ခဇ္ဇောပနကဇာတ်

ခဇ္ဇောပနကဇာတ်သည် ပါဠိဇာတ်ကျမ်း (ဇာတကနိကာယ်) အမှတ် ၃၆၄ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပြည့်စုံသော ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ပေ။ ရှေးဟောင်းစာရင်းတွင် ပိုးစုန်းကြူးဆိုင်ရာ ဤမေးခွန်းကို အမှတ် ၅၄၆ ဖြစ်သော မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ်အတွင်း၌ အပြည့်အစုံ ဖော်ပြထားကြောင်း မှတ်သားထားသည်။ ထိုဇာတ်တော်သည် ဇာတ်တော်များအနက် အရှည်ဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပိုးစုန်းကြူးသည် ပညာနှင့် အဘယ်သို့ သက်ဆိုင်သနည်း ဟု နားလည်ရန်မူ ထိုပဟေဠိကို ထိုအကျယ်တဝင့်ကြီးသော အကြောင်းအရာအတွင်း၌ ဖတ်ရပေမည်။

မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ်သည် မဟောသဓ ဟူသော ကလေးငယ်အကြောင်း ပြောပြသည်။ သူသည် လက်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ပင် ကိုင်ဆုပ်ထားလျက် ဖွားမြင်လာသည်။ သူ၏ ပညာသည် အလွန်ထူးခြားစွာ ကြီးပွားလာ၍ စမ်းသပ်မေးခွန်း ခက်ခဲသော ၁၈ ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ဝေဒေဟ မင်းကြီး၏ အကြီးဆုံး အမတ်ဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသည် ဤကြီးမားသော ဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူခြင်းမှာ အနေက ဘဝများ၌ ကျင့်ကြံခဲ့သော ပညာပါရမီ၏ ပြည့်စုံမှုကို ပြရန်ဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်တော်တွင် မဟောသဓသည် ဘုရားလောင်း ဖြစ်တော်မူ၏။

မဟောသဓ တက်လာမီကပင် မင်းကြီးသည် အသက်ကြီးသော အမတ်လေးဦးကို အားထားခဲ့သည်။ ထိုအမတ်တို့မှာ စေနက၊ ပုက္ကုသ၊ ကဝိန္ဒ၊ ဒေဝိန္ဒ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဘယ်သူမျှ မိမိနေရာ၌ ရိုသေခံရသော်လည်း ကလေးငယ်၏ ထိုးထွင်း သိမြင်နိုင်သော ပညာနှင့် မှီနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ပေ။ မိမိတို့၏ ဉာဏ်ကောင်းကို မာန်ထောင်လွှားမှု၊ ထိုမျှ လွယ်ကူစွာ ကျော်လွန်သွားသော ငယ်ရွယ်သူ ပြိုင်ဘက်အပေါ် မနာလိုမှုတို့က နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များအတွက် အခြေအနေ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

မဟောသဓ၏ တိုးတက်လာသော လွှမ်းမိုးမှုကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမတ်လေးဦးသည် သူ့ကို ပြိုင်ဘက်အဖြစ် အကြံရှိကြသည်။ ခိုးထားသော မင်းတော်ဘဏ္ဍာကို သူ၏အိမ်တွင် ဝှက်ထားပြီး မင်းကြီးရှေ့၌ သူ့ကို ခိုးမှုဖြင့် စွပ်စွဲကြသည်။ မဟောသဓသည် မုသာစွပ်စွဲမှုကို အင်အားဖြင့် ဆန့်ကျင်မည့်အစား မင်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်မြို့၌ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ နန်းတော်သည် ၎င်း၏ အခက်ခဲဆုံး ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော ဉာဏ်ရှင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

မဟောသဓ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝေဒေဟ မင်းကြီးသည် ကျန်ရှိသော အမတ်များ မဖြေရှင်းနိုင်သော ပဟေဠိနှင့် ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရလေသည်။ နန်းတော်၏ နေ့စဉ် အလုပ်ကိစ္စများသည် ယခုမရှိတော့သော ဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိသော အသံပေါ်တွင် မူတည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော ချို့ယွင်းမှုကို လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

မင်းကြီး၏ မင်းထီးတော်တွင် နေထိုင်သော နတ်တစ်ပါးသည် ဘုရားလောင်း၏ တရားစကားက ခက်ခဲမှုတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေရှင်းပေးသည်ကို နားထောင်ရန် ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ ထိုအသံ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ နတ်သည် ချက်ချင်း သတိပြုမိပြီး နိုင်ငံအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ကာ၊ မင်းကြီးအား သူ၏ ပညာရှိဆုံး အမှုထမ်းတော်ကို ပြန်ခေါ်ရန် တွန်းအားပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။

မင်းကြီးဝေဒေဟကို ထိုက်တန်မှု မရှိသော အမတ်များကို အားကိုးသည့်အတွက် ရှက်စေရန် နတ်သည် ဤဇာတ်တော်၏ အမည်ကို ပေးခဲ့သော ပဟေဠိကို မေးခဲ့သည်။ မီးမှိန်သွား၍ လူတစ်ဦးသည် အမှောင်ထဲတွင် မီးရှာသွားသောအခါ၊ အလင်းရောင်ဝင်းလက်နေသော ပိုးစုန်းကြူးကို မြင်လျှင် အဘယ်သူမျှ ထိုအရာကို မီးဟု အမှားထင်ပါသလော။ ပဟေဠိက ညွှန်ပြသည်မှာ ဉာဏ်ရှိသူတိုင်းသည် အလင်းရောင်လေးသာ ဝင်းလက်သော သတ္တဝါထံမှ ပူနွေမှု သို့မဟုတ် အလင်းရောင်ကို မျှော်လင့်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နတ်သည် အသက်တစ်ချက်အတွင်း နောက်ထပ် ဥပမာ နှစ်ခုဖြင့် ဤသင်ခန်းစာကို ပိုမို ထက်မြက်စေခဲ့သည်။ မီးလိုအပ်သူသည် ပိုးစုန်းကြူးကို မီးတောက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်၍ မမှုတ်ပေ။ နို့လိုအပ်သူလည်း ချိုးမှ နို့ညှစ်ရန် မကြိုးစားပေ။ ဤဥပမာနှစ်ခုသည် တူညီသော ရိုးရှင်းသည့် အမှန်တရားကို ညွှန်ပြသည်။ မှားယွင်းသော အရင်းအမြစ်ပေါ်တွင် ကုန်ကျသော အားထုတ်မှုသည်၊ မည်မျှ စိတ်ရင်းသန့်သည်ဖြစ်စေ၊ လိုအပ်သော အရာကို ဘယ်တော့မျှ မရနိုင်ပေ။ နတ်သည် ဝေဒေဟ မင်းကြီးအား၊ ၎င်း၏ အမတ်လေးဦးသည် စိတ်ရင်းကောင်းသော်လည်း မဟောသဓ၏ စစ်မှန်သော ပညာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤမှားယွင်းသော အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်စေလိုသည်။

ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကြောင့် နာကျင်သွားသော ဝေဒေဟ မင်းကြီးသည် နတ်ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။ မဟောသဓကို ခေါ်စေပြီး တောင်မြို့မှ ပြန်ခေါ်ကာ နန်းတော်၌ မိမိနေရာသို့ ပြန်လည် ထားရှိစေသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် နိုင်ငံသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော အမတ်ကို ပြန်ရရှိခဲ့သည်။ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ကြံစည်ခဲ့သော အမတ်လေးဦး၏ နေရာကို အစားထိုးလိုက်သည်။

ခဇ္ဇောပနက ပဟေဠိသည် မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ်၏ ပိုမို ရှည်လျားသော ဇာတ်လမ်း၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်းအဖြစ်သာ ကျန်ရှိသောကြောင့် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက် မရှိပေ။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ဇာတ်လမ်းကြီး၏ နိဂုံးအပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ဘုရားရှင်က မတရားစွာ နှင်ထုတ်ခံရသော ထက်မြက်သော အမတ်သည် နတ်၏ ပိုးစုန်းကြူးပဟေဠိဖြင့် နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်ခံရသူ၊ အတိတ်ဘဝ၌ မဟောသဓအဖြစ် ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။

မဟာဥမ္မဂ္ဂဇာတ်ရှိ မဟောသဓ၏ ပညာအကြောင်း ကျယ်ပြန့်သော ဇာတ်ကြောင်းအတွင်း ဆက်လက် သယ်ဆောင်ခံရသော ပိုးစုန်းကြူးပဟေဠိသည်၊ ဝေဒေဟ မင်းကြီး၏ နန်းတော်သည် ပြန်လည် ဖြောင့်မတ်သွားပြီးနောက်ပင် တိုတောင်းပြီး အမှတ်ရလွယ်သော သတိပေးချက် တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကို စစ်မှန်သော အရာဟု နားလည်လိုက်ခြင်းသည်၊ အမတ်များတွင် ဖြစ်စေ အခြားကိစ္စတွင် ဖြစ်စေ၊ မည်မျှ ကြိုးစားအားထုတ်သည်ဖြစ်စေ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်စေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ပညာမှာ မှားယွင်းစွာ တွန်းလွှတ်ခံရပြီးသည်နှင့်၊ ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားရသည့် တန်ဖိုးရှိသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။