বিঠাবাইৰ স্তুতি
এই ভক্তিগীতটোত সাধু নামদেৱে পন্ধৰপুৰৰ বিঠোবাক ‘বিঠাবাই’ (মাতৃ) হিচাপে সম্বোধন কৰি তেওঁৰ হৃদয়ত নাচিবলৈ আহিবলৈ কাতৰ অনুৰোধ কৰিছে। ই ভক্তৰ মনত ভগৱানৰ সান্নিধ্য আৰু আনন্দৰ আকুলতা প্ৰকাশ কৰে।
পদসমূহ
হে বিঠোবা আই, মোৰ পাণ্ডৰপুৰৰ মাতৃ, তুমি আহা, আহা।
শ্লোক 1
ভীমা আৰু চন্দ্ৰভাগা নদী তোমাৰ চৰণৰ গঙ্গা।
শ্লোক 2
এই সকলোৰে সৈতে তুমি, হে মাতৃ, আহা, মোৰ ৰংগণীত নাচা।
শ্লোক 3
মোৰ ৰং তোমাৰ গুণত, এইদৰে কয় নামদেৱৰ দাসী জনী।
শ্লোক 4
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই ভক্তিগীতটো মহাৰাষ্ট্ৰৰ বৰ্কাৰী পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত, যি পন্ধৰপুৰৰ বিঠোবাৰ ভক্তিৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত। ইয়াক সাধাৰণতে অভংগ (মহাৰাষ্ট্ৰৰ এক প্ৰকাৰৰ চাৰি শাৰীৰ ভক্তিগীত) হিচাপে তীৰ্থযাত্ৰা বা ভক্তিসভাত গোৱা হয়। ৰচনাটো মধ্যযুগীয় সাধু নামদেৱৰ বুলি পৰম্পৰাগতভাৱে বিশ্বাস কৰা হয়, যি বৰ্কাৰী ভক্তি ধাৰাৰ এজন প্ৰধান ব্যক্তি।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Sant Janabai
Sant Janabaiৰ অধিক ৰচনা
আপুনি জানেনে?
স্তোত্ৰৰ ৰচক
এই স্তোত্ৰৰ ৰচক মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰখ্যাত ভক্তকবি নামদেৱ (আনুমানিক ১২৭০–১৩৫০ খ্ৰীষ্টাব্দ)। তেওঁ বিৰকৰা পন্থাৰ এগৰাকী প্ৰতিনিধি আছিল।
ঠাই বিশেষ
পুৰাণ সমূহত উল্লিখিত ‘পাণ্ডুৰঞ্জন’ আৰু বৰ্তমানৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুণে জিলাৰ ‘পাণ্ডৰপুৰ’ নগৰখন পৰ্যায়ক্ৰমে ‘পাঢে-পাণ্ডরপুৰ’ নামেৰে পৰিচিত। ভক্তসকলৰ বাবে ইয়াৰ ‘বিঠোবা’ মন্দিৰ এক মুখ্য তীৰ্থস্থান।
সঙ্গী নদী
ইয়াত উল্লিখিত ‘ভীমা’ আৰু ‘চন্দ্ৰভাগা’ নদী দুখন যথাক্ৰমে ভীমা নদী আৰু তাৰ এটা উপনৈ, যি পাণ্ডৰপুৰত সংগমস্থলত বিঠোবাৰ মন্দিৰৰ ওচৰেৰে বৈ গৈছে। ‘চন্দ্ৰভাগা’ শব্দটো ‘চন্দ্ৰ’ (চন্দ্ৰ) আৰু ‘ভাগা’ (খণ্ড) শব্দৰ পৰা উদ্ভূত। এই নদী দুয়োখন ভক্তসকলৰ বাবে পবিত্ৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।
ভাষা বৈশিষ্ট্য
স্তোত্ৰখন মৰাঠী ভাষাৰ ওল্ড মৰাঠী বা মহাৰাষ্ট্ৰী ভাষাৰ এটা প্ৰাচীন ৰূপত ৰচিত। ইয়াত ‘ह्मणे नामयाची जनी’ (হ্মণে নাময়াচী জনী) বাক্যাংশত ‘नामयाची’ (নাময়াচী) শব্দটোৰ অৰ্থ ‘নামদেৱৰ’ (সন্ত নামদেৱৰ) হিচাপে কৰা হয়, যি তেওঁৰ নিজৰ প্ৰতি কৰা সংলাপৰ ইংগিত দিয়ে।
স্তোত্ৰৰ গাঁথনি
এইটো এটা অতি চমু স্তোত্ৰ মাত্ৰ চাৰি পদত সজা হৈছে। ইয়াৰ ছন্দ বা পদবিন্যাস ‘অভঙ্গ’ নামৰ এটা ঐতিহ্যমণ্ডিত মৰাঠী কবিতাৰ ৰূপত ৰচিত, য’ত প্ৰতিটো পদত ২ বা ৩ টি পংক্তি থাকে আৰু প্ৰতিটো পংক্তিৰ মেট্ৰিকেল মূলতঃ ৮-৮-৮-১২ (মাত্ৰা) ধাঁচৰ হয় (যদিও বিভিন্নতা আছে)।
ভক্তিতত্ত্ব
স্তোত্ৰত ‘মোৰ ৰং তোৰ গুণত মিশ্ৰিত হৈছে’ (মাঝা রঙ্গ তুজে গুণী) বুলি কৈ ভক্তই ঈশ্বৰৰ গুণগানত নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে সমৰ্পণ কৰাৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিছে। ই বিৰকৰা পন্থাৰ মূল শিক্ষাৰ সৈতে মিল খায়, য’ত ভক্তৰ একনিষ্ঠ প্ৰেম আৰু ঈশ্বৰত নিমগ্ন হোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।
Vitthal
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত
