බරණැස් නුවරින් පිටත වනාන්තරයක බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ නුවණැති තාපසයෙකුව වාසය කළ සේක. එක් උණුසුම් දහවලක වෙහෙසට පත් මගියෙක් ගසක් යට විවේක ගැනීමට නැවතුණි. සුවඳ හමන සපු මල් පෙති සහ වියළි කොළ ගොඩක් දුටු ඔහු, හිස තබා ගැනීමට කොට්ටයක් සකසා ගැනීමේ අදහසින් නොසැලකිලිමත්ව තම දෑත් එම කොළ ගොඩ තුළට දැමුවේය.
සුවඳ කොළ අතර ගැඹුරේ සැඟවී සිටි දරුණු කළු ගෝනුස්සෙකු කලබලයට පත්ව, තම විෂ සහිත දළය උස්සා මගියාගේ මාපටැඟිල්ලට තදින් දෂ්ට කළේය. විෂ ශරීරගත වීමත් සමඟ මගියා දරාගත නොහැකි වේදනාවෙන් කෑගසමින් බිම පෙරළුණි.
ඒ අසල සිටි බෝසතුන් වහා දිව අවුත් ඖෂධීය කොළ යුෂ ගල්වා විෂ බැස්සවූහ. වේදනාව පහව ගිය පසු බෝසතාණන් වහන්සේ රැස්ව සිටි පිරිස අමතා මෙසේ වදාළ සේක: 'මේ සිදුවීමෙන් ලොකු පාඩමක් උගත යුතුය. යම් දෙයක් පිටතින් සුවඳවත් හා මනහර ලෙස පෙනුණද, ඒ තුළ මාරාන්තික විෂ සැඟවී තිබිය හැක. මේ ලෝකයේ වංචනික මිතුරන්ගෙන්ද එලෙසම ප්‍රවේශම් විය යුතුය. ඔවුහු මුවින් මී පැණි වගුරුවමින් මිහිරි ලෙස කතා කරති; එහෙත් සිත තුළ ද්‍රෝහිකම සහ වෛරය නැමැති විෂ සඟවා ගනිති. බුද්ධිමත් මිනිසා බාහිර පෙනුමට නොරැවටී ඇසුරු කළ යුතුය; නැතහොත් සඟවා ගත් ගෝනුස්සාගෙන් දෂ්ට කෑමට සිදු වනු ඇත.'
ඔබ දැන සිටියාද?
මෙය වීරෝධ්‍යතාව සහ වංචනික මිතුරු පිළිබඳ භක්තිමත් ඉපැයුම් කතාවක් පමණි; පාලි ජාතක සංග්‍රහයේ අංක යෙදූ සත්‍ය ජාතකයක් නොවේ (කටුස්සාගේ සහ වංචනික මිතුරු කතාවක් සාමාන්‍ය Fausbøll/Cowell අංකනයට අනුව ජාතකය 244 වැනි ජාතකයේ හෝ වෙනත් තැනක නොමැත); පිවිහළට මෙය බුද්ධ වහන්සේගේ සත්‍ය දේශනය, සිගාලෝවාද සූත්‍රය (දීඝ නිකාය, සූත්‍ර 31) තුළ වන්දිත ඇති.
සුවඳැති සපු මල් පෙති යට සැඟවුණු මාරාන්තික ගෝනුස්සාගේ සජීවී ස්වභාවික උපමාව යොදා ගනී.
පුද්ගල සබඳතාවලදී තියුණු විමර්ශනාත්මක ප්‍රඥාවේ (ප්‍රඥාව) ඇති අත්‍යවශ්‍ය බව අවධාරණය කරයි.
ආධ්‍යාත්මික දේශනයට පෙර රෝගියා සුවපත් කරන දයාබර වෙදැදුරෙකු ලෙස බෝසතුන් ක්‍රියා කරයි.
'මුවෙහි මී පැණි, ළයෙහි වස' යන පැරණි සදාචාරාත්මක උපදේශය සනාථ කරයි.
විෂය අනුව සොයන්න
Buddha
බුදුදහම වෙතින් තවත්
සම්බන්ධිත ඉගැන්වීම්
එකම ඉගැන්වීම, විවිධ සම්ප්‍රදායන් හරහා ප්‍රතිධ්වනිත වේ