சஹஜ சமாதி

சஹஜ என்றால் இயல்பானது, முயற்சியற்றது, பிறப்பிலேயே கூடியது என்று பொருள்; சமாதி என்பது உணர்வின் ஆழமான, ஒருங்கிணைந்த நிலையைக் குறிக்கிறது. ஆகவே சஹஜ சமாதி என்பது, அழுத்தத்தின் மூலம் வலிந்து உருவாக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, தானாகவே வந்தடையும் ஒரு நிலையைக் குறிக்கிறது. ஆசை அனைத்தையும், உலக இன்பங்களின் மீதான பற்றையும் இயல்பாக விடுபவர், துறவை வலிந்து மேற்கொள்ளாமல், உண்மையான சஹஜ சமாதியில் நிற்கிறார் என்று கபீர் போதித்தார். இந்த வரையறை, பற்றின்மை வெளியிலிருந்து எவ்வளவு தீவிரமாகத் தோன்றுகிறது என்பதைவிட, அது எவ்வாறு வருகிறது என்பதில் முழுமையாக ஊன்றுகிறது.

கபீர் தாமே ஜுலாஹா சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்; வாரணாசியின் நெசவாளர் சாதி அது. அவர் தமது அவதாரக் காலத்தின் பிற தேடுபவர்கள் விரும்பிய காட்டுக்கோ மடத்துக்கோ பின்வாங்காமல், ஒரு திருமணமான இல்லறத்தாராகவே தம் வாழ்நாள் முழுவதும் வாழ்ந்தார். இதை சூழ்நிலையால் தம்மீது திணிக்கப்பட்ட சமரசமாக அவர் கருதவில்லை; தாம் போதித்த வழிக்கு உலகை விட்டுப் பின்வாங்குதல் சிறிதும் தேவையில்லை என்பதற்குத் தம் சொந்த சாதாரண இல்லற வாழ்வையே சான்றாகக் கொண்டார்.

யோகியர்களும் சந்நியாசிகளும் தங்களைத் தொழில்முறைப் புனிதர்களாகக் கருதுவதாக கபீர் கண்டதை வெளிப்படையாக வெறுத்தார்; ஆன்மிக அடைவுக்கு விரிவான கடுந்தவம், சிறப்பு ஆடைகள், அன்றாட வாழ்வின் நடைமுறைகளிலிருந்து விலகுதல் தேவை என்று அவர்கள் கருதினர். மாறாக, குரு கிரந்த சாகிபில் சேர்க்கப்பட்ட அவரது நாற்பத்தொரு (41) பாடல்களுக்கிடையே பாதுகாக்கப்பட்ட தமது சொந்தப் பாடல்களில், அவர் இல்லற வாழ்வையே போற்றினார். இந்த அன்றாட வாழ்க்கை, அன்பு, உழைப்பு, அதற்குள் அமைதியாகப் பயிலப்படும் துறவு ஆகியவற்றுக்கான அனைத்து வாய்ப்புகளுடன், இறைவனை அடைவதற்குப் போதுமான அடித்தளமாகவே இருந்தது.

ஆன்மிகப் பாதையில் நடக்க ஒருவர் குடும்பத்தையோ வேலையையோ கைவிட வேண்டியதில்லை என்று கபீரின் போதனை கூறியது. அவரது கணக்கில் உண்மையான துறவு என்பது, இதயத்தை விடுவிப்பதற்காக உழைப்பைக் கைவிடுவதற்குப் பதிலாக, கைகள் சாதாரண உழைப்பில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதும் இதயத்தை இறைவனுடன் பிணைத்து வைப்பதாகும். இந்த மறுவரையறை பக்திக்கான தரத்தைக் குறைக்கவில்லை; மாறாக, துறவின் உண்மையான வேலையை வீட்டை விட்டு வெளியேறும் புலப்படும் செயலிலிருந்து, முழுமையாக உள்ளே இருந்தபடியே கவனம் எங்கே தங்குகிறது என்ற கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒழுக்கத்திற்கு மாற்றுகிறது.

கபீரின் நன்கறியப்பட்ட பாடல் உத்தமமான பக்தரை முறத்துடன் ஒப்பிடுகிறது: ஒரு சாது, தானியத்தைப் பிரிக்கும் பண்பு கொண்டவராக இருக்க வேண்டும்; சாரத்தைச் சேர்த்து, உமியை பறக்கவிட வேண்டும். சஹஜ சமாதி துறவிலிருந்து தனியாக அல்லாமல், ஒரு சாதாரண வாழ்வுக்குள் உண்மையில் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதற்கான செயல்முறை மாதிரியை இது அளிக்கிறது. ஒரு துறவி உடைமைகளை உதறுவது போல ஓர் இல்லறத்தார் உலகைத் தூக்கி எறிய முடியாது; மாறாக, கபீரின் பக்தர் உண்மையான பக்தியை வளர்ப்பதை எது ஊட்டுகிறதோ அதை, வெறும் உமியாக இருப்பதிலிருந்து, அதாவது பழக்கத்தால் தக்கவைக்கப்பட்ட உலக சத்தம், தேவையால் அல்லாமல், தொடர்ந்து பிரித்தெடுத்தபடியே அன்றாட வாழ்வில் நடமாடுகிறார்.

ஆன்மிகத் தீவிரத்தின் காட்சியாக இன்பத்தையும் வசதியையும் கடுமையாக மறுத்து, வெறும் மனவுறுதியால் பற்றின்மையை வலிந்து கொண்டுவர முயலும் பக்தர், கபீரின் போதனை சஹஜ சமாதி என்று ஒருபோதும் அங்கீகரிக்காத ஒன்றை உருவாக்குகிறார். சஹஜ என்ற சொல், அந்த நிலை வருவதற்கான வழிமுறையாக அழுத்தத்தைச் சிறப்பாக விலக்குகிறது. வலிந்து செய்வதே ஒரு புதிய பற்றாகிறது—துறவின் நிகழ்ச்சியின் மீதான பற்று; அது, அந்த நிகழ்ச்சி மாற்றுவதற்காக இருந்த உலக ஆசைகளைப் போலவே பயிற்சியாளரை முயற்சியுடனும் சுய-மதிப்புடனும் பிணைத்து வைக்கிறது.

சஹஜ சமாதி குறித்த கபீரின் போதனை, உண்மையான ஆன்மிக அடைவை சிறப்பு நிபுணர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட மடத்தில் அல்லாமல், இல்லறத்தாரின் சாதாரண நாளுக்குள் நிலைநிறுத்தியது. சாதாரண உழைக்கும் வாழ்வு வாழும் அனைவருக்கும் விடுதலைக்கான சாத்தியத்தை இது விரிவுபடுத்தியது; பெரும்பாலான துறவு மரபுகள் மறைமுகமாக பாதகமான நிலையில் வைத்திருந்த மக்கட்தொகை இது. தறியில் நெய்யும் நெசவாளர், தன் கைத்தொழிலில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருக்கும்போதே, இதயம் இறைவனின் நாமத்துடன் அமைதியாகப் பிணைந்திருப்பது, எந்தத் துறவியுடன் ஒப்பிட்டாலும் எதையும் இழப்பதில்லை. கபீரின் சொந்த வாழ்க்கை, அந்தச் சரியான நிலையிலிருந்தே வாழப்பட்டு போதிக்கப்பட்டு, அவருடைய பாடல்கள் தனியாக வாதிட வேண்டிய அவசியமில்லாத சான்றாக நின்றது.

சஹஜ சமாதி எந்த தனித்துவமான வெளிப்புறக் குறியையும் விட்டுச் செல்வதில்லை—சிறப்பு ஆடை இல்லை, சாதாரண கூட்டத்திலிருந்து விலகுதல் இல்லை—ஆகவே ஒரு துறவியின் புலப்படும் கடுந்தவம் தோற்றத்தால் சரிபார்க்கப்படுவது போல இதைச் சரிபார்க்க முடியாது. மாறாக, கபீரின் போதனை, ஒருவர் தம் சாதாரண வேலை மற்றும் உறவுகளுக்குக் கொண்டுவரும் கவனத்தின் தரத்தையே ஒரே உண்மையான சான்றாக சுட்டிக்காட்டுகிறது. உண்மையாகவே பற்றுகளை விட்டுவிட்ட இதயம் கொண்ட ஓர் இல்லறத்தார், தறியையும் குடும்பத்தையும் அண்டை வீட்டாரையும், வலிந்த துறவு நீண்டநேரம் தக்கவைக்க முடியாத உறுதியுடன் நடத்துவார்; ஏனெனில் கட்டாயத் துறவு, தான் விட்டுவிட்டதன் மீது மறைந்திருக்கும் வெறுப்பையே சுமந்து வருகிறது.