கபீர் பக்தியில் வெளிப்புறச் சடங்கை விட உள் தூய்மை

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு வாராணசியின் நெசவாளர்-கவிஞரான கபீர், தம் முழு பக்திப் பார்வையையும் ஒரே இடைவிடாத வலியுறுத்தலைச் சுற்றி அமைத்தார்: மதத்தின் ஆரவாரம் அல்ல, இரக்கமுள்ள குணமே பக்தனின் உண்மையான அடையாளம் என்பதே அது. தம் காலத்து இந்து மற்றும் முஸ்லிம் மரபுவாதங்கள் இரண்டையும் நோக்கி அவர் தம் மிகக் கூர்மையான ஸ்லோகங்களைச் செலுத்தினார்; இதயத்தின் உண்மையான மாற்றத்தின் இடத்தை சடங்கு பிடித்துக்கொள்வதைக் கண்டபோது, எந்த மரபையும் விட்டுவைக்க அவர் மறுத்தார். அவரது குரல் சமயப் பிரிவுகளைக் கடந்து மிக அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டதால், அவரது சபதுகள் (541) பின்னர் குருக்களின் இயற்றல்களுடனும் பிற பகத்களின் இயற்றல்களுடனும் சேர்ந்து, சீக்கிய நூலான குரு கிரந்த சாகிபிலேயே தொகுக்கப்பட்டன. எந்த ஒரு நிறுவன மதத்தையும் முழுமையாகச் சேராத ஒரு கவிஞருக்கு இது அரிய கௌரவம்.

கபீர் இந்து சிலை வழிபாட்டையும் முஸ்லிம் முறையான தொழுகையையும் சம அளவு நேரடியாக நிராகரித்தார்; இறைவன் கோயிலின் அல்லது மசூதியின் சுவர்களுக்குள் அல்ல, உண்மையாலும் இரக்கத்தாலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட இதயத்திலேயே காணப்படுகிறான் என்று வலியுறுத்தினார். அவரது புகழ்பெற்ற சபது "மோகோ கஹான் தூண்டே ரே பந்தே", அதாவது தேடுபவரே, என்னை எங்கே தேடுகிறாய், என்பது, ஏற்கெனவே இருக்கும், மூச்சை விட அருகில், தேடுபவரின் சொந்த இருப்பிற்குள் உள்ள இறைவனை ஒரு பக்தர் ஏன் ஆலயங்களிலும் யாத்திரைத் தலங்களிலும் தேடுகிறார் என்று கேட்கிறது. இது பக்தியையே நிராகரித்தல் அல்ல; அதை வெளிப்புறத் தேடலிலிருந்து, நேர்மையுடன் உள்நோக்கிப் பார்க்கும் பயிற்சியை நோக்கித் திருப்புவது.

கபீரின் மிகக் கூர்மையான உருவகங்களில் ஒன்று, தினமும் புனிதமான கங்கையில் நீராடும் ஆனால் உள்ளத்தில் மாறாத ஒரு சாதுவைப் பற்றியது. அவரது அகங்காரம், வஞ்சகம், கொடுமை ஆகியவை அவரது தோலை மட்டுமே கழுவும் புனித நீரால் தொடப்படாமலேயே நிற்கின்றன. கபீர் இந்த உருவத்தை, எந்த சமய அடையாளங்களும் இல்லாமல் எளிய உண்மையுடன் வாழும் ஒரு பணிவான துப்புரவுத் தொழிலாளியின் அருகில் வைத்து, அந்த வேறுபாடே தன்னைப் பேசவிடுகிறார். ஒரு நதி, எவ்வளவு புனிதமாயினும், நீரால் அடையக்கூடியதை மட்டுமே தூய்மைப்படுத்துகிறது; நேர்மையான, இரக்கமுள்ள நடத்தையின் ஆயுள் முழுவதும், சடங்கு ஒருபோதும் தொடாததைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது.

கபீரின் மிக அதிகம் மேற்கோள் காட்டப்படும் தோஹாக்களில் ஒன்று: போத்தி பதி பதி ஜக் முவா, பண்டித் பயா ந கோய், தை அக்ஷர் ப்ரேம் கா, பதே சோ பண்டித் ஹோய். ஒவ்வொரு நூலுக்குப் பின் நூலாகப் படித்துப் படித்து உலகம் இறந்தது; ஆயினும் வாசிப்பால் மட்டும் உண்மையான ஞானம் பெற்றவர் எவருமில்லை; காதலின் இரண்டரை எழுத்துகளைப் படிப்பவரே உண்மையான அறிஞராகிறார். இந்த ஸ்லோகம் சாஸ்திரத்தை முழுவதுமாக நிராகரிக்கவில்லை; அன்பிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட நூல் கற்றல் உண்மையான ஞானத்தை உருவாக்காது என்று வலியுறுத்துகிறது; அன்பின் சிறிய, கோரும் பாடம், வெறுமனே ஓதப்படாமல் வாழப்படும்போது, முடிவில்லாத ஓதுதல் செய்ய முடியாததைச் சாதிக்கிறது.

மற்றொரு பரவலாக ஓதப்படும் தோஹாவில் கபீர் அறிவுறுத்துகிறார்: ஜாதி ந பூச்சோ ஸாது கீ, பூச் லீஜியே ஞான், மோல் கரோ தரவார் கா, பட்ட ரஹன் தோ மியான். ஒரு புனிதரின் சாதியை கேட்காதீர்கள்; அவரது ஞானத்தை கேளுங்கள்; வாளை மதியுங்கள், அதை வெறுமனே மூடியிருக்கும் உறையை அல்ல. கபீர் கடுமையான பிராமணீய சடங்குப் படிநிலையிலும், மதப் பிரிவுகளுக்கிடையேயான கூர்மையான பிளவுகளிலும் வாழ்ந்தார்; அதே தர்க்கத்தை இவை ஒவ்வொன்றுக்கும் எதிராக ஒரே நேரத்தில் திருப்பினார். சாதி, பிரிவு, முறையான மதத் தகுதி ஆகியவை அனைத்தும் வாளின் உறையாகவே நடத்தப்பட்டன; உள்ளே இருக்கும் பொருளைப் பற்றி எதுவும் வெளிப்படுத்தாத வெளிப்புற மூடிகளாக.

கபீரின் போதனையின் மையத்தில் சபது உள்ளது; அதாவது வார்த்தை. அவரது மரபில் இது எழுதப்பட்ட உரையாக மட்டுமல்ல, அன்பாலும் நேர்மையாலும் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட மனதில் எழும் தெய்வீக உண்மையின் உயிருள்ள, உள் ஒலியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. இந்த உள் சாஸ்திரம், எந்தச் சமூகத்திலும் பிறப்பினால் பெற முடியாது, எந்தப் புத்தகத்திலிருந்தும் மனப்பாடம் செய்ய முடியாது, எந்தப் பூசாரிப் பதவியாலும் வழங்கப்படவும் முடியாது என்று கபீர் போதித்தார். போலித்தனத்திலிருந்து தன்னை வெறுமையாக்கும் கடினமான பணியைச் செய்த தேடுபவருக்கு மட்டுமே அது கேட்கப்படுகிறது. கபீருக்கு உண்மையான பூஜை ஒருபோதும் விளக்கு ஏற்றுவதோ விரதம் இருப்பதோ அல்ல. அது அனைத்து உயிர்களிடமும் கருணையுடன் கூடிய வாழ்க்கை, எளிய பேச்சு, அகங்காரத்திலிருந்து விடுதலை; சாதி அல்லது மதநம்பிக்கையைப் பொருட்படுத்தாமல் எவருக்கும் திறந்திருக்கும் ஒரு வழி என்று அவர் வலியுறுத்தினார்; இந்த நம்பிக்கையே அவரை, இடைக்கால இந்தியாவைச் சூழ்ந்த பக்தி இயக்கத்தின் மிகத் தளராத, நீடித்த குரல்களில் ஒருவராக்கியது.

எந்த ஒரு நம்பிக்கைக்கும் தனியாக உரிமை கோரப்படுவதை கபீர் மறுத்ததால், அவரது ஸ்லோகங்கள் இன்று இந்து பஜன் கூடுகைகளிலும், சீக்கிய கீர்த்தனங்களிலும், கபீர் பந்தி சபைகளிலும் ஒருங்கே ஓதப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு மரபும் அவரது நேரடியான தோஹாக்களில் ஒரு சவாலைக் காண்கிறது; ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் அதன் வலிமை குறையவில்லை. உள் தூய்மை வெளிப்புறச் சடங்கைவிட மேலானது என்ற அவரது வலியுறுத்தல், சமய வாழ்வைக் கைவிடுமாறு கோரவில்லை. மாறாக, நிகழ்த்தப்படும் சடங்குகளின் தெரிவுநிலையாலோ எண்ணிக்கையாலோ அல்ல, பக்தரின் நடத்தை பிறரிடம் உண்மையில் மாறியதா என்பதால், சமய வாழ்வு அதன் பலனால் மதிப்பிடப்பட வேண்டும் என்று கோரியது. ஆற்றங்கரையிலுள்ள சாதுவுக்கும் தம் நூல்களுடன் இருக்கும் பண்டிதருக்கும் சமமாகப் பொருந்தும் இந்த அளவுகோல், கபீரின் ஒவ்வொரு தோஹாவையும் இணைக்கும் இழையாக நிலைக்கிறது: சடங்கல்ல, குணமே, எந்த உண்மையான பக்தியும் இறுதியில் உருவாக்குவது.