คุรุหริโกบินทร์และหลักคำสอนมิรี-ปิรี

การประหารชีวิตคุรุอรชันในปี ค.ศ. 1606 โดยจักรพรรดิจาหังกีร์ เป็นครั้งแรกที่คุรุซิกข์ถูกสังหารโดยรัฐ ทำให้คุรุหริโกบินทร์ต้องปรับเปลี่ยนแนวทางของชุมชนจากการอุทิศตนทางจิตวิญญาณเพียงอย่างเดียวไปสู่การมีอำนาจป้องกันตนเอง

คุรุหริโกบินทร์สวมดาบสองเล่มพร้อมกัน ดาบเล่มหนึ่งแทนอำนาจทางโลก (มิรี) และอีกเล่มแทนอำนาจทางจิตวิญญาณ (ปิรี) สื่อถึงความสมดุลระหว่างการปกป้องชุมชนและการนำทางจิตใจ ซึ่งเป็นหลักคำสอนที่ยังคงเป็นหัวใจของศาสนาซิกข์

คุรุหริโกบินทร์ขึ้นเป็นคุรุองค์ที่หกเมื่ออายุเพียง 11 ปี หลังจากบิดาถูกประหาร ท่านแสดงวิสัยทัศน์ที่เฉียบแหลมในการเปลี่ยนชุมชนซิกข์ให้เป็นกองทัพเพื่อป้องกันการข่มเหงจากจักรวรรดิโมกุล

คุรุหริโกบินทร์สร้างอากาลตักห์ (บัลลังก์แห่งผู้ไม่รู้กาล) ในอมฤตสาร์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจทางโลกของคุรุ ตรงข้ามกับหริมันทิรสาหิบที่เป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณ แสดงถึงการแยกอำนาจแต่ไม่แยกจากกัน

การนำหลักมิรี-ปิรีมาใช้ทำให้ซิกข์กลายเป็นชุมชนที่มีทั้งผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้นำทางทหาร เป็นรากฐานของแนวคิด