအပြည့်ဖြင့် ပုဆိန်ကို ချလိုက်သည်။

ပုဆိန်ကြီးသည် ရည်ရွယ်ထားသော နေရာသို့ တိကျစွာ ကျရောက်ပြီး ထိုအချိန်တွင်ပင် လက်သမား၏ အသက်ကို ယူဆောင်သွားသည်။ ဤဆိုးကျိုးသည် သေးငယ်ပြီး ကိုက်တတ်သော ခြင်တစ်ကောင်တည်းဖြင့် ဖြစ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုပုဆိန်ချက်ကြောင့် ရည်ရွယ်ခံရသော ခြင်မှာ ထိခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ပျံထွက်သွားသည်။ ယောက်ျားလေး၏ ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်းမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုရွာမှ ကုန်သည်ဖြစ်သော ဗောဓိသတ္တဝ်သည် ထိုနေ့တွင် မိမိအသုံးအတွက် သစ်တုံးများကို စစ်ဆေးရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်စု၏ ငိုကြွေးသံများ စတင်ချိန်တွင် သူသည် အလုပ်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ဝေဖန်ဆင်ခြင်ခြင်းမရှိသော ကြည်ညိုမှုက ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသော မိသားစုကို မည်မျှ ပေးဆပ်စေခဲ့သည်ကို ချက်ချင်း သိရှိခဲ့သည်။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ဆင်ခြင်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဗောဓိသတ္တဝ်သည် ဤဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်သွားမည့် စကားများကို မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သတိဉာဏ်ရှိသော ရန်သူသည် ထိုဉာဏ်မရှိဘဲ ပြုမူသော မိတ်ဆွေထက် အလွန်ပို၍ ဘေးကင်းသည်။ ဆင်ခြင်တတ်သော ရန်သူကို ဉာဏ်ဖြင့် ရပ်တန့်စေနိုင်သော်လည်း၊ ကူညီလိုသော ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် ချစ်ခင်သော်လည်း မိုက်မဲသူသည် ရန်ငြိုးက တစ်ခါမှ မကြံစည်ခဲ့သော ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ဘုရားရှင်သည် နားထောင်သူများကို မိမိတို့၏ မြားများနှင့် မိမိတို့၏ ဒဏ်ရာများသို့ ပြန်လည် ညွှန်ပြခြင်းဖြင့် ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်တော်မူသည်။ ခြင်ကိုက်မှုကို လေးဖြင့် ပြန်ဆပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော မဂဓရွာသားများသည် ကိုယ်စီ နည်းလမ်းဖြင့် ယခင် ခြင်ကိုက်မှုကို ပုဆိန်ဖြင့် ပြန်ဆပ်ခဲ့သော ယောက်ျားလေးနှင့် တူညီသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ထိခိုက်မှု၏ အကြောင်းရင်းမှာ ညစ်ညူးသော စိတ် မဟုတ်ဘဲ၊ ရင်ဆိုင်နေရသော အန္တရာယ်နှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီသော တုံ့ပြန်မှုကို သိနိုင်သည့် ဉာဏ်ပညာ မပါဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆော်ဩမှုသာ ဖြစ်သည်။

မဂဓ၏ ထိုခြင်များနှင့် ကာသီ၏ ထိုခြင်တစ်ကောင် နှစ်မျိုးစလုံး မေ့လျော့ခံရပြီးနောက်ပင်၊ ဗောဓိသတ္တဝ်သည် ထိုလက်သမား၏ အလုပ်ရုံတွင် ပထမဆုံး ပြုခဲ့သော နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ယနေ့တိုင် အသုံးဝင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ လက်ဝယ်နီးစပ်ရာ ကိရိယာကို ဆွဲယူမည့်အရာမတိုင်မီ၊ ပြင်ဆင်နေသော တုံ့ပြန်မှုသည် ဖြေရှင်းလိုသော ဒုက္ခနှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီသလား ဟု မေးခွန်းထုတ်ရန် တန်ဖိုးရှိသည်။ ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက်တို့သည် ဘယ်လောက်ပင် စစ်မှန်သော်လည်း၊ ကိုယ်ပိုင် အလျင်စလိုမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိခိုက်မှုကို တစ်ခါမျှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ လက်နက်ကိုင်ထားသော လက်သည် ဂရုမစိုက်သော ယောက်ျားလေး၏ လက်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်ရွံ့နေသော အိမ်နီးချင်းများ၏ ရွာတစ်ရွာလုံး၏ လက်ဖြစ်စေ ဖြစ်ပါစေ။