ਅਈਯਨਾਰ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦਾ ਰਾਖਾ

ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਦਿਰ ਸ਼ਹਰਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗੋਪੁਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੱਖਣ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਨਿਜ਼ਦੀਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੈਵਿਕ ਤਾਕਤ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਨ। ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਅਈਯਨਾਰ ਆਪਣਾ ਮੰਦਿਰ ਬਸਤੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਖੇਤਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਿੱਥੋਂ ਖ਼ਤਰਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਗਰਭ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਮਾਂਕਿਤ ਆਂਗਣਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਈਯਨਾਰ ਆਪ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਬਸਤੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪਾਰ ਦੀ ਜੰਗਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਢਾਲ ਨਾਲ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਵਿਵਰਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਾਮਿਲ ਕਾਂਡ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਕਾਂਡ 1 ਦੇ ਕੌਮਾਰਿਕ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਹਰਿਹਰ ਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਈਯਨਾਰ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ, ਹਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡੀ ਮਹਾਸਾਗਰ ਦੇ ਮਥਨ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਲੁਭਾਵਨਾ ਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਿਲਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰਿਹਰ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲਾਇਆ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਹਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਨਾਮ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਕਥਾ ਜੋ ਉਹ ਸਾਬਰੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਅਈਯਪਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਜ਼ਦੀਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਵੇਂ ਡੂੰਘਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਖੇਤਰੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕੋ ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ-ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਾਸਤਾ ਦੀਆਂ ਵੱਖ ਮੌਜੂਦਗੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਾਮਿਲ ਗ੍ਰਾਮੀਣ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਈਯਨਾਰ ਦਾ ਕਾਰਜ ਹੈ, ਰਾਤ-ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਘਾਤ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਕਰਨਾ। ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਟੁਕੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰੁਪੁ ਸਾਮੀ ਅਤੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਾਈ ਛੋਟੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟੁਕੜੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਬੁਰੀ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾਪੂਰਨ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜੋ ਹੋਰ ਸੌ ਰਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਖਿਸਕ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਲੋਕਾਂ, ਫਸਲਾਂ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਰਾਤ ਦੀ ਗਸ਼ਤ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅਈਯਨਾਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਮਾਨ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਹਾਥੀ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੰਦਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਰੇਦਾਰ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੰਦਰਾ ਫੁੱਟ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਉਚਾਈ ਵਾਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਗੀਆਂ ਆਂਖਾਂ ਖਿਜ਼ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਅਜੇ ਸਰਪਟ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਆਪ ਦਿਵਤਾ ਦੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ, ਸਥਾਈ ਮੂਰਤਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਮੱਨਤ ਦੇ ਤੌਹਫ਼ੇ ਹਨ, ਭਕਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਈਯਨਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਹੀਨ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਈ ਤਾਜ਼ੀ ਮਾਊਂਟ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੋਹਫ਼ੇ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੱਨਤ ਪੂਰੀ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਫਸਲ ਬਚਾਈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਕਰਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਲਰ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਕੁੰਭਾਰ-ਯਾਜਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਪਰਮਾਂਪਰਾ ਸੰਭਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਖ਼ਾਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਅਨਸੁਲਗਾ ਮਾਟੀ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇੱਕ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਮੰਦਿਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਮੁਹ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੈਵਿਕ ਜੀਵਨ ਫੂਕਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਮੰਦਿਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਵੇਲਰ ਇਸ ਪੂਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੀ ਬਜਾਏ ਤਾਮਿਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਗੈਰ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਿੰਡ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਫੈਲਾਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੱਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।

ਇਸ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਰੁਲਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਕਾਂਸ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਇਹ ਮਾਟੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕਦੇ ਸਥਾਈ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਖ਼ੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੰਦਿਰਾਂ ਤੇ ਮਾਂਸੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਾਹਰ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਖਾਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਟੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਈਯਨਾਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਭਕਤਾਂ ਤੋਂ ਨਵੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ, ਸਿਰਜਨਾ ਅਤੇ ਸੰਘਾਤ ਦਾ ਇਹ ਚੱਕਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਜਾਂਚਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਈਯਨਾਰ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਇੱਕ ਅਟਲ, ਸਨਾਤਨ ਸਮਾਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਬਲਕਿ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਨਸਲ ਦੁਆਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੀਨਕਰਣ ਲਈ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ, ਤਾਜ਼ਾ ਸਬੰਧ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਨਵਾਂ ਮਾਟੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਨਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਬਾਕੀ ਰਹਿਣ।

ਅੱਜ ਵੀ, ਗ੍ਰਾਮੀਣ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਚੁੱਪ, ਮੌਸਮ ਤੋਂ ਜੀਰਨ ਮਾਟੀ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ ਪਹਰੇਦਾਰ ਵਜੋਂ ਖੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰ ਦੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸੜਕ ਦੇ ਜਿਹਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਿੰਡ ਖ਼ੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਟੁੱਟ ਬੰਧਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਅਈਯਨਾਰ ਅਜਿਹੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦਿਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਤੀ ਰਾਤ ਸਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਭੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੋ ਸਕਣ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਨਵੀਆਂ ਮਾਟੀ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਪਰਬ ਨਾਲ ਸਮਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਫਸਲ ਕਟਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਯੋਜਿਤ, ਜਦ ਸਮੁਦਾਇ ਇੱਕਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਵੇਲਰ ਕੁੰਭਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਵੇ ਮਾਊਂਟ ਅਘਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਭੇਂਟਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬਚੀ-ਖੁਚਿਆ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਇੱਤਫ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਜਿਸ ਨੇ ਹੁਣੀ ਆਪਣੀ ਫਸਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ ਦੇ ਕੋਲ ਨਵੇ ਘੋੜੇ ਅਘਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਕਿਓਂਕਿ ਅਈਯਨਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਚੋਰੀ, ਬਕਰੀ ਅਤੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦਾ ਲਕਸ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਰੁਪੁ ਸਾਮੀ, ਅਈਯਨਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਿਆਣਾ, ਆਪ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੀਸ਼ਮ ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਸਾਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਜ਼ਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੀ। ਅਈਯਨਾਰ ਅਤੇ ਕਰੁਪੁ ਸਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਾਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਅੱਠਾਈ ਛੋਟੇ ਦੇਵਤੇ ਇਲਾਕੇ-ਦਰ-ਇਲਾਕਾ ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਥਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠਾਈ ਗਈਆਂ ਸਥਾਨੀ ਨਾਇਕਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਖ਼ਾਸ ਗ੍ਰਾਮੀਣ ਖੇਤਰ ਲਈ ਸਥਾਨੀ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਨਮਨੀਯਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਈਯਨਾਰ ਪੂਜਾ ਹਰੇਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਕਦਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜੜ ਪਕੀ ਰਹ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਥਿਰ ਅਤੇ ਅਵਿਚਲ ਸਦਸਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦ੍ਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹ ਬਣ ਜਾਵੇ।

ਮੁੱਖ ਮੰਦਿਰ ਚਤੁਰੰਗ ਦੀ ਅਂਦਰ-ਮੁਖੀ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਤੋਂ ਅਨਜਾਣ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਕਤ ਕ੍ਰਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਮੌਂਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਰਾਹੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾਂ ਅਈਯਨਾਰ ਦੇ ਬਾਹਰ-ਮੁਖ ਮੰਦਿਰ ਨੂੰ ਉਲਜ਼ਾ ਹੋਇਆ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਰਕ ਮਾਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਅਈਯਨਾਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟਿਕਾਉਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਪਹਰੇਦਾਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜੰਗਲ ਪਾਸੇ ਖ਼ੁਦ ਬਿਖਰਨੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਪਾਸੇ ਸਕੈਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿੱਥੋਂ ਬੁਰਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਈਯਨਾਰ ਪੂਜਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਦੋ ਕੇਂਦਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਾਧਿਕਾਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਜਾਰੀ ਰਹੀ, ਪਿੰਡ-ਦਰ-ਪਿੰਡ, ਕੁੰਭਾਰ-ਯਾਜਕਾਂ, ਸਥਾਨੀ ਭਕਤਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਗਾਤਾਰ ਮੌਖਿਕ ਸਮਝ ਦੁਆਰਾ ਅਗੇ ਲਈ ਗਈ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਕਿਸ ਲਈ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬਸ਼ੀ ਦਹਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸਰਵੇ ਅਤੇ ਕਲਾ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪ੍ਰਕਲਪ ਨੇ ਵੇਲਰ ਕੁੰਭਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ ਹੈ, ਅੰਸ਼ਿਕ ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕਿ ਸਸਤੀ ਮੁਲਕੀ ਸਮਾਗ੍ਰੀ ਆਖਰਕਾਰ ਹੱਥ-ਤਰਾਸ਼ੇ ਹੋਏ ਮਾਟੀ ਦੀ ਪਰਾਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ ਵੱਡੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਤਬਦੀਲ ਜਾਰੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਯਤਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਧਾਰਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਲੋੜ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਜ ਰਹੀ ਜੋ ਪਿੰਡ ਅਜੇ ਮਹਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਆਪ ਰਾਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਰਾ ਸਮੇਤ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।