วีจิกกชาดก

ณ ชายป่าแห่งหนึ่งนอกนครพาราณสี พระโพธิสัตว์บำเพ็ญพรตเป็นดาบสผู้ทรงปัญญา บ่ายวันหนึ่ง ชายพเนจรผู้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางได้แวะพักผ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ เขาเห็นกองใบไม้แห้งและดอกจำปาที่ร่วงหล่นส่งกลิ่นหอมอบอวล จึงเอื้อมมือเปล่าเข้าไปกอบใบไม้หมายจะทำเป็นหมอนหนุนนอน

ทว่า ภายใต้กองดอกไม้หอมนั้น มีแมงป่องช้างตัวดำมะเมื่อมพิษร้ายซ่อนตัวอยู่ เมื่อถูกรบกวน มันจึงยกหางชูเหล็กในอันแหลมคมแทงเข้าไปที่นิ้วหัวแม่มือของชายผู้นั้นอย่างจัง พิษร้ายแล่นพล่านเข้าสู่กระแสเลือดทำให้ชายผู้นั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมานและเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว

พระโพธิสัตว์เดินผ่านมาพบเข้า จึงรีบเข้าไปช่วยเหลือ นำสมุนไพรมาพอกถอนพิษจนอาการทุเลาลง เมื่อความเจ็บปวดบรรเทา พระโพธิสัตว์จึงได้แสดงธรรมสั่งสอนฝูงชนที่มาชุมนุมว่า 'ท่านทั้งหลายจงดูบทเรียนในวันนี้เถิด สิ่งของบางอย่างภายนอกดูน่ารื่นรมย์และมีกลิ่นหอมชวนดม แต่เนื้อแท้ภายในกลับซ่อนพิษร้ายถึงตายไว้ฉันใด มิตรเทียมในโลกนี้ก็ฉันนั้น พึงระวังคนหน้าไหว้หลังหลอกที่ปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ เบื้องหน้ายิ้มแย้มหวานหู แต่เบื้องหลังกลับซ่อนความอิจฉาริษยาและความทรยศหักหลังไว้ดั่งเหล็กในแมงป่อง ผู้มีปัญญาจึงต้องพิจารณาคนให้ถ่องแท้ อย่าหลงเชื่อเพียงเสน่ห์ภายนอก มิฉะนั้นจะต้องเจ็บปวดเพราะพิษที่ซ่อนอยู่'