சீக்கிய சமயத்தில் கீர்த்தன்

சீக்கிய சமயத்தில் கீர்த்தன் என்பது மிக முக்கியமான ஆன்மிகப் பயிற்சியாகும். இது குரு கிரந்த் சாஹிப்பில் உள்ள பக்திப் பாடல்களை கூட்டாகப் பாடும் முறையாகும். சீக்கியர்கள் தங்கள் வாழ்வின் மையமாக இந்தக் கீர்த்தனைக் கருதுகின்றனர். குருத்வாரா (சீக்கிய வழிபாட்டிடம்) செல்லும்போதும், வீட்டில் தனியாக இருந்தாலும், கீர்த்தன் பாடுவது அவர்களின் இறைவனுடன் தொடர்பு கொள்ளும் வழியாகும்.

கீர்த்தன் பொதுவாக குருத்வாராவில் நடைபெறும். அங்கு ஒரு குழு அல்லது தனி நபர் 'ராகி' என்று அழைக்கப்படும் பாடகர்களாக இருப்பர். அவர்கள் குரு கிரந்த் சாஹிப்பிலிருந்து பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பாடுவர். இந்தப் பாடல்கள் 'குர்பானி' எனப்படும். ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரு குறிப்பிட்ட ராகத்தில் (இசைக் கட்டமைப்பு) பாடப்படுகிறது. இந்த ராகங்கள் பண்டைய இந்திய இசை மரபிலிருந்து வந்தவை. சீக்கிய குருக்கள் இந்த ராகங்களைப் பயன்படுத்தி இறைவனின் புகழைப் பாடச் சொன்னார்கள்.

கீர்த்தன் பாடும்போது பல இசைக் கருவிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. முக்கியமாக ஹார்மோனியம் (சிறிய பியானோ போன்ற கருவி) மற்றும் தபலா (இரட்டை மேளம்) ஆகியவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. சில நேரங்களில், சாரங்கி, சித்தார் போன்ற பிற கருவிகளும் சேர்க்கப்படும். பாடகர்கள் இந்தக் கருவிகளை இசைத்து, பக்திப் பாடல்களை மெல்லிசையுடன் பாடுவர். கூட்டத்தில் இருப்பவர்கள் கைகளைத் தட்டி அல்லது சிறிய மணிகளை ஒலித்து கீர்த்தனுடன் இணைந்து பாடுவர்.

கீர்த்தனின் முக்கிய நோக்கம் மனதை இறைவனில் குவிப்பதாகும். சீக்கியர்கள் இதை 'சிம்ரன்' (நினைவு) என்றும் அழைக்கின்றனர். பாடலின் வார்த்தைகள் இறைவனின் புகழ், அவனுடைய கருணை, மற்றும் மனித வாழ்வின் பொருளைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கின்றன. இது மன அமைதியைத் தருவதாகவும், ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கு உதவுவதாகவும் நம்பப்படுகிறது.

கீர்த்தன் ஒரு சமுதாய நிகழ்வாகவும முக்கியமானது. குருத்வாராவில் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து கீர்த்தன் கேட்கிறார்கள். பாடல்கள் முடிந்ததும், 'சரத்' (இறைவன்ர் வரம்) பகிர்ரக்கப்டடு, பின்ரர் 'லங்கர்' (சமுதாய உணவு) நடைதெற்படும். இவ்வாறு கீர்த்தன் சீக்கியர்களின் வாழ்வில் ஆன்மிக மற்றும் சமூக ஒருங்கிணைப்புக்கான ஒரு பாலமாக விளங்குகிறது.