ଗୁରୁ ନାନକଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ

ଗୁରୁ ନାନକ ଦେବ ଜୀ ଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ହେଉଛି କାଳୀ ବେଇଁ ନଦୀ କୂଳରେ ଘଟିଥିବା ସେହି ଅଲୌକିକ ଅନୁଭୂତି। ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷରୁ ଏକ ମହାନ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଗୁରୁରେ ପରିଣତ କରିଥିଲା। କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରାୟ ୧୪୯୬ ମସିହାରେ, ଗୁରୁ ନାନକ ସୁଲତାନପୁର ଲୋଧି ସହରରେ ରହୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏକ ଦାନଶାଳାର ଦାୟିତ୍ୱରେ ଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସେ କାଳୀ ବେଇଁ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ହଠାତ୍ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ସାଥୀ ଓ ପରିବାର ଲୋକେ ବହୁତ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ ଯେ ସେ ବୁଡ଼ି ମରିଯାଇଛନ୍ତି। ତିନି ଦିନ ଧରି କେହି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତିନି ଦିନ ପରେ, ଗୁରୁ ନାନକ ନଦୀରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ସେହି ଲୋକ ନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଏକ ଅଲୌକିକ ତେଜ ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ବାକ୍ୟ ଥିଲା, "ନା କୋଇ ହିନ୍ଦୁ, ନା କୋଇ ମୁସଲମାନ" — ଅର୍ଥାତ୍ "କେହି ହିନ୍ଦୁ ନାହିଁ, କେହି ମୁସଲମାନ ନାହିଁ।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ସେହି ସମୟର ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଆହ୍ୱାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଭାଜିତ କରୁଥିଲା। ଗୁରୁ ନାନକ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ଯେ ଭଗବାନ ଜଣେ ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ। ହିନ୍ଦୁ ଓ ମୁସଲମାନ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମର ଲୋକେ ଯେଉଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଏକ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ହିଁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅନୁଭୂତି ପରେ, ଗୁରୁ ନାନକ ନିଜର ସଂସାରିକ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ଦେଶବିଦେଶରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ବାହ୍ୟ ଆଚାର ବ୍ୟବହାର ଦରକାର ନାହିଁ, ବରଂ ସତ୍ୟ, ପ୍ରେମ ଓ କରୁଣା ହିଁ ମୁଖ୍ୟ ମାର୍ଗ। ଏହି ଘଟଣା ଶିଖ ଧର୍ମର ମୂଳଦୁଆ ପାଲଟିଲା, ଏବଂ ଗୁରୁ ନାନକଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି।