ဟိရီဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ မြတ်စွာဘုရားက ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ဇာတ်သည် နယ်စပ်ဒေသတွင် နေထိုင်သော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်တစ်ဦးနှင့် ဆိုင်သည်။ ထိုကုန်သည်သည် ဒါယကာ အနာထပိဏ္ဍိကနှင့် ဆက်သွယ်ဆက်ဆံသော မိတ်ဆွေနှင့် ကုန်သွယ်ရေး ဆက်သွယ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ဖူးကြပေ။ ကျမ်းဂိုဏ်းက ဖော်ပြသည်မှာ နိဒါန်းဇာတ်နှင့် အတိတ်ဇာတ်နှစ်ခုစလုံးကို ဇာတ်အမှတ် 90 ဖြစ်သော အကတညုဇာတ်တွင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြထားပြီး၊ ဇာတ်အမှတ် 363 ဖြစ်သော ဟိရိဇာတ်တွင် ကဗျာပါဝင်သော အတိုချုံးဗားရှင်းကို ဖော်ပြထားသည်ဟုဆိုသည်။ အောက်ပါ အသေးစိတ်များသည် ပိုမိုပြည့်စုံသော ထိုဖော်ပြချက်မှ ဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးသတ်ပိုင်းသည် ဇာတ်အမှတ် 363 မှ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တွင် နယ်စပ်ကုန်သည်သည် ဒေသထွက်ကုန်များ တင်ထားသော ရထားငါးရာကို စီစဉ်၏။ သူ၏ လူများအား သာဝတ္ထိမြို့ရှိ ကြီးမားသော ကုန်သည် အနာထပိဏ္ဍိကထံ သွားရောက်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို တန်ဖိုးအတိုင်း ဖလှယ်ရန် မှာကြား၏။ အနာထပိဏ္ဍိကက ပေးသမျှကို ပြန်ယူလာရန် ညွှန်ကြား၏။ အနာထပိဏ္ဍိကသည် လူများကို ကြိုဆိုပြီး နေရာစီစဉ်ပေးကာ ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် ငွေကြေးပေးသည်။ သူသည် သူတို့၏ သခင်၏ ကျန်းမာရေးကို ကြင်နာစွာ မေးမြန်းပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို တရားမျှတစွာ ဖလှယ်ပေးခဲ့သည်။ လူများသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး နယ်စပ်ကုန်သည်အား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြကြ၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အနာထပိဏ္ဍိကသည် ဒေသတူသို့ ကုန်ပစ္စည်းရထား ငါးရာကို ပို့လိုက်၏။ သူ၏ လူများသည် နယ်စပ်ကုန်သည်ထံ ဆက်ဆံရန် လက်ဆောင်တစ်ခု ကိုင်ဆောင်ပြီး သွားကြ၏။ “သင်တို့ ဘယ်ကလာသနည်း” ဟု နယ်စပ်ကုန်သည်က မေးလေ၏။ “သာဝတ္ထိမှ၊ သင်၏ ဆက်သွယ်သူ အနာထပိဏ္ဍိကထံမှ ဖြစ်သည်” ဟု ဖြေကြ၏။ နယ်စပ်ကုန်သည်က မာန်ကြွ၍ ပြုံးရယ်ဟန်ဖြင့် “အနာထပိဏ္ဍိက ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခေါ်သူ မည်သူမဆို ရှိနိုင်သည်” ဟု ဆို၏။ လက်ဆောင်ကို လက်ခံပြီး သွားကြရန် ပြောဆို၏။ နေရာ သို့မဟုတ် လက်ဆောင်တစ်ခုမျှ ပြန်မပေးခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပိုင် ဖလှယ်ပြီး ၎င်းတို့ ခံရသော ဆက်ဆံမှုအကြောင်းဖြင့် သာဝတ္ထိသို့ ပြန်လာကြ၏။

အကြောင်းတိုက်ဆိုင်စွာ နယ်စပ်ကုန်သည်သည် နောက်ထပ် ရထားငါးရာကို သာဝတ္ထိသို့ ပို့လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ လူများသည် အနာထပိဏ္ဍိကကို ဝန်ဆောင်ရန် လက်ဆောင်တစ်ခု ကိုင်ဆောင်ပြီး ရောက်လာကြ၏။ အနာထပိဏ္ဍိက၏ လူများက ၎င်းတို့ကို မြင်သောအခါ၊ နေရာ၊ အစားအစာနှင့် ငွေကြေး စီစဉ်ပေးမည်ဟု ဆို၏။ ဧည့်သည်များကို မြို့အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သင့်တော်သော နေရာတွင် ရထားများကို ဖြုတ်ထားရန် ပြောကြ၏။ ဆန်နှင့် လက်ဆောင်ကို အနာထပိဏ္ဍိက၏ အိမ်မှ ပို့ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။

ညသန်းခေါင်ခန့်တွင် အနာထပိဏ္ဍိက၏ လူများသည် ကျွန်များနှင့် အမှုထမ်းများ အုပ်စုကို စုစည်းပြီး ရထားအဖွဲ့ကို ဝင်ရောက် လုယက်ကြ၏။ ဧည့်သည်များ၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို ယူသွားပြီး နွားများကို မောင်းထုတ်ကာ ရထားဘီးများကို ဖြုတ်ယူသွား၏။ ကြောက်လန့်နေသော ဧည့်သည်များသည် အင်္ကျီတစ်ထည်မျှပင် မကျန်ဘဲ ထွက်ပြေးကြပြီး နယ်စပ်ရှိ မိမိတို့အိမ်သို့ တစ်ခုခုဖြင့် ပြန်ရောက်ကြ၏။ အနာထပိဏ္ဍိက၏ လူများသည် ထိုအဖြစ်အပျက် အားလုံးကို သူ့ထံ ပြန်ပြောပြကြ၏။ သူက ထိုနေ့၌ မြတ်စွာဘုရားထံ လျှောက်ရန် ကောင်းမြတ်သော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပြီး ဘုရားရှင်ထံ သွားရောက်ပြောပြ၏။ ကျမ်းဂိုဏ်းက ဤအဖြစ်အပျက်ကို ကျင့်ဝတ်ပုံစံအဖြစ် ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းကို ငြင်းဆိုခြင်းသည် ၎င်းကိုပို့သူထံသို့ ပြန်ရောက်လာနိုင်ကြောင်း ပြောပြသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်ကုန်သည်သည် ဤအပြုအမူကို ဤတစ်ကြိမ်သာ မဟုတ်ကြောင်း ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူ၏။ အနာထပိဏ္ဍိက၏ တောင်းဆိုမှုအရ ကိုယ်တော်သည် အတိတ်ဘဝ ဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ဗာရာဏသီ ဗြဟ္မဒတ်မင်းလက်ထက်တွင် ဘုရားလောင်းသည် ထိုမြို့၌ အလွန်ချမ်းသာသော ကုန်သည်ဖြစ်ခဲ့၏။ သူ၏ နယ်စပ်ဆက်သွယ်သူ တစ်ဦးကိုလည်း တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ဖူးပေ၊ ထို့နောက် အရာရာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ လူများက ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို ပြောပြသောအခါ၊ ဘုရားလောင်းက ၎င်းတို့၏ ဒုက္ခသည် သူတစ်ပါးအပေါ် ကျေးဇူးမတင်ခြင်း၏ အကျိုးဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဧည့်သည်များအတွက် မလုပ်သင့်သည်ကို မလုပ်သူတို့သည် မိမိတို့အတွက် ကောင်းမှုပြုရန် အဘယ်သူမျှ မရှိကြောင်း ထပ်ဆင့် ပြောကြား၏။

ထို့နောက် ဘုရားလောင်းသည် မိတ်ဆွေအကြောင်း ဂါထာများ ဟောကြားတော်မူ၏။ ပထမဂါထာသည် နှလုံးထဲတွင် မုန်းတီးနေစဉ် ကိုယ်တိုင် နှိမ့်ချသော ကျွန်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်သော မှားယွင်းသော မိတ်ဆွေကို ဖော်ပြ၏ — ကောင်းမှုကင်းမဲ့ပြီး စကားလုံးဖြင့်သာ ချမ်းသာသူ။ ဒုတိယဂါထာက ကတိတိုင်း အမှုဖြင့် သစ္စာရှိရန်၊ မလုပ်နိုင်သည်ကို ကတိမပေးရန် တောင်းဆိုသည်၊ အကြောင်းမှာ ပညာရှိတို့သည် အချည်းနှီး ကြွားဝါသူများကို ပညာရှိတို့ စိတ်မချကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေစစ်မှန်သူသည် အကြောင်းမဲ့ အငြင်းပွားမှုကို မယုံကြည်ဘဲ၊ အားနည်းချက်များကို စောင့်ကြည့်ခြင်းမရှိ ဟု ဆက်လက် ဆိုသည်။ ကလေးငယ်တစ်ဦး မိခင်၏ရင်ခွင်တွင် ယုံကြည်စွာ အနားယူသကဲ့သို့ မိတ်ဆွေ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ယုံကြည်စွာ အပန်းဖြေသည်။ မည်သည့်ဧည့်သည်၏ စကားမျှ သူ၏ မိတ်ဆွေနှင့် ခွဲခွာစေခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံး ဂါထာများက လူ့မိတ်ဆွေဖွဲ့စည်းမှု၏ ထမ်းပိုးကို ကောင်းစွာ ထမ်းဆောင်သူနှင့် ငြိမ်သက်မှု၏ ချိုမြိန်မှုကို အရသာခံသူ၊ ဒုစရိုက်နှင့် ဝမ်းနည်းမှု၏ ကြိုးများမှ လွတ်မြောက်သူကို ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် ဤဖော်ပြချက်အရ၊ ဘုရားလောင်းသည် မကောင်းသော အဖော်များနှင့် ထိတွေ့ရခြင်းကို စက်ဆုပ်ပြီး၊ တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံခြင်း၏ စွမ်းအားဖြင့် ၎င်း၏ တရားကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်စေကာ လူတို့ကို နိဗ္ဗာန်ဆီသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဆုံးမချက် အဆုံးတွင် ဘုရားရှင်က ဘဝကို ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ “ထိုအချိန်၌ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ဗာရာဏသီ၏ ကုန်သည် ဖြစ်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်၏ နယ်စပ်ကုန်သည်သည် ယခုဇာတ်ထဲရှိ နယ်စပ်ကုန်သည်နှင့် တူညီသူ ဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။

ဟိရိဇာတ်သည် ဇာတ်အမှတ် 363 ဖြစ်ပြီး၊ မိတ်ဆွေဖွဲ့စည်းမှုအကြောင်း၏ အယူအဆများသည် တောင်းဆိုမှုများ ရှိသည်။ ဤဇာတ်သည် ဟိရိ အမည်ကို ယူထားပြီး၊ ဟိရိသည် မကောင်းမှုမှ လူကို တားဆီးသော ဂုဏ်သိက္ခာ သို့မဟုတ် အတွင်းစိတ်ရှက်ရွံ့မှု ခံစားချက် ဖြစ်သည်။ နယ်စပ်ကုန်သည်တွင် ထိုအရာ မရှိပေ။ ရက်ရောသော ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို လက်ခံပြီး ပြန်ပေးရန် ငြင်းဆိုကာ၊ ရိုးသားသော စာတို့ကို ပြုံးရယ်ဖြင့် ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ ကဗျာများက မိတ်ဆွေကို သူ၏ စကားဖြင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ကတိများနှင့် ကိုက်ညီသော အမှုဖြင့် သတ်မှတ်ကြသည်။ ကောင်းသော မိတ်ဆွေသည် မိခင်၏ရင်ခွင်တွင် ကလေးကဲ့သို့ ယုံကြည်စွာ အနားယူနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်တော်သည် ဧည့်သည်ကို လေးစားမှုမပေးသူအား သတိပေးလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုသို့ အေးစက်သော ဆက်ဆံမှုကို အလွယ်တကူ မမေ့နိုင်ပါ၊ ၎င်းက ကိုယ်အလိုအပ်ဆုံး အချိန်တွင် အကူအညီမရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်စေနိုင်သည်။