Kabir

इदं कबीरस्य भजनम्, यत्र शरीरं सूक्ष्मवस्त्रवत् वर्ण्यते, रामनाम्ना रञ्जितं निर्मलं च प्रत्यर्पणीयम्, जीवनस्य क्षणभङ्गुरत्वं च स्मार्यते।

इदं काव्यम् पञ्चदशशताब्दीयस्य कबीरनाम्नः मुनेः स्मारयति यत् दिव्यं न पवित्रेषु भवनेषु न वा क्रियासु विद्यते, किन्तु अत्रैव प्रतिनिश्वासे वर्तते।

एषः दोहः कबीरनाम्ना सन्तकविना विरचितः। अत्र वाणी तथा वक्तव्या यया मनसः अहङ्कारः नश्यति, परेषां च स्वस्य च शीतलता भवति।

कबीरस्य नाम्ना प्रसिद्धः एकः लोकप्रियः दोहः: परेषु दोषान्वेषणे प्रवृत्तः सः कमपि दोषी न अलभत्, परन्तु स्वहृदये अन्वेषणं कृत्वा स्वात्मनः अधिकदोषी कोऽपि न अदृश्यत।

इदं कबीरकृतं दोहापद्यं मानवान् प्रमादं त्यक्त्वा अद्यैव सत्कर्म कर्तुं प्रेरयति, मृत्योः क्षणिकतां दर्शयत्।

इदं गीतं कबीरकविना रचितम्। अत्र शरीरं चदरिकारूपेण वर्णितं, या योगमार्गेण वयिता। तस्याः शुद्धतायै प्रार्थना क्रियते।