ဒသဏ္ဏကဇာတ်

ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတ်တော် အမှတ် ၄၀၁ ကို ဘုရားရှင်က သံဃာတော်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ထားခဲ့ရသော ဇနီးအပေါ် ကျန်ရှိနေသော တမ်းတစိတ်ကြောင့် စိတ်ထိခိုက်နေသည့် ရဟန်းတစ်ပါးအကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ရဟန်း၏ လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးကို တည်ငြိမ်စေရန် ဘုရားရှင်သည် ယခင်က ထိုနည်းတူ ဝမ်းနည်းခဲ့ဖူးသော မင်းကြီးတစ်ပါး၊ ထိုဝမ်းနည်းမှုမှ ဉာဏ်ပညာဖြင့် လုံခြုံစွာ ထွက်မြောက်စေခဲ့သော အမတ်ကြီး၏ ဇာတ်ကြောင်းကို သတိရစေတော်မူခဲ့သည်။

ဗာရာဏသီ၌ တစ်ချိန်က မဒ္ဒဝမင်းက နန်းစံခဲ့သည်။ သူ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုသည် မင်းခံအမတ်များ သိထားသည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ ပဓာနမိဖုရားသည် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားသဖြင့် သူ့ရှေ့သို့ ယူလာသမျှ အရာတစ်ခုမျှပင် ပျော်ရွှင်စေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ အမတ်များသည် နေ့လည်ခင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်စေ မင်းကြီး၏ အာရုံကို ဝမ်းနည်းမှုမှ လွဲယူနိုင်မည့် အရာကို ရှာဖွေကြသည်။

မင်းကြီး၏ အမတ်များအနက် ဘုရားလောင်း ဖြစ်လာမည့် စေနက ဆိုသော ပညာရှိ ဗြာဟ္မဏ တစ်ဦးရှိသည်။ သူသည် ပွဲကြည့်ခြင်းအပေါ်မှ နက်နဲသော သင်ခန်းစာကို မြင်နိုင်သည့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ လှည့်လည်ဆော်ဩသော အနုပညာရှင်တစ်ဦးက နန်းတော်ရှေ့တွင် သန်လျက်မျိုပြရန် ကမ်းလှမ်းလာသောအခါ၊ စေနက သည် ထိုပြသမှုတွင် မင်းကြီး၏ စိတ်ကို ဝမ်းနည်းမှုမှ ထမြှောက်ရန် အခွင့်အရေးကို သတိပြုမိသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ မျက်လှည့်ပြခြင်းကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုမျက်လှည့်ပြခြင်းက ဘာကို သင်ကြားပေးနိုင်မည်ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

အနုပညာရှင်သည် ရှည်လျားပြီး နှစ်ဖက်သွားပါသော သန်လျက်ကို ထုတ်ယူကာ၊ ရောက်ရှိနေသော ရာထူးကြီးများနှင့် မင်းမျိုးနွယ်များရှေ့တွင် ခေါင်းကို နောက်သို့ ယိမ်းပြီး သန်လျက်ကို လည်ချောင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မျိုချသွားသည်။ သွားကြားတွင် ဓားလက်ကိုင်သာ ကျန်ရစ်သည်။ နန်းတော်သည် အော်ဟစ်အံ့ဩကာ၊ ခဏတာအတွင်း မင်းကြီး မဒ္ဒဝ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် လူတစ်ဦးက ထိုသို့ အသက်ရှင်ကျန်နိုင်မည်ဖြစ်စေ၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲအတွက် ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်စေ၊ တစ်ချိန်ချိန်ကလည်း မတွေးခဲ့ဖူးသော အံ့ဩမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မင်းကြီး၏ အာရုံသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းနည်းမှုမှ တစ်ခုခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သော စေနက သည် ထိုခဏကို သင်ခန်းစာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ အမတ်ဖော်ကြီးနှစ်ဦး အယူရနှင့် ပုက္ကုသတို့အား၊ လူအများရှေ့တွင် သန်လျက်မျိုခြင်းထက် ပိုမိုခက်ခဲသော အမှုတစ်ခု ဤလောကတွင် အမှန်တကယ် ရှိပါသလားဟု မေးမြန်းသည်။ အမတ်တစ်ဦးစီသည် ရှေ့ဖြေထားသော အဖြေထက် ပိုမို ခက်ခဲသည့် အမှုဆီသို့ ရောက်အောင် အဖြေပေးကြသည်။

အယူရက ပထမဦးဆုံး ပြောသည်။ အခြားသူတစ်ဦးအား လက်ဆောင်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခြင်းနှင့် ထိုကတိကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထားရှိခြင်းသည် မည်သည့်ဓားကိုမဆို မျိုခြင်းထက် နှလုံးသားအပေါ် ပို၍ တောင်းဆိုသည်ဟု ဆိုသည်။ ပုက္ကုသက ပိုမိုဆက်လက်ပြီး၊ ကတိပြုထားသော လက်ဆောင်ကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ ကတိပြုထားသည့် အရာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် ကတိစကားတည်းထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုသည်။ စေနက က သုံးဦးထဲမှ အခက်ခဲဆုံး အဖြေကို ပေးသည်။ လက်ဆောင်ပေး၍ စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် နောင်တ မရှိဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြန်လည်ထားရှိလိုသော ဆန္ဒမျှပင် မရှိခြင်းသည် ထိုနေ့ ဖော်ပြခဲ့သော အရာအားလုံးထဲတွင် အခက်ခဲဆုံး အမှုဖြစ်သည်။

အဖြေသုံးခုကို ခက်ခဲမှု တိုးလာသော အစဉ်အတိုင်း ကြားနာရသောအခါ မင်းကြီး မဒ္ဒဝသည် စေနက သင်ကြားပေးနေခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် သူ ပေးထားပြီးသော နှလုံးသားဆိုင်ရာ လက်ဆောင်အပေါ် နောင်တရခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။ လူတစ်ဦးကို နောင်တမရှိဘဲ ပေးလှူနိုင်စေသော စိတ်ထိန်းသိမ်းမှုသည်၊ သူ့ဝမ်းနည်းမှုကို မုန်းတီးမှုမရှိဘဲ လွှတ်ချနိုင်ရန် ယခု လိုအပ်နေသော စိတ်ထိန်းသိမ်းမှု ပင်ဖြစ်သည်။

ပဟေဠိ၏ သင်ခန်းစာကို မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမှုအပေါ် ကျင့်သုံးသောအခါ မင်းကြီး မဒ္ဒဝသည် ကွယ်လွန်သွားသော မိဖုရားအပေါ် သူ၏ တမ်းတမှုသည် အာရုံလွဲခြင်းဖြင့် မရနိုင်သော ပုံစံဖြင့် ပြေလျော့သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပွဲတော်က သူ့ကို ဖျော်ဖြေခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ စေနက၏ သင်ကြားချက်က မိမိ၏ ဒုက္ခ၏ အမြစ် တည်ရှိရာကို အတိအကျ ပြသခဲ့သောကြောင့် သူသည် ကိုယ်ထိန်းသိမ်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအမြစ်သည် သူ နောင်တမရှိဘဲ လွှတ်ချရန် ဘယ်တော့မှ မသင်ယူနိုင်ခဲ့သော နှလုံးသား၏ လက်ဆောင်တွင် တည်ရှိသည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်သည် ဝမ်းနည်းသော မင်းကြီးကို ရှေ့ဇနီးအပေါ် တမ်းတနေဆဲဖြစ်သော ရဟန်းနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များအနက် အယူရကို မောဂ္ဂလ္လာန်အဖြစ်၊ ပုက္ကုသကို သာရိပုတ္တအဖြစ် နာမည်ပေးတော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် မင်းကြီး၏ ဝမ်းနည်းမှုကို နားလည်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ပဟေဠိပြောသူ အမတ် စေနက ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ကြေညာတော်မူသည်။ ထိုအရာကို ကြားနာရသော ဝမ်းနည်းနေသော ရဟန်းသည်၊ မဒ္ဒဝမင်းက ရာစုနှစ်များစွာ အရင်က စွန့်လွှတ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ မိမိ၏ မပြောဘဲ ထားခဲ့သော နောင်တကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။