ศรีขระ รหัต มารยาท

นี่คือบทเริ่มต้นของคุรุครันถสาหิบ คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาซิกข์ ซึ่งสรุปความเชื่อหลักของศาสนาซิกข์เกี่ยวกับพระเจ้าสูงสุดองค์เดียว โดยบรรยายถึงพระเจ้าในฐานะผู้เป็นนิรันดร์ แผ่ซ่านไปทั่ว ปราศจากความกลัวหรือความเป็นศัตรู ดำรงอยู่ด้วยตนเอง และสามารถเข้าถึงได้ด้วยพระคุณของคุรุ

นี่คืออาร์ดาสของศาสนาซิกข์ ซึ่งเป็นบทสวดอย่างเป็นทางการที่ชาวซิกข์สวดในที่ประชุม เริ่มต้นด้วยบทประพันธ์ที่เรียกว่า 'วาร์ ศรี ภะเคาตี จี กี' ซึ่งเชื่อว่าเป็นผลงานของคุรุองค์ที่สิบ คือ คุรุโควินด์สิงห์ ซึ่งเป็นการวิงวอนต่อดาบศักดิ์สิทธิ์เพื่อการปกป้อง จากนั้นจึงดำเนินต่อไปด้วยการสวดร่วมกันเพื่อรำลึกถึงคุรุทั้งสิบ ผู้พลีชีพ และขอพรสำหรับชุมชนซิกข์ (คาลซา) และมนุษยชาติทั้งหมด

นี่คือบทเพลงสรรเสริญจากประเพณีซิกข์ สวดเป็นคำวิงวอนจากใจเพื่อขอการคุ้มครองจากพระเจ้า ความสมหวังในความปรารถนาภายใน และความปลอดภัยของครอบครัวและผู้ติดตาม

บทกลอนสั้นๆ จากประเพณีสันต์ที่เน้นว่าคุรุ (ครูทางจิตวิญญาณ) มีความสำคัญยิ่งกว่าพระเป็นเจ้า เพราะคุรุคือผู้ที่ชี้ทางให้รู้จักพระเป็นเจ้า