காலத்தின் அவசரம்

இந்தப் பாடல் தொகுப்பு 15-ஆம் நூற்றாண்டு மகான் கபீரின் இரு புகழ்பெற்ற ஆன்மீகப் பாடல்களைக் கொண்டது. முதல் பாடல் மனித வாழ்வின் பிறப்பு மற்றும் இறப்பை விளக்குகிறது; இரண்டாவது பாடல் உடலை ஒரு மெல்லிய சீலையாக உவமித்து, இறை உணர்வால் அதைத் தூய்மையாக வைக்க வேண்டும் என்பதை எடுத்துரைக்கிறது.

இப்பாடல், இறைவனை கோவில், மசூதி அல்லது குறிப்பிட்ட இடங்களில் மட்டுமே தேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை; அவன் ஒவ்வொருவரின் மூச்சிலும், அருகிலும் இருக்கிறான் என்பதை எளிய மொழியில் விளக்குகிறது.

இது கபீர் எனும் சான்றின் ஒரு சிறு பாடல். பேசும் வார்த்தைகள் மனத்தின் அகங்காரத்தை விட்டு, மற்றவர்களுக்கும் தனக்கும் குளிர்ச்சியைத் தர வேண்டும் என்று இதில் அறிவுறுத்தப்படுகிறது.

கபீருக்குக் கூறப்படும் பிரபலமான ஈரடி: பிறரிடம் தீமையைத் தேடியபோது ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை; தம் சொந்த இதயத்தை ஆராய்ந்தபோது, தன்னைவிடத் தீயவர் எவரும் இல்லை என்று கண்டார்.

கபீரின் ஒரு தோஹா. ஆன்மிக வளர்ச்சி அதற்கேயுரிய காலத்தில் மலர்கிறது என்றும், பருவம் வரும்போதுதான் மரம் பழம் தருகிறது என்றும் இது கற்பிக்கிறது.

கபீரின் பிரபலமான தோஹா (தோஹாவளி 210): புத்தகங்களைப் படித்துப் படித்து உலகம் சோர்ந்துபோனது; ஆனால் அன்பின் இரண்டரை எழுத்துகளைப் படிப்பவரே உண்மையான பண்டிதர்.

இரு கற்களுக்கு இடையே சுழலும் திரிகையைக் கண்டு கபீர் அழுதார்: உலகின் அரைக்கும் இருமையில் எவரும் முழுமையாகத் தப்புவதில்லை. நிலையாமை பற்றிய தோஹாவளி ஈரடி இது.

கபீர் சந்தையில் நின்று கொண்டு அனைவருக்கும் நன்மையை விரும்புகிறார். அவர் யாருடனும் பகை கொள்ளாமல், யாருடனும் நட்பு பாராட்டாமல், அனைவருக்கும் நலம் வேண்டுகிறார்.

கபீரின் இருவரிப் பாடல்: உடல் மீண்டும் மீண்டும் மடிகிறது; ஆனால் ஆசையும் தாகமும் ஒருபோதும் மடிவதில்லை. மாயை, அலையும் மனம் மற்றும் பற்றை விடும் சாதனை குறித்த தோஹாவளிப் பாடல் இது.

இது கபீரின் புகழ்பெற்ற பக்திப் பாடல். உடலை ஒரு மெல்லிய துணியாக உருவகித்து, அதன் நெசவு மூலம் யோக நெறிகளையும் ஆன்மிகப் பயணத்தையும் விளக்குகிறது.