Stel niet uit – een wijsheid van Kabir

Dit zijn twee bekende liederen van de mystieke dichter Kabir. Het eerste lied gaat over het begin van het leven en het verlangen om zo te leven dat anderen blij zijn en wijzelf vreugde ervaren. Het tweede lied gebruikt de metafoor van een fijn, breekbaar kleed om ons lichaam en het leven te beschrijven, en zegt dat we het moeten kleuren met de naam van God.

Dit is een bekend bhajan (devotioneel lied) van de 15e-eeuwse heilige en dichter Kabir, waarin hij vertelt dat God niet te vinden is in gebouwen of rituelen, maar direct in jezelf, in elke ademtocht.

Dit is een kort, wijsgerig vers van de heilige dichter Kabir, waarin hij oproept om zo te spreken dat je je eigen ego loslaat en zowel anderen als jezelf verkoelt met vriendelijke woorden.

Een kort, krachtig vers van de heilige Kabir waarin hij vertelt dat hij overal naar slechtheid zocht, maar niemand vond – totdat hij in zijn eigen hart keek en besefte dat hij zelf de grootste fout had.

Dit is een doha, een tweeregelig devotioneel vers, dat het belang van geduld en vertrouwen in de natuurlijke orde benadrukt. Het vergelijkt de geest met een tuinman die ijverig water geeft, maar de vrucht komt pas op het juiste moment.

Dit is een bekend couplet van de mystieke dichter Kabir, waarin hij stelt dat het bestuderen van boeken alleen niet tot ware wijsheid leidt. Ware geleerdheid komt volgens hem van het begrijpen van de 'tweeënhalf letters' van de liefde.

Een kort, beeldend vers van de heilige dichter Kabir, waarin hij de vergankelijkheid van het leven beschrijft aan de hand van een draaiende molen.

Dit is een bekend vers van de Indiase mystieke dichter Kabir, waarin hij zichzelf voorstelt als iemand die in de markt staat en voor iedereen het beste wenst. Hij benadrukt dat hij geen persoonlijke vriendschap of vijandschap koestert, maar een universele, onpartijdige liefde uitstraalt.

Dit is een couplet van de mystieke dichter Kabir, waarin hij leert dat de wereldse illusie (maya) en het verlangen niet sterven, terwijl het lichaam vergaat. Het roept op tot spiritueel inzicht voorbij het tijdelijke.

Dit is een devotioneel lied van de heilige Kabir, waarin hij het weven van een fijne mantel gebruikt als metafoor voor het menselijk lichaam, de levenskrachten en de spirituele weg naar bevrijding.