সুৰতি শব্দ যোগ

সুৰতি শব্দ যোগত দুটা মুখ্য উপাদান আছে—সুৰতি (আত্ম-চেতনা) আৰু শব্দ (দিব্য ধ্বনি)। অভ্যাসকাৰীয়ে নিজৰ চেতনাক অনাহত নাদ বা অবিৰাম আভ্যন্তৰীণ ধ্বনিৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে।

এই ধ্বনিক 'অনাহত' বোলা হয় কাৰণ ই কোনো বাহ্যিক আঘাত বা স্পন্দনৰ দ্বাৰা সৃষ্টি নহয়। ই হৈছে সৃষ্টিৰ মূল কম্পন, যি ধ্যানৰ দ্বাৰা অনুভৱ কৰিব পাৰি।

ইন্দ্ৰিয় বিভ্ৰান্তিৰ পৰা মনোযোগ ভিতৰলৈ ঘূৰাই অনাটোৱেই এই যোগৰ প্ৰথম পদক্ষেপ। তাৰ পিছত আত্মাই দিব্য সুৰ শুনিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ক্ৰমে ইয়াৰ উৎসত লীন হৈ যায়।

কবীৰ জীয়ে এই গুপ্ত ধ্যান অভ্যাস শিকাইছিল। তেওঁৰ মতে, আভ্যন্তৰীণ ধ্বনিৰ ধ্যানেই আত্ম-সাক্ষাৎকাৰৰ প্ৰধান উপায়।

এই অভ্যাসৰ চূড়ান্ত লক্ষ্য হৈছে আত্মাক দিব্য ধ্বনিৰ উৎসত সম্পূৰ্ণৰূপে লীন কৰি দিয়া, যাৰ ফলত মোক্ষ বা আধ্যাত্মিক মুক্তি লাভ হয়।