திருப்பாவை

மார்கழி மாதத்து முழுநிலவு பிரகாசிக்கும் இனிய நன்னாளில், ஆயர்பாடியின் செல்வச் சிறுமிகளே, அழகிய அணிகலன்கள் அணிந்தவர்களே! நாம் அனைவரும் நீராடப் புறப்படுவோம் வாருங்கள்.

கூரிய வேலை ஏந்தி, பகைவரை அழிக்கும் நந்தகோபனின் குமாரனும், அழகிய கண்களையுடைய யசோதையின் இளஞ்சிங்கமுமான அவன் — கார்மேகம் போன்ற திருமேனியும், சிவந்த கண்களும், கதிரவன்-நிலவு போன்ற திருமுகமும் கொண்ட நாராயணனே நமக்குப் பறை தந்தருளுவான். உலகத்தார் போற்றிப் புகழும்படி நாம் அவனது திருவடிகளைப் பணிந்து நோன்பு நோற்போம்.

இவ்வுலகில் வாழ்கின்றவர்களே! நாம் நம் பாவை நோன்புக்காகச் செய்யும் நியமங்களைக் கேளுங்கள். பாற்கடலில் பள்ளி கொண்டிருக்கும் பரம்பொருளின் திருவடிகளைப் பாடுவோம். நெய் உண்ண மாட்டோம்; பால் அருந்த மாட்டோம்; நாள்தோறும் விடியற்காலையில் நீராடுவோம். மை தீட்டிக்கொள்ள மாட்டோம்; தலையில் மலர் சூட மாட்டோம்; தவறான செயல்கள் செய்ய மாட்டோம்; தீய வார்த்தைகள் பேச மாட்டோம். ஐயம் பிச்சை கொடுத்து, இறைவனிடம் சரண் அடைந்து, உய்வதையே நினைத்து மகிழ்வோடு இந்நோன்பைக் கடைப்பிடிப்போம்.

விண்ணளவு ஓங்கி உலகங்களை அளந்த உத்தமனின் திருநாமங்களைப் பாடி, நம் பாவை நோன்பிற்காக என்று சாற்றி நாம் நீராடினால்,

நாடு முழுவதும் தீங்கின்றி மாதந்தோறும் முறையாக மழை பொழியும்; உயர்ந்த செந்நெற் பயிர்களுக்கிடையே கயல் மீன்கள் துள்ளி விளையாடும்,

அழகிய குவளை மலர்களில் வண்டுகள் தங்கி உறங்கும்; தயங்காது சென்று, இரு கைகளாலும் சீரிய மடியைப் பற்றி இழுத்தால்,

வள்ளல் போன்ற பெரும் பசுக்கள் குடங்களை நிறைய பால் சொரியும் — குறையாத இந்தச் செல்வம் நம்மிடம் நிறைந்திருக்கும். ஏலோர் எம்பாவாய்!

கடலின் நீரைக் கொண்டு பொழியும் மழைக் கடவுளே! நீ எதையும் மறைத்து வைக்காதே —

பெருங்கடலில் புகுந்து முகந்துகொண்டு ஆர்த்து எழுந்து, பிரளயகால ஆதிமுதல்வனின் திருமேனி போல் கருமை கொண்டு,

வலிமைமிக்க தோள்களையுடைய பத்மநாபனின் கையிலுள்ள சக்கரம் போல் மின்னி, சங்கு போல் நின்று முழங்கி, தாமதியாமல் சார்ங்க வில்லிலிருந்து பாயும் அம்புமழை போல்,

உலகம் வாழும்படி மழையைப் பொழிவாயாக; நாங்களும் மகிழ்வோடு மார்கழியில் நீராடுவோம். ஏலோர் எம்பாவாய்!

அற்புதச் செயல்கள் புரியும் மாயனை, வடமதுரையின் என்றும் நிலைத்த மைந்தனை, தூய யமுனை நதிக்கரையில் விளையாடும் இறைவனைப் பாடுகிறோம்;

ஆயர் குலத்தில் தோன்றிய அணிவிளக்கானவனை, தன் தாய் யசோதையின் வயிற்றை அர்த்தமுள்ளதாக்கிய தாமோதரனை;

தூயவராய் உன்னிடம் வந்து தூமலர் தூவி வணங்கி, வாயால் பாடி மனத்தால் தியானிக்கிறோம்;

முன்பு செய்த பாவங்களும், அறியாமல் இன்று செய்யும் பாவங்களும் நெருப்பில் பஞ்சு போல் எரிந்து சாம்பலாகும் — ஆகையால் அவன் பெயரைப் பாடுங்கள்.

பறவைகள் ஒலி எழுப்புகின்றன, கருடனின் தலைவனாகிய பெருமானின் கோயிலில் — வெண் சங்கின் பேரொலியைக் கேட்கவில்லையா?

பிள்ளாய், எழுந்திரு! பேய்ச்சி பூதனையின் முலைப்பாலில் நஞ்சையுண்டவனும், வஞ்சகச் சகடனைக் காலால் உதைத்து அழித்தவனுமான பெருமானை நினைவில் கொள்;

பாற்கடலில் அரவணையின் மேல் சயனித்திருக்கும் உலகின் மூலகாரணனை நினைந்து, முனிவர்களும் யோகிகளும் மெள்ள எழுந்து,

'ஹரி' என்று பேரொலியெழுப்பும் அந்த ஒலி நம் உள்ளத்தில் புகுந்து நம்மைக் குளிரச் செய்யட்டும். ஏலோர் எம்பாவாய்!

குருவிகள் எங்கும் 'கீசுகீசு' என்று கலந்து பேசுகின்றன — அந்தப் பேச்சொலியைக் கேட்கவில்லையா, பேய்ப்பெண்ணே?

ஆய்ச்சியரின் பொற்காசு மாலையும் முளைத்தாலியும் கைகள் அசையும்போது கலகலத்து ஒலிக்கின்றன, நறுமணம் கமழும் கூந்தலுடன்,

மத்தை வைத்துத் தயிர் கடையும் ஓசையைக் கேட்கவில்லையா?

எங்கள் தலைவியே, நாங்கள் கேசவனின் பெயரைப் பாடியும் நீ கேட்டபடியே படுத்திருக்கிறாயோ? ஒளி மிக்கவளே, கதவைத் திற! ஏலோர் எம்பாவாய்!

கிழக்கு வானம் வெண்மையாகி, எருமைகள் சிறு கூட்டமாக மேயச் செல்கின்றன;

செல்லத் தொடங்கிய மற்ற சிறுமிகள் பலரையும் தடுத்து நிறுத்தி, உன்னை அழைக்க வந்து நின்றோம்,

கண்ணனுக்கு உகந்த பாவாய்! எழுந்திரு, பாடிப் பறை பெறுவாயாக;

குதிரை வடிவில் வந்த கேசியின் வாயைப் பிளந்தவனும், மல்லர்களை மடக்கியவனுமான தேவாதி தேவனைச் சேவித்தால், அவன் 'ஆஆ' என்று நம்மை அக்கறையோடு விசாரித்து அருள்புரிவான். ஏலோர் எம்பாவாய்!

குற்றமற்ற மணிகள் பதித்த மாடத்தில், எங்கும் விளக்குகள் எரிய, தூப மணம் கமழ, உன் படுக்கையில் நீ உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்,

மாமன் மகளே! மணிகள் பதித்த உன் கதவின் தாளைத் திற! அத்தையே, அவளை எழுப்ப மாட்டீர்களா?

உன் மகள் ஊமையோ, அல்லது செவிடோ, அல்லது வெறும் அயர்ச்சியோ —

அல்லது இந்த முடிவில்லாத உறக்கத்திற்கு ஏதேனும் மந்திரம் காரணமோ? மாமாயன், மாதவன், வைகுந்தன் என்று எத்தனையோ திருநாமங்களைச் சொல்லியும் விழிக்கவில்லையே! ஏலோர் எம்பாவாய்!

பாவை நோன்பிருந்து சொர்க்க சுகத்தைப் போன்ற பேரின்பத்தை அடையும் தோழியே! வாசலைத் திறக்காமல் இருப்பவர்கள் ஒரு மறுமொழியாவது தரமாட்டீர்களா? நறுமணம் மிக்க துளசிமாலையை அணிந்த நாராயணனை நாம் போற்றிப் பாடினால் அவன் நற்பேற்றை அருளுவான். முற்காலத்தில் கும்பகர்ணன் தன் பெரும் உறக்கத்தைத் தோற்று உனக்குத் தந்துவிட்டானோ? ஆழ்ந்த துயிலில் ஆழ்ந்திருக்கும் அரிய அணிகலனே! தெளிவடைந்து வந்து கதவைத் திறப்பாயாக.

கன்றுகளையுடைய பல பசுக்கூட்டங்களிலிருந்து பாலைக் கறந்து, எதிரிகளின் வலிமையை அடக்கப் போர் செய்யும் குற்றமற்ற ஆயர் குலத்தின் பொற்கொடி போன்றவளே! மயிலே! புறப்பட்டு வா. சுற்றத்துத் தோழியர் அனைவரும் உன் வீட்டு முற்றத்தில் திரண்டு மேகவண்ணனான கண்ணனின் திருநாமங்களைப் பாடும்போதும், அசையாமலும் பேசாமலும் செல்வம் மிகுந்த பெண்ணே, நீ ஏன் இன்னும் உறங்குகிறாய்? உடனே எழுந்து வா.

தன் கன்றுக்காக இரங்கிக் கதறும் இளம் எருமை, கன்றையே நினைத்து, முலையிலிருந்து தானாகவே பால் வழிந்து வீட்டை நனைத்து சேறாக்குகிறது —

கண்ணன் தொண்டையே செல்வமாகக் கொண்ட அந்த நற்செல்வனின் தங்காய்! உன் வீட்டு வாசலில் பனி தலையில் விழ நின்று கொண்டிருக்கிறோம்,

கோபத்தால் தென்னிலங்கை அரசனை அழித்த, மனத்திற்கு இனியவனைப் பாடியும் நீ வாய் திறக்கவில்லையே!

இப்போதேனும் எழுந்திரு — இது என்ன பேருறக்கம்? வீட்டார் அனைவரும் அறிந்துவிட்டனரே!

பறவை வடிவில் வந்த அரக்கனின் வாயைக் கிழித்தவனும், தீயவனான இராவணனைச் சுலபமாக அழித்தவனுமான பெருமானின் புகழைப் பாடிக் கொண்டு,

சிறுமிகள் அனைவரும் பாவை நோன்பிற்கென அமைத்த இடத்தில் வந்து சேர்ந்தனர்; வெள்ளி உதித்தது, வியாழன் மறைந்தது,

பறவைகளும் அசைகின்றன, மான் போன்ற கண்களுடையவளே — குளிர்ந்த நீரில் முழுகி நீராடாமல்,

படுக்கையிலேயே கிடக்கிறாயோ, பாவாய்? இத்தகைய நல்ல நாளில் தயக்கத்தை விடுத்து எங்களுடன் இணைவாயாக. ஏலோர் எம்பாவாய்!

உன் வீட்டின் பின்புற தோட்டத்துக் குளத்தில் செங்கழுநீர் மலர்ந்துவிட்டன, ஆம்பல் மலர்கள் குவிந்துவிட்டன —

செங்கல் நிறத் துணி அணிந்த, வெண் பற்களையுடைய தவசிகள் தம் கோயில்களில் சங்கு முழக்க புறப்பட்டாகிவிட்டது.

எங்களை முதலில் எழுப்புவதாக உன் வாயால் சொன்னவளே — நாணமில்லாதவளே, நாவன்மை உடையவளே —

எழுந்திரு, சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய பெரிய கரங்களையுடைய தாமரைக் கண்ணனைப் பாடுவாயாக. ஏலோர் எம்பாவாய்!

ஆகா, இளம் கிளியே! இன்னும் உறங்குகிறாயா? — கடுமையாகக் கூப்பிடமாட்டேன் தோழியரே, இதோ வருகிறேன்,

நீ பேச்சில் வல்லவள், உன் பெரிய பேச்சும் சிறிய செயலும் எங்களுக்கு நீண்ட காலமாகத் தெரியும் — நீங்களே வல்லவர்கள் எனில் நானே தவறுக்காரியாகிக் கொள்கிறேன்,

சீக்கிரம் வா — உனக்கென்ன தனி திட்டம்? — எல்லோரும் வந்துவிட்டார்களா? வந்துவிட்டார்கள்; வெளியே வந்து எண்ணிப் பார்,

வலிமைமிக்க யானையைக் கொன்றவனும் பகைவரின் வலிமையை அழிக்க வல்லவனுமான மாயனைப் பாடு.

எங்கள் தலைவராகிய நந்தகோபரின்,

கொடி நாட்டிய திருவாசல் காவலனே! மணிகள் பதித்த கதவின் தாளைத் திற, இளம் கோபியர் எங்களுக்காக!

நீலமணி வண்ணனாம் மாயன், நேற்றே எங்களுக்குப் பறை தருவதாக வாக்களித்தான்; தூய உள்ளத்துடன் வந்துள்ளோம்,

அவனைத் துயிலெழுப்பிப் பாடுவதற்காக. அம்மா, உன் முதல் சொல்லிலேயே எங்களை மறுத்துவிடாதே — அன்பு நிறைந்த இந்தக் கதவைத் திற. ஏலோர் எம்பாவாய்!

உடை, நீர், உணவு அனைவருக்கும் அறம் செய்து வழங்கும் எம்பெருமான் நந்தகோபாலரே! எழுந்திருப்பீராக!

மலர்க் கொடி போன்ற பெண்களுக்குள் சிறந்த கொழுந்தே, குலவிளக்கே, எம் தலைவியே யசோதையே! விழித்தெழுவீராக!

வானத்தைப் பிளந்து உயர்ந்து உலகனைத்தையும் அளந்த தேவாதி தேவனே! உறங்காது எழுந்திருப்பீராக!

செம்பொன் வீரக்கழல் அணிந்த பலதேவரே! நீரும் உம் தம்பியும் இனி உறங்காதீர். ஏலோர் எம்பாவாய்!

மதம் பிடித்த யானை போல் ஓடாத தோள்வலிமை கொண்ட நந்தகோபாலரின் மருமகளே, நப்பின்னாய்!

மணம் கமழும் கூந்தலை உடையவளே — கதவைத் திற; பார், எங்கும் சேவல்கள் கூவிக்கொண்டிருக்கின்றன,

மாதவிப் பந்தலின் மேல் குயில்களும் பலமுறை கூவுகின்றன — பந்தாடும் விரல்களை உடையவளே,

சிவந்த தாமரை போன்ற கரங்களால் சீரிய வளையல்கள் ஒலிக்க, மகிழ்வோடு வந்து கதவைத் திறந்து, உன் கணவனின் திருநாமங்களைப் பாடுவாயாக. ஏலோர் எம்பாவாய்!

குத்து விளக்குகள் எரிய, யானைத் தந்தங்களால் செய்யப்பட்ட கால்களையுடைய கட்டிலின் மேல் விரிக்கப்பட்ட மெல்லிய பஞ்சுமெத்தையின் மீது ஏறி,

பூங்கொத்துகள் நிறைந்த கூந்தலையுடைய நப்பின்னாய்! மலர் போன்ற மார்பையுடைய பெருமானின் தலையை உன் மார்பில் வைத்துக்கொண்டு கிடக்கின்றாய் — வாய் திறந்து பேசுவாயாக!

மைதீட்டிய பெரிய கண்களையுடையவளே, உன் மணாளனை ஒரு கணப்பொழுதும் துயிலெழ விடாமல் தடுக்கின்றாய்;

எவ்வளவு சிறிய நேரமும் பிரிவைப் பொறுக்கமாட்டாய் — இது உன் இயல்புக்கும் தகுதிக்கும் பொருந்தாது. ஏலோர் எம்பாவாய்!

முப்பத்து மூன்று கோடி தேவர்களுக்கும் முன்னதாகவே சென்று அவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கும் வலிமையுடையவனே! உறக்கத்தினின்று எழுவாயாக!

நேர்மையும் வலிமையும் உடையவனே, பகைவருக்கு வெம்மையை அளிக்கும் தூய்மையானவனே! உறக்கத்தினின்று எழுவாயாக!

பொன் குடம் போன்ற மென் முலையும் சிவந்த வாயும் சிறிய இடையும் உடைய நப்பின்னை நங்காய், திருவே! உறக்கத்தினின்று எழுவாயாக!

விசிறியும் கண்ணாடியும் தந்து, உன் மணாளனோடு சேர்த்து எங்களை இப்போதே நீராட்டுவாயாக.

வள்ளல் தன்மை மிக்க பெரும் பசுக்கள், பால் நிறுத்தாமல் சொரிந்து, பால் ஏற்கும் பாத்திரங்கள் நிரம்பி வழியும்படிச் செய்யும் —

அத்தகைய செல்வம் படைத்தவனின் மகனே! அறிவுற்று எழுவாயாக!

மிகுந்த உறுதியும் பெருமையும் கொண்டு, உலகில் தோன்றி நின்ற ஒளியானவனே! உறக்கத்தினின்று எழுவாயாக!

உன் பகைவர் வலிமை இழந்து தாங்கமுடியாமல் உன் வாசலில் வந்து உன் திருவடிகளில் வீழ்வது போல, நாங்களும் போற்றிப் புகழ்ந்து வந்தோம்.

இந்த அழகிய பெரிய உலகின் அரசர்கள், தங்கள் செருக்கை இழந்து வந்து உன் படுக்கையின் அடியில் கூட்டமாய் அமர்வது போல,

நாங்களும் வந்து உன்னை அணுகினோம்; கிங்கிணி போல் சிறிது மலர்ந்த தாமரை மலர் போன்ற,

உன் சிவந்த கண்களை எங்கள் மீது சிறிது சிறிதாகத் திறக்க மாட்டாயா?

சந்திரனும் சூரியனும் ஒன்றாக உதிப்பது போல், உன் இரு அழகிய கண்களாலும் எங்களைப் பார்த்தால், எங்கள் துயரம் தீர்ந்துவிடும்.

மழைக்காலத்தில் மலைக் குகையில் உறங்கிக் கிடந்த சிங்கம் விழித்தெழுந்து, நெருப்புக் கண்களைத் திறந்து, உடல் முழுதும் குலுக்கி,

நறுமணமிக்க தனது பிடரி மயிர் விரிய, நிமிர்ந்து நின்று முழங்கிக் குகையை விட்டு வெளிவருவது போல,

காயாம்பூ நிறத்தோனே! நீயும் உன் கோயிலிலிருந்து இங்கு வந்தருளி,

அழகிய அரியணையில் வீற்றிருந்து, நாங்கள் வந்த காரியத்தை ஆராய்ந்து அருள்வாயாக.

பண்டு இந்த உலகங்களை அளந்த உன் திருவடிகளுக்குப் போற்றி! தென்னிலங்கையை அழித்த உன் வீரத்திற்குப் போற்றி!

சகடாசுரனை உதைத்து அழித்த உன் புகழுக்குப் போற்றி! கன்றை எறிந்து வத்சாசுரனை வீழ்த்திய உன் திருவடிகளுக்குப் போற்றி!

கோவர்த்தன மலையைக் குடையாக ஏந்திய உன் குணத்திற்குப் போற்றி! பகைவரை வெல்லும் உன் கையிலுள்ள வேலுக்குப் போற்றி!

உன் வீரச் செயல்களை என்றென்றும் போற்றிப் பாடி பறை பெற நாங்கள் இன்று வந்தோம் — எங்கள் மேல் கருணை கொள்வாயாக.

ஒரு இரவில் ஒரு தாய்க்கு மகனாய்ப் பிறந்து, மறைந்து வளர்ந்து இன்னொரு தாய்க்கு மகனானாய்.

இதைத் தாங்காத கஞ்சனின் தீய எண்ணத்தையே வீணாக்கி, அவன் வயிற்றில் நெருப்பாய் நின்றாய்.

அடியார்களிடம் அன்புகொண்ட பெருமானே, உன்னை விரும்பி வந்தோம்; நீ பறை தந்தால்,

உன் செல்வத்தையும் வீரத்தையும் பாடி, எங்கள் துயர் தீர்ந்து மகிழ்வோம்.

நீலமணி நிறத்தோனே, ஆலிலையில் துயின்றவனே, மார்கழி நோன்புக்கு முன்னோர் விரும்பும் பொருட்களை நீ கேட்பாயானால் சொல்கிறோம்:

பாலைப் போன்ற வெண்மையுடைய உன் பாஞ்சஜன்யத்தை ஒத்த சங்குகள், முழங்கினால் உலகமே நடுங்கும் வண்ணம்;

ஒலிக்க இடமுள்ள பெரும் பறை, பல்லாண்டு பாடுவோர்;

அழகிய விளக்கு, கொடி, விதானம் ஆகியவற்றை எங்களுக்கு அருள்வாயாக.

விரும்பாதவரையும் வெல்லும் புகழுடைய கோவிந்தா, உன்னைப் பாடிப் பறை பெற்றால், உலகம் எங்களைப் புகழும் சிறப்பையே நாங்கள் பெறுவோம்;

சூடகம், தோள்வளை, தோடு, செவிப்பூ, பாடகம் முதலிய அணிகலன்கள் அணிவோம், ஆடை உடுப்போம்;

பின்னர் நெய் வழிந்தோடும் பால்சோறு உண்டு, யாவரும் ஒன்றாய்க் கூடி மகிழ்வோம்.

பசுக்களைப் பின் தொடர்ந்து காடு சென்று உண்டு வாழும் அறிவில்லா ஆயர்குலத்தில் நீ பிறந்தது எங்கள் பெரும் புண்ணியமே;

குறையொன்றுமில்லா கோவிந்தா, உன்னுடனான இந்த உறவை நாங்களும் நீயும் என்றும் துண்டிக்க முடியாது;

அறியாப் பிள்ளைகளாகிய நாங்கள் அன்பினால் உன்னைச் சிறு பெயர் சொல்லி அழைத்ததற்குக் கோபிக்காதே;

இறைவா, நீ எங்களுக்குப் பறை தந்தருள்வாயாக.

அதிகாலையில் வந்து உன்னைத் தொழுது, உன் பொன்னார் தாமரை அடிகளைப் போற்றும் காரணத்தைக் கேட்பாயாக;

பசு மேய்த்து வாழும் குலத்தில் பிறந்த நீ, எங்கள் உள்ளன்பான தொண்டை ஏற்காமல் இருக்கமாட்டாய்;

கோவிந்தா, இன்றைய பறைக்காக மட்டும் வரவில்லை நாங்கள்;

எக்காலமும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உனக்கே உரியவராய், உனக்கே தொண்டு செய்வோம்; எங்கள் மற்றப் பற்றுகளைத் தீர்த்தருள்வாயாக.

கடலைக் கடைந்த மாதவனையும் கேசவனையும் அழகிய ஆபரணம் அணிந்த, திங்கள் முகம் கொண்ட ஆய்ச்சியர் சென்று வணங்கி, பறை பெற்ற வரலாற்றை,

அழகிய புதுவையில் தோன்றிய பட்டர்பிரான் மகள் கோதை அருளிய இந்த முப்பது தமிழ்ப் பாடல்களையும் தவறாமல் சொல்பவர்,

நான்கு தோள்களும் சிவந்த கண்களும் அழகிய திருமுகமும் உடைய திருமாலின் திருவருளை எங்கும் பெற்று இன்புறுவர்.