গুৰু নানক দেৱ জীৰ জন্ম আৰু শৈশৱৰ অলৌকিক ঘটনা

গুৰু নানক দেৱ জীৰ জন্মৰ কাহিনীটো শুনিলে যেনেকৈ এটা অতি পুৰণি, মধুৰ আৰু অলৌকিক কাহিনীৰ সন্মুখত ৰৈ যাওঁ। এই কাহিনীটোৰ মূল স্থলী হৈছে তলৱাণ্ডী নামৰ এখন সৰু গাঁও, যিখন ঠাই আজি পাকিস্তানৰ পঞ্জাব অঞ্চলত অৱস্থিত আৰু যিখন ঠাইক আজি নানকানা চাহিব বুলি জনা যায়। ষোড়শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে, মেহতা কালু নামৰ এজন স্থানীয় ৰাজস্ব বিষয়া আৰু তেওঁৰ ধৰ্মপৰায়ণা পত্নী তৃপ্তা দেৱীৰ ঘৰত এই মহান শিশুটিৰ জন্ম হৈছিল। জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ নাম ৰখা হৈছিল নানক, আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ গুৰু নানক নামেৰে বিশ্ববিখ্যাত হৈ পৰে।

শিশু নানকৰ জন্মৰ সময়ৰ পৰাই তেওঁৰ জীৱনত বহু অলৌকিক ঘটনা সংঘটিত হৈছিল বুলি বিভিন্ন ধৰ্মীয় গ্ৰন্থ আৰু লোককথাত উল্লেখ আছে। জন্মৰ সময়ত শিশুটিৰ মুখত এক ঐশ্বৰিক জ্যোতি আছিল বুলি কোৱা হয়, আৰু তেওঁৰ প্ৰথম উচ্চাৰিত শব্দ আছিল 'ওঁ' নামৰ পবিত্ৰ মন্ত্ৰ। শৈশৱৰ পৰাই নানক আছিল অতি বুদ্ধিমান, কিন্তু তেওঁৰ মন আছিল সাধাৰণ শিশুৰ দৰে খেল-ধেমালিৰ পৰা বহু দূৰত। তেওঁ প্ৰায়ে একাকী বহি ধ্যানত মগ্ন হৈ থাকিছিল, আৰু তেওঁৰ চকুত সদায় এক গভীৰ চিন্তা আৰু শান্তিৰ ভাৱ দেখা গৈছিল। তেওঁৰ এই আচৰণ দেখি গাঁৱৰ লোকসকল আচৰিত হৈছিল, কিন্তু তেওঁলোকে বুজি পোৱা নাছিল যে এই শিশুটিৰ ভিতৰত এজন মহান আধ্যাত্মিক গুৰুৰ বীজ সঞ্চিত হৈ আছে।

নানকৰ শৈশৱৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ঘটনাটো হৈছে তেওঁৰ গৰু চৰোৱা সময়ৰ ঘটনা। এদিনাখন নানকে গৰু চৰাবলৈ লৈ গৈছিল, আৰু তেওঁ এজোপা গছৰ তলত বহি ধ্যানত মগ্ন হৈ পৰিল। ইপিনে তেওঁৰ গৰুবোৰ ওচৰৰ এজন কৃষকৰ পথাৰত সোমাই গছবোৰ নষ্ট কৰিবলৈ ধৰিলে। কৃষকজন খঙত জ্বলি-পকি গুৰু নানকৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁক গালি পাৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু নানকে তেওঁৰ ফালে চাই মাত্ৰ মিচিকিয়াই হাঁহিলে, আৰু তেওঁৰ চকুৰ পৰা এনে এক শান্তি আৰু দয়াৰ ভাৱ ওলাই আহিল যে কৃষকজনৰ খং তৎক্ষণাত শান্ত হৈ গ'ল। এই ঘটনাৰ পিছত কৃষকজন নানকৰ প্ৰতি অতি ভক্তিমান হৈ পৰিল, আৰু তেওঁ গাঁৱৰ সকলোকে ক'লে যে এই শিশুটো কোনো সাধাৰণ মানুহ নহয়।

নানকৰ শৈশৱৰ আন এটা বিখ্যাত ঘটনা হৈছে সাপৰ ঘটনাটো। এদিনাখন নানকে মাটিত শুই আছিল, আৰু তেওঁৰ ওপৰত এডাল বিশাল সাপে ছাঁ দি আছিল। সাপডালে নানকক কোনো ক্ষতি কৰা নাছিল, বৰং তেওঁক ৰক্ষা কৰি আছিল। এই দৃশ্য দেখি গাঁৱৰ লোকসকল আচৰিত হৈ পৰিছিল, কিয়নো সাপৰ স্বভাৱেই হৈছে বিষাক্ত আৰু ভয়ংকৰ। কিন্তু নানকৰ সন্মুখত সাপডালে সম্পূৰ্ণ শান্ত আৰু বশীভূত হৈ আছিল। এই ঘটনাই গাঁৱৰ লোকসকলৰ মনত নানকৰ প্ৰতি এক গভীৰ শ্ৰদ্ধা আৰু বিস্ময়ৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

নানকৰ এই অলৌকিক ক্ষমতা আৰু অসাধাৰণ আচৰণৰ কথা ক্ৰমে ক্ৰমে গাঁৱৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি ওচৰৰ চহৰলৈকে বিয়পি পৰিল। এই খবৰ শুনি তলৱাণ্ডীৰ স্থানীয় শাসক ৰায় বুলাৰ ভট্টী নামৰ এজন ধাৰ্মিক আৰু দয়ালু ৰজাই নানকক লগ কৰিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। ৰায় বুলাৰ ভট্টী এজন অতি বুদ্ধিমান আৰু দূৰদৰ্শী ৰজা আছিল, আৰু তেওঁ নানকৰ বিষয়ে শুনি তেওঁক নিজৰ ৰাজপ্ৰাসাদলৈ মাতি আনিলে। নানকক দেখি ৰায় বুলাৰ ভট্টী তৎক্ষণাত বুজি উঠিল যে এই শিশুটি কোনো সাধাৰণ মানুহ নহয়, তেওঁৰ ভিতৰত এক ঐশ্বৰিক শক্তি আছে। তেওঁ নানকৰ চৰণত প্ৰণাম কৰি তেওঁক আশীৰ্বাদ দিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।

ৰায় বুলাৰ ভট্টীয়ে নানকৰ প্ৰতি ইমানেই ভক্তি আৰু শ্ৰদ্ধা প্ৰকাশ কৰিলে যে তেওঁ নানকৰ পিতৃ মেহতা কালুক মাতি আনি ক'লে, "তোমাৰ পুত্ৰ কোনো সাধাৰণ শিশু নহয়, তেওঁ এজন মহান আধ্যাত্মিক গুৰু। তেওঁৰ জন্ম হৈছে এই পৃথিৱীৰ মানুহক সত্য আৰু ধৰ্মৰ পথ দেখুৱাবলৈ।" ৰায় বুলাৰ ভট্টীয়ে নানকৰ শিক্ষা আৰু ধ্যানৰ বাবে তেওঁক এটা নিৰ্জন স্থান প্ৰদান কৰিলে, য'ত নানকে বহু বছৰ ধৰি ধ্যান আৰু সাধনা কৰিছিল। ৰায় বুলাৰ ভট্টীৰ এই স্বীকৃতিয়ে নানকৰ জীৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল, কিয়নো ইয়াৰ ফলত নানকৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু গাঁৱৰ লোকসকলেও তেওঁৰ মহত্ত্ব বুজিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

গুৰু নানক দেৱ জীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত ভ্ৰমণ কৰি মানুহক সত্য, ধৰ্ম আৰু ভক্তিৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ শিক্ষা আৰু বাণীসমূহ একত্ৰিত কৰি শিখ ধৰ্মৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ 'গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব' ৰচনা কৰা হৈছিল। গুৰু নানক দেৱ জীৰ জন্ম আৰু শৈশৱৰ এই কাহিনীটো আজিও শিখ ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ বাবে অতি পবিত্ৰ আৰু প্ৰেৰণাদায়ক। তলৱাণ্ডীৰ সেই সৰু গাঁওখন আজি নানকানা চাহিব নামেৰে জনাজাত, আৰু ই শিখ ধৰ্মৰ অন্যতম পবিত্ৰ তীৰ্থস্থান হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। গুৰু নানক দেৱ জীৰ জীৱন আৰু শিক্ষাই আজিও লক্ষ লক্ষ মানুহক সত্য আৰু ধৰ্মৰ পথত চলিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছে।