ഗുരു നാനാക്കിന്റെ ഉദാസികൾ

ഗുരു നാനാക്കിന്റെ ഉദാസികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന യാത്രകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ്. സത്യത്തിന്റെയും ഏകദൈവ വിശ്വാസത്തിന്റെയും സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അദ്ദേഹം ഏകദേശം 24 വർഷത്തോളം നീണ്ട നാല് വലിയ യാത്രകൾ നടത്തി. ഈ യാത്രകളിൽ അദ്ദേഹം ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലും, ചില കഥകൾ അനുസരിച്ച് ടിബറ്റ്, ശ്രീലങ്ക, മക്ക (മെക്ക) തുടങ്ങിയ ദൂരദേശങ്ങളിലും വരെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ യാത്രകളിൽ അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം ഒരു പ്രധാന കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു: ഭായ് മർദാന, ഒരു മുസ്ലീം സംഗീതജ്ഞൻ. മർദാന രബാബ് (ഒരു തന്ത്രി വാദ്യം) വായിക്കുകയും ഗുരു നാനാക്ക് സന്ദേശങ്ങൾ പാടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഭായ് ബാല, ഭായ് ലഹ്ന (പിന്നീട് ഗുരു അംഗദ്) എന്നിവരും ചില യാത്രകളിൽ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും, ഈ യാത്രകളുടെ കൃത്യമായ വിവരങ്ങളും എണ്ണവും വ്യത്യസ്ത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെടുന്നു - ചിലതിൽ നാല് ഉദാസികൾ എന്നും മറ്റുചിലതിൽ അഞ്ച് എന്നും പറയുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാ കഥകളിലും ഗുരു നാനാക് ദൂരദേശങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച് ആളുകളുമായി സംവദിച്ചു എന്ന കാര്യം ഏകാഭിപ്രായമാണ്.

ഈ യാത്രകളിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമാണ് സയ്യിദ് പീറുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച. ഒരു പ്രശസ്ത മുസ്ലീം പുണ്യാളനായിരുന്നു സയ്യിദ് പീർ. ഗുരു നാനാക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, പീർ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് ഗുരുവിനെ പരീക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ശിഷ്യന്മാർ ഗുരുവിന് ഒരു പാത്രത്തിൽ നിറയെ പാലും പഞ്ചസാരയും നൽകി, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഔദാര്യത്തെയും ദാനശീലത്തെയും പരീക്ഷിക്കാനായിരുന്നു. ഗുരു നാനാക് ആ പാത്രം മുഴുവൻ ഒരു വശത്തേക്ക് ചരിച്ച് പകുതി പാലും പഞ്ചസാരയും തിരികെ കൊടുത്തു, ഇത് ജീവിതത്തിൽ സന്തുലിതാവസ്ഥയുടെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പാഠമായിരുന്നു. ഈ സംഭവത്തിൽ ഗുരു നാനാക് ആത്മീയതയും ഭൗതികതയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു പുതിയ വീക്ഷണം നൽകി. ഈ കഥയുടെ വിവിധ പതിപ്പുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതിന്റെ കാതൽ ഗുരുവിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ സർവ്വോപരി സ്വഭാവത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭവം കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് നടന്നു. ഒരു സൂര്യഗ്രഹണ സമയത്ത്, ആയിരക്കണക്കിന് ഹിന്ദുക്കൾ പുണ്യസ്നാനത്തിനായി ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു. ഗുരു നാനാക് അവിടെ എത്തി, ആളുകൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കണ്ട് ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ വിമർശിച്ചു: "ഇത് പുണ്യസ്നാനത്തിന്റെ സമയമാണ്, ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നത് എന്തിന്?" ഗുരു നാനാക് മറുപടി പറഞ്ഞു: "ആത്മീയത എന്നത് ശൂന്യമായ ചടങ്ങുകളല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ സേവിക്കുക എന്നതാണ്. വിശക്കുന്നവന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം." ഈ സംഭവം ഗുരുവിന്റെ സാമൂഹിക സേവനത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇത് പല പ്രാദേശിക വിവരണങ്ങളിലും വ്യത്യസ്ത രീതിയിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അടിസ്ഥാന സന്ദേശം ഒന്നുതന്നെയാണ്.

ഗുരു നാനാക് ഹിമാലയത്തിലേക്കും ടിബറ്റിലേക്കും യാത്ര ചെയ്തതായി പറയപ്പെടുന്നു. അവിടെ വെച്ച് അദ്ദേഹം ബുദ്ധമതക്കാരുമായും സിദ്ധന്മാരുമായും സംവദിച്ചു. ഒരു കഥ അനുസരിച്ച്, ഒരു ഗുഹയിൽ ധ്യാനത്തിലിരിക്കുന്ന ഒരു സിദ്ധനെ ഗുരു നാനാക് കണ്ടുമുട്ടി. സിദ്ധൻ ഗുരുവിനോട് തന്റെ ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ഗുരു നാനാക് അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "ധ്യാനവും ഏകാന്തതയും നല്ലതാണ്, എന്നാൽ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുന്നതല്ല യഥാർത്ഥ ആത്മീയത. ലോകത്തിൽ ജീവിച്ചുകൊണ്ട്, സമൂഹത്തിന് സേവനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഈശ്വരനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് ജീവിക്കുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മാർഗം." ഈ സംഭവം ഗുരുവിന്റെ "ഗൃഹസ്ഥാശ്രമ" (കുടുംബിയായ ജീവിതം) എന്ന ആശയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ യാത്രകളുടെ കൃത്യമായ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വിവരങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഗുരു നാനാക് വിവിധ മതങ്ങളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലും പെട്ട ആളുകളുമായി സംവദിച്ചു എന്നത് എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കുന്നു.

ഗുരു നാനാകിന്റെ ഈ യാത്രകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ സാർവത്രിക സ്വഭാവത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ജാതി, മതം, ലിംഗം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവേചനം കാണിച്ചില്ല. എല്ലാവരുമായും അദ്ദേഹം സംവദിച്ചു. ഈ യാത്രകളിൽ അദ്ദേഹം "ഏക് ഓങ്കാർ" (ഏക ദൈവം) എന്ന സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം ആളുകളോട് പറഞ്ഞു: "ദൈവം ഒരുവൻ മാത്രമാണ്. അവനെ എല്ലാവരും ഒരേപോലെ ആരാധിക്കുന്നു. ജാതിയും മതവും കൊണ്ട് ആരും ശ്രേഷ്ഠരോ നീചരോ അല്ല. നല്ല പ്രവൃത്തികളിലൂടെ മാത്രമേ ഒരാൾ ശ്രേഷ്ഠനാകൂ." ഈ സന്ദേശം അക്കാലത്തെ സമൂഹത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. ഇന്നും ഇത് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ആളുകൾക്ക് പ്രചോദനമാണ്.

ഈ യാത്രകളുടെ അവസാനത്തിൽ, ഗുരു നാനാക് കർത്താർപൂരിൽ (ഇന്നത്തെ പാകിസ്ഥാനിൽ) സ്ഥിരതാമസമാക്കി. അവിടെ അദ്ദേഹം ഒരു സമൂഹം സ്ഥാപിച്ചു, അവിടെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു, ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, ഒരുമിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഈ സമൂഹത്തെ "സംഗത്" (സഭ) എന്നും "പങ്കത്" (പങ്കിട്ട ഭക്ഷണം) എന്നും വിളിച്ചു. ഇവിടെ നിന്നാണ് സിഖ് മതത്തിന്റെ ആദ്യകാല സമൂഹജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകിയത്. ഗുരു നാനാകിന്റെ ഉദാസികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ വ്യാപനത്തിന് മാത്രമല്ല, സിഖ് മതത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിനും വഴിയൊരുക്കി. ഈ യാത്രകളുടെ വിശദമായ വിവരണങ്ങൾ പല ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും കാണാം, എങ്കിലും അവയുടെ കൃത്യതയെക്കുറിച്ച് ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നാൽ ഗുരു നാനാക് ഒരു മഹത്തായ ആത്മീയ നേതാവും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും ആയിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ എല്ലാവർക്കും യോജിപ്പുണ്ട്.