သီလဝီမံသဇာတ်

ဗာရာဏသီတွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း နန်းစံနေချိန် ဗောဓိသတ် (အတိတ်ဘဝ၌ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်) သည် မင်း၏ ဆရာပုဏ္ဏား အဖြစ် နန်းတော်တွင် အခြားအရာအားလုံးထက် အမြင့်ဆုံး ချီးမြှင့်ခံရခဲ့သည်။ ဤဂုဏ်သိက္ခာသည် ကျင့်ဝတ်ပေါ် မူတည်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်ပေါ် သာ မူတည်သည်ဖြစ်စေ သံသယ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နေ့တိုင်း မင်း၏ ကိုယ်တိုင် အရာရှိ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဘဏ္ဍာတော်မှ ငွေများကို ခိုးယူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ဖမ်းဆီးခံရပြီး သေဒဏ်ရာဖြင့် ဘုရင်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ခံရခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြမှသာ ဘုရင်က နားလည်ပြီး ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်ခဲ့ရသော ဆရာပုဏ္ဏားသည် သီလ၏ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးအကြောင်း လိုအပ်သမျှ သိရှိပြီးနောက်၊ သူဆုံးရှုံးရန် နီးနေခဲ့သော အရာကို ရှာဖွေရန် အဘယ်အရာကို ဆင်ခြင်ရန် နန်းတော်ဥယျာဉ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေစဉ် ဒုန်းလင်းတစ်ကောင်သည် သားသတ်သမားဆိုင်မှ အသားတုံးတစ်ခုကို ဆွဲယူ၍ ပျံသွားသည်ကို သူ မြင်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် အခြားငှက်များက လာရောက် တိုက်ခိုက်ပြီး ခြေသည်းနှင့် နှုတ်သီးဖြင့် ဆွဲဆုတ်ကာ နာကျင်မှုက ထိုငှက်ကို အသားကို လွှတ်ချရန် တွန်းအားပေးသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ငှက်တစ်ကောင်က ထိုအသားကို လုယူပြီး ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခံရကာ ပထမငှက်ကဲ့သို့ပင် လွှတ်ချလိုက်ရသည်။ ငှက်တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တူညီသော သံသရာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ငှက်တိုင်း၏ ဒုက္ခသည် ကိုင်ဆွဲထားသမျှ ကြာမြင့်ပြီး လွှတ်လိုက်သည့် ချက်ချင်းမှာ ငြိမ်သက်မှု ရရှိခဲ့သည်။

ဗောဓိသတ်သည် ဤဒုက္ခကွင်းဆက်ကို လူ့တပ်မက်ခြင်း၏ တိကျသော ပုံစံအဖြစ် မြင်ခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးက ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တွယ်တာသည့်အရာ ဖြစ်စေ၊ ၎င်းသည် ချမ်းသာမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်စေ၊ အသားတုံးကို ငှက်တစ်ကောင်မှ တစ်ကောင်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည့် လိုက်လံမှုနှင့် ဒုက္ခကိုသာ ဆွဲဆောင်သည်။ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းက ပေးနိုင်ခြင်းမရှိသော ငြိမ်သက်မှုကို ဆုပ်ကိုင်မှုကို လွှတ်ချမှသာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထိုညနေ ဗောဓိသတ်သည် ပိင်္ဂလာအမည်ရှိ ကျွန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမသည် သခင် ပြန်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း ည နက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး၊ မျှော်လင့်သည်နှင့်အမျှ ပို၍ ငြိမ်မနေနိုင်၊ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံး သူမသည် သခင်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်သောအခါမှသာ လဲလျောင်းပြီး ပြည့်ဝစွာ တည်ငြိမ်သော အိပ်စက်မှုကို ရခဲ့သည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဤနေရာတွင် ဒုန်းလင်း၏ ပုံစံအတိုင်း တူညီသည်ကို သိမြင်ခဲ့သည်။ သူမကို ဒုက္ခပေးနေခဲ့သည်မှာ စိတ်ပျက်မှု မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို လွှတ်ချခြင်းသည် မျှော်လင့်ခြင်းက ဘယ်တော့မျှ မပေးနိုင်သော အနားယူမှုကို ရစေခဲ့သည်။

ဆက်လျှောက်သွားရင်း ဗောဓိသတ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် ထိုင်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤလောက သို့မဟုတ် နောက်လောက၌ ဖြစ်စေ၊ တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် အပြည့်အဝ စိတ်စူးစိုက်ထားသော စိတ်တွင် တွေ့ရှိသော ချမ်းသာမှုထက် မည်သည့်ချမ်းသာမှုမျှ မကျော်လွန်နိုင်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် တပ်မက်မှု ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစိတ်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဗောဓိသတ်သည် ရာထူးနှင့် ဥစ္စာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး တောအုပ်တွင် ရဟန်းဘဝကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် တရားထိုင်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော အဘိညာဉ်များကို ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့ပြီး၊ တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သော မြင့်မြတ်သော နတ်ပြည် ဗြဟ္မာ့ဘုံတွင် ဖွားမြင်ရန် ကံကောင်းခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်က ထိုဆရာပုဏ္ဏား ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် တရားကို နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ သူ၏ ကွပ်မျက်ခံရမည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကံအဆုံးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းသည် တစ်နေ့တည်းတွင် ဆက်စပ်မှု မရှိသော မြင်ကွင်း သုံးခုကြောင့် သူ့ကို ယင်းသီလ စမ်းသပ်မှုက စတင် ရှာဖွေစေခဲ့သော ငြိမ်သက်မှုဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ပါဠိကျမ်းရှိ ဇာတ်အမှတ် ၃၃၀ သည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဤဖော်ပြချက်အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဤအစဉ်ကို ယုံကြည်ရစေသော အချက်မှာ ဗောဓိသတ်က ဤသင်ခန်းစာသုံးခုကို ရှာဖွေရန် မလိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ညနေတည်း၏ သာမန်ခရီးတွင် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်၊ ငှက်တစ်ကောင်၊ ကျွန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရဟန်းတစ်ပါး၊ တစ်ခုစီသည် လုံးဝ ကွဲပြားသော အထောင့်မှ တူညီသော အခြေခံမူကို ပြသခဲ့ကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော ဥပမာသည် ကြိုတင်ကံဆိုးမှု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဆက်စပ်မှု မရှိသော သတ္တဝါသုံးကောင်က တူညီသော ပုံစံကို အတည်ပြုခြင်းသည် ဆုပ်ကိုင်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် လွှတ်ချခြင်း၏ ရရှိမှုတို့ကို သံသယ ဖြစ်ရန် နေရာ မရှိတော့ကြောင်း ဗောဓိသတ်ထံ ပေးခဲ့သည်။

ရဟန်း၏ ငြိမ်သက်မှုသည် ဗောဓိသတ်အတွက် အရေးကြီးခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် နောက်ထပ် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုန်းလင်း၏ ခဏတာ သက်သာမှုနှင့် ကျွန်အမျိုးသမီး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အိပ်စက်မှုတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် ငြိမ်သက်မှု ဖြစ်ခြင်းထက် တစ်ခုခုသော ဒုက္ခ ပျောက်ကွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တရားထိုင်ခြင်းသည် ငှက်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်ဖြစ်စေ မိမိဘာသာ ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်သော အရာကို ပေးခဲ့သည်၊ ယူခြင်း၊ ဆုပ်ကိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ချခြင်းအပေါ် မမှီခိုသော စိတ်ကျေနပ်မှု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ပထမ သင်ခန်းစာနှစ်ခု၏ အခြားပုံစံတစ်ခုသာ မဟုတ်ဘဲ သုံးခုအနက် နောက်ဆုံးနှင့် အမြင့်ဆုံး သင်ခန်းစာအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။