ဝီစိက္ကဇာတ် - ကင်းမြီးကောက်၏ အဆိပ်စူးနှင့် ဟန်ဆောင်သော မိတ်ဆွေ

ဗာရာဏသီမြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်တစ်ခုတွင် ဘုရားလောင်းသည် အမြော်အမြင်ရှိသော ရသေ့ကြီးအဖြစ် သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ နေပူပြင်းသော နေ့လယ်တစ်ချိန်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခရီးသွားတစ်ဦးသည် အရိပ်ကောင်းသော သစ်ပင်အောက်၌ အနားယူရန် ရပ်တန့်လေ၏။ စကားဝါပန်းခြောက်များနှင့် မွှေးကြိုင်သော သစ်ရွက်ခြောက်ပုံကြီးကို တွေ့ရသဖြင့် ခေါင်းအုံးပြုလုပ်ရန် လက်ဖြင့် မဆင်မခြင် ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ထိုမွှေးကြိုင်သော သစ်ရွက်များအောက်၌ အလွန်အဆိပ်ပြင်းသော ကင်းမြီးကောက်မည်းကြီးတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ မိမိအား လာရောက်ထိပါးသည်ဟု ထင်သဖြင့် ကင်းမြီးကောက်သည် ၎င်း၏ အဆိပ်စူးချွန်ကြီးဖြင့် ထိုသူ၏ လက်မကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။ အဆိပ်တက်လာသဖြင့် ခရီးသွားသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကာ မြေပေါ်၌ လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

အနီးအနား၌ ရှိနေသော ဘုရားလောင်းသည် ချက်ချင်းရောက်ရှိလာပြီး အဆိပ်ပြေဆေးမြစ်များကို ရှာဖွေကုသပေးတော်မူ၏။ ဝေဒနာ သက်သာသွားသောအခါ ဘုရားလောင်းက 'ဤအဖြစ်အပျက်ကို သင်ခန်းစာယူကြလော့။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် မွှေးကြိုင်လှပနေသော်လည်း အတွင်း၌ သေစေတတ်သော အဆိပ်စူး ကွယ်ဝှက်နေတတ်သည်။ ဤအတူပင် လောက၌ ဟန်ဆောင်ကောင်းသော မိတ်ဆွေတုတို့ကို သတိထားကြရမည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ချိုသာစွာ ပြောဆိုတတ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ မနာလိုမှု၊ သစ္စာဖောက်မှုတည်းဟူသော အဆိပ်ကို သိုဝှက်ထားတတ်ကြသည်။ ပညာရှိသူတို့သည် အပေါ်ယံအသွင်အပြင်ကို မယုံကြည်ဘဲ အတွင်းစိတ်ကို သေချာစွာ စိစစ်ပြီးမှသာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရမည်' ဟု အဖိုးတန်သော တရားကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။