মাউণ্ট আবুৰ দিলৱাৰা মন্দিৰ
তীৰ্থংকৰসকলৰ পৱিত্ৰ শ্বেত মাৰ্বলৰ জিনালয়
ৰাজস্থানৰ পৱিত্ৰ মাউণ্ট আবু শিখৰত অৱস্থিত দিলৱাৰা মন্দিৰসমূহ জৈন ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিক কলা আৰু ভক্তিৰ চৰম নিদৰ্শন। একাদশৰ পৰা ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ ভিতৰত নিৰ্মিত এই পাঁচটা শ্বেত মাৰ্বলৰ জিনালয়ে নৱকাৰ মন্ত্ৰৰ ধ্যান আৰু তীৰ্থংকৰসকলৰ উপাসনাৰ যোগেদি আত্মাক মুক্তিৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰে।
সংক্ষিপ্ত ভক্তি-পথ-নিৰ্দেশিকা (এক নজৰত)
- •ই কি: তীৰ্থংকৰসকলক উৎসৰ্গা কৰা পাঁচটা শ্বেত মাৰ্বলৰ জৈন মন্দিৰৰ এটা পবিত্ৰ সমষ্টি। ইয়াৰ সূক্ষ্ম খোদকাৰী আৰু বীতৰাগৰ, অৰ্থাৎ সম্পূৰ্ণ নিৰাসক্তিৰ শান্ত পৰিৱেশৰ বাবে ইয়াক বিশ্বজুৰি জনা যায়।
- •কিয় যাব: তীৰ্থযাত্ৰীসকল অপৰিগ্ৰহ, অৰ্থাৎ বস্তুৰ প্ৰতি অনাসক্তিৰ ওপৰত চিন্তন কৰিবলৈ আৰু অহংকাৰ আৰু সাংসাৰিক আসক্তি শিথিল কৰিবলৈ আহে। ইয়াত নৱকাৰ মন্ত্ৰ আৰু ভক্তামৰ স্তোত্ৰ পাঠ কৰিলে পুণ্য লাভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
- •কেতিয়া যাব: অক্টোবৰৰ পৰা মাৰ্চলৈ শীতল, সুখকৰ পাহাৰীয়া বতৰ থাকে। বিশেষ দিনবোৰ হ'ল চৈত্ৰত মহাৱীৰ জন্ম কল্যাণক, ভাদ্ৰপদত পৰ্যুষণ পৰ্ব আৰু কাৰ্তিক পূৰ্ণিমা।
- •ক'ত: মাউণ্ট আবু, প্ৰাচীন অৰ্বুদ পৰ্বত, সিৰোহী জিলা, ৰাজস্থান। নগৰখন অৰাবলী পৰ্বতমালাত প্ৰায় 1,220 মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। আটাইতকৈ ওচৰৰ ৰেল ষ্টেচন হ'ল আবু ৰোড।
- •বিধি আৰু নিয়ম:
- •পৰিধান: পূজাৰ বাবে জৈন উপাসকসকলে পৰিষ্কাৰ, নোসোলা শ্বেত বস্ত্ৰ পিন্ধে; পুৰুষে ধুতী আৰু খেচ, মহিলাই সৰল, শালীন পোছাক। মন্দিৰৰ ভিতৰত চামৰাৰ বস্তু, মোবাইল আৰু কেমেৰা নিষিদ্ধ, আৰু ভৰিৰ জোতা বাহিৰত এৰি যোৱা হয়।
- •শুদ্ধি: উপাসকসকলে প্ৰৱেশৰ আগতে স্নান কৰে। তাৰ পাছত কেচৰ, ফুল আৰু অখণ্ড চাউলেৰে দ্ৰব্য পূজা কৰে।
- •প্ৰদক্ষিণা: ভিতৰৰ গৰ্ভগৃহৰ চাৰিওফালে দক্ষিণাৱৰ্তে তিনিবাৰ প্ৰদক্ষিণা কৰক। এই তিনি পাক জৈন ধৰ্মৰ ত্ৰিৰত্নৰ প্ৰতীক: সম্যক দৰ্শন (সঠিক শ্ৰদ্ধা), সম্যক জ্ঞান (সঠিক জ্ঞান) আৰু সম্যক চাৰিত্ৰ (সঠিক আচৰণ)।
পবিত্ৰ উৎপত্তি আৰু ঐতিহাসিক বংশপৰম্পৰা
জৈন ঐতিহ্যই মাউণ্ট আবুক অৰ্বুদ পৰ্বত ৰূপে স্মৰণ কৰে, প্ৰাচীন কালৰ পৰা তপস্বীসকলৰ পাহাৰ আৰু তপস্যাৰ স্থান হিচাপে। তীৰ্থযাত্ৰীসকলে ইয়াক ক্ষেত্ৰ, অৰ্থাৎ এখন পবিত্ৰ ভূমি বুলি শ্ৰদ্ধা কৰে, য'ত সাধকসকলে নীৰৱতাত অন্তৰ্মুখী হ'ব পাৰে।
আজি ইয়াত থিয় হৈ থকা পাঁচটা মন্দিৰ কেইবাটাও শতিকাৰ মাজত নিৰ্মিত হৈছিল। আটাইতকৈ প্ৰাচীন বিমল বসহী মূলতঃ 1026 ৰ পৰা 1031 ৰ মাজত গুজৰাটৰ চৌলুক্য ৰজা ভীম প্ৰথমৰ মন্ত্ৰী বিমল শাহে নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথম তীৰ্থংকৰ ঋষভনাথৰ বাবে মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কাৰণে নিজৰ ধন দান কৰিছিল।
লূণ বসহী 1230 চনত সম্পন্ন হয়। বাঘেলা শাসক বীৰধৱলৰ মন্ত্ৰী ভাই বস্তুপাল আৰু তেজপালে ইয়াক তেওঁলোকৰ প্ৰয়াত ভাই লূণিগৰ স্মৃতিত নিৰ্মাণ কৰিছিল। পৰম্পৰা অনুসৰি শিল্পীসকলক কটা মাৰ্বলৰ গুড়ি ওজনৰ সমান সোণ দিয়া হৈছিল। সেইবাবেই ছাদ আৰু গুম্বজবোৰ ইমান কোমল দেখা যায়, যেন শিলটো হিমায়িত প্ৰাৰ্থনাত পৰিণত হৈছে।
দৰ্শনাৰ্থীসকলে প্ৰায়ে অনুভৱ কৰে যে খোদিত পদ্ম, বিদ্যাদেৱী আৰু তীৰ্থংকৰৰ মূৰ্তিবোৰে দৃষ্টিক ভিতৰলৈ, মূল প্ৰতিমা আৰু শান্ত ধ্যানৰ ফালে আকৰ্ষণ কৰে।
পবিত্ৰ মন্দিৰ আৰু স্থানসমূহ
নিৰ্মাতা, পৃষ্ঠপোষক আৰু তীৰ্থযাত্ৰী
দিলৱাৰাৰ মন্দিৰবোৰ সেই গৃহস্থ ভক্তসকলে গঢ় দিছিল, যিসকলে ধৰ্মৰ বাবে নিজৰ ধন আৰু সেৱা উৎসৰ্গা কৰিছিল।
- 1.বিমল শাহ: ভীম প্ৰথমৰ মন্ত্ৰী। 11 শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ বিমল বসহী নিৰ্মাণ কৰে।
- 2.পৃথ্বীপাল: বিমল শাহৰ বংশধৰ। তেওঁ 1147 ৰ পৰা 1149 ৰ মাজত হস্তিশালা, হাতীৰ সভাগৃহ যোগ কৰে।
- 3.বস্তুপাল আৰু তেজপাল: ভাই মন্ত্ৰীসকল, যিসকলে 1230 চনত লূণ বসহী নিৰ্মাণ কৰে।
- 4.ভীম শাহ আৰু মণ্ডলিক: পিছৰ শতিকাবোৰত পিত্তলহৰ আৰু পাৰ্শ্বনাথ মন্দিৰৰ পৃষ্ঠপোষক।
- 5.জৈন সাধু আৰু সাধ্বী: শ্বেতাম্বৰ মুনি আৰু সাধ্বীসকলৰ প্ৰজন্মসমূহ, যিসকলে ইয়াত পদব্ৰজে আহে, আগমৰ স্বাধ্যায় কৰে আৰু কেৱলজ্ঞানৰ পথ, অৰ্থাৎ পূৰ্ণ জ্ঞানৰ পথ শিক্ষা দিয়ে।
পবিত্ৰ স্তোত্ৰ আৰু ধ্যান
দিলৱাৰাত তীৰ্থংকৰসকলৰ সন্মুখত থিয় হৈ তীৰ্থযাত্ৰীসকলে নৱকাৰ মন্ত্ৰ জপ কৰে। এইটো জৈন ধৰ্মৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰাৰ্থনা। ই কোনো ব্যক্তিক নহয়, আধ্যাত্মিক গুণসমূহক প্ৰণাম কৰে।
णमो अरिहंताणं । णमो सिद्धाणं । णमो आयरियाणं ।
णमो उवज्झायाणं । णमो लोए सव्वसाहूणं ।
एसोपंचणमुक्कारो, सव्वपावप्पणासणो ।
मंगलाणं च सव्वेसिं, पढमं हवइ मंगलं ॥
Ṇamō Arihantāṇaṁ | Ṇamō Siddhāṇaṁ | Ṇamō Āyariyāṇaṁ |
Ṇamō Uvajjhāyāṇaṁ | Ṇamō Lōē Savva Sāhūṇaṁ |
Ēsō Pañca Ṇamukkārō, Savva Pāvappaṇāsaṇō |
Maṅgalāṇaṁ Ca Savvēsiṁ, Paḍhamaṁ Havai Maṅgalaṁ ||
ভক্তিপূৰ্ণ অৰ্থ:
“অৰিহন্তসকলক প্ৰণাম, যিসকলে অন্তৰৰ শত্ৰুসমূহক জয় কৰিছে। সিদ্ধসকলক প্ৰণাম, যি দেহবিহীন মুক্ত আত্মা। আচাৰ্যসকলক প্ৰণাম, যি আধ্যাত্মিক গুৰু। উপাধ্যায়সকলক প্ৰণাম, যি শাস্ত্ৰৰ শিক্ষক। জগতৰ সকলো সাধুক প্ৰণাম। এই পঞ্চ নমস্কাৰে সকলো পাপ বিনাশ কৰে আৰু সকলো মঙ্গলৰ মাজত ই প্ৰথম মঙ্গল।”
আপুনি জানেনে?
The hanging pendant in the dome of Luna Vasahi is carved so finely that the marble looks almost translucent. A circular band around it shows 72 seated Tirthankaras, and below that band are 360 small figures of Jain monks.
Tradition says the sculptors were paid in gold equal to the weight of the marble dust they scraped away, which pushed them to carve ever more delicate detail.
The large Pittalhar image of Rishabhanatha is cast from five metals, mostly brass, and is said to weigh about 108 maunds, roughly 4 metric tons.
The Derani-Jethani niches in Luna Vasahi are named for the wives of the two builder brothers. Each niche holds a Lakshmi image with Tirthankara figures.
Luna Vasahi was built in memory of Lunig, the brother of Vastupala and Tejpala, so the whole temple is an offering of remembrance.
Mahavira
জৈন ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত