ဗုဒ္ဓပူဇော်ခြင်း ဝိဓိ

ဗုဒ္ဓပူဇော်ခြင်းသည် ထေရဝါဒနှင့် မဟာယာန အသိုင်းအဝိုင်းများ အားလုံးတွင် တွေ့ရသော ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုမှု ဖြစ်သည်။ “ပူဇာ” ဟူသော စကားလုံးသည် သင်္သကရိတ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး “ဝတ်ပြုခြင်း” သို့မဟုတ် “ဂုဏ်ပြုခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းသည် ဘုရားရှင်အား ကျေးဇူးတင်ရိုသေမှု ပြသသည့် စနစ်တကျ နည်းလမ်းကို ဆိုလိုသည်- ကျေးဇူးတောင်းသော ဘုရားတစ်ဆူအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော် ဖော်ပြခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက် လမ်းပြနေသော ဆရာတစ်ပါး အဖြစ် ဖြစ်သည်။

ဤလေ့ကျင့်မှုကို ဗုဒ္ဓ၏ ရုပ်တု သို့မဟုတ် ရုပ်ပွားတစ်ခုရှေ့တွင် ပြုလုပ်သည်။ ရုပ်တုသည် အာရုံစူးစိုက်မှုအတွက် အချက်အလက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်၏ ဝိညာဉ်အင်အား ရှိနေသည်ဟု ယုံကြည်သော အရာ မဟုတ်ပါ။ ရိုးရာအတိုင်း ပူဇော်သက္ကာ လေးမျိုးကို ပြုလုပ်ကြပြီး တစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင်သင်္ကေတ ရှိသည်။ ပန်းများသည် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ညှိုးနွမ်းသွားသဖြင့် အနိစ္စကို သတိပေးသည်။ မီးအလင်းသည် ဆီမီး သို့မဟုတ် ဆီမီးခွက်မှ ဖြစ်ပြီး ပညာဖြင့် အဝိဇ္ဇာ မှောင်မိုက်ခြင်းကို ပယ်ဖျက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဆေးတိုင်၏ အနံ့သည် ပြန့်ကျဲနေသော စိတ်၏ သန့်စင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ရေကို ရှင်းလင်းမှုနှင့် ငြိမ်သက်မှု အတွက် ပူဇော်သည်။ ဤလက်ဆောင်များမှ တစ်ခုမျှ ဘုရားရှင်ကို ကျေနပ်စေရန် ပေးခြင်းမဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် နိဗ္ဗာန်သို့ ကွယ်လွန်တော်မူပြီး ကြာမြင့်စွာ ရှိပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့် ပူဇော်သက္ကာမှ ဘာမျှ မလိုအပ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ပူဇော်သူ၏ စိတ်တွင် ကောင်းမြတ်သော အရည်အချင်းများ စိုက်ပျိုးရန်သာ ရှိသည်။

ပူဇော်ခြင်း၏ နှလုံးသားတွင် တိသရဏ သို့မဟုတ် သရဏသုံးပါး ရွတ်ဆိုခြင်း ရှိသည်။ ၎င်းသည် ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ဦးဆုံးကျမ်း ခုဒ္ဒကပါဌ ၏ ကဏ္ဍတိုကိုးခုအနက် ပထမ ဖြစ်ပြီး (ခုဒ္ဒကပါဌ ၁.၁)၊ ရဟန်းသစ်များအား လမ်းကြောင်းကို မိတ်ဆက်ပေးရန် ရိုးရာအတိုင်း အသုံးပြုသည်။ ဒုတိယပုဒ် (ခုဒ္ဒကပါဌ ၁.၂) တွင် နောက်ထပ် ရွတ်ဆိုသော ပဉ္စသီလကို ပေးထားသည်။ သရဏများကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုသည်- ပထမအကြိမ်၊ ဒုတိယအကြိမ် (ဒုတိယမ္ပိ)၊ ထို့နောက် တတိယအကြိမ် (တတိယမ္ပိ)၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ လမ်းကြောင်းအပေါ် ယုံကြည်မှုကို ပုံစံကျစွာ ကြေညာခြင်း အဖြစ်-

သရဏများ ပြီးနောက် လေ့ကျင့်သူများသည် ပဉ္စသီလကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြင်မှ ပေးသော ပညတ်ချက်များ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆောင်ယူရန် ရွေးချယ်သော စေတနာအလျောက် ကတိသစ္စာများ ဖြစ်သည်။

ဤသီလများကို ပူဇော်ခြင်းအတွင်း ရွတ်ဆိုခြင်းသည် တစ်ကြိမ်တည်းသော ကတိထက် ပြန်လည်ခိုင်မာစေခြင်း ဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်မှုတစ်သက်တစ်လျှောက်လုံး ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုကာ ထိန်းသိမ်းမှု၊ သတိနှင့် အခြားသတ္တဝါများအပေါ် စောင့်ရှောက်မှုရှိသော ဘဝသို့ လေ့ကျင့်သူကို ပြန်လည် ကတိပြုစေသည်။

ဤအဓိက အစိတ်အပိုင်းများ- ပူဇော်သက္ကာများ၊ သရဏသုံးပါးနှင့် ပဉ္စသီလ- တည်ငြိမ်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဗုဒ္ဓပူဇော်ခြင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် ပုံစံမှာ ရိုးရာနှင့် ဒေသအလိုက် ကွဲပြားသည်။ သီရိလင်္ကာ၊ မြန်မာနှင့် ထိုင်းကဲ့သို့ ထေရဝါဒ နိုင်ငံများတွင် ပူဇော်ခြင်းကို အများအားဖြင့် ပါဠိဘာသာဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး နေ့စဉ် ကျင့်သုံးကြသည်၊ အိမ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြစ်စေ၊ ကျောင်းဆောင်တွင် အုပ်စုလိုက် ဖြစ်စေ ပြုလုပ်ကြသည်။ ဂျပန်၊ တရုတ်၊ ကိုရီးယားနှင့် တိဗက်ရှိ မဟာယာန ပတ်ဝန်းကျင်များတွင် တူညီသော အခြေခံ ကိုးကွယ်မှုကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကျမ်းချက်များ အဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားလေ့ရှိသည်။ ထိုကျမ်းချက်များသည် ထိုကျောင်းတစ်ခု၏ နောက်ထပ် စာသား၊ မြင်ကွင်းကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုချက်များကို ထည့်သွင်းနိုင်သည်။ အချို့ ဗားရှင်းများမှာ တစ်ဦးတည်းက မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြီးစီးနိုင်လောက်အောင် ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ အချို့မှာ အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုလုံးကို တစ်နာရီ သို့မဟုတ် ထိုထက်ကြာအောင် စုစည်းစေသည်။ ဤကွဲပြားမှု အားလုံးအောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ တူညီသည်- ငြိမ်သက်သော ခဏတစ်ခု၊ ရိုသေမှုကို ပြသသော လက်ဟန်တစ်ခု၊ ဗုဒ္ဓ ကျန်ရစ်ခဲ့သော တရားများဆီသို့ သတိဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်း။