ကုဋိဒူသကဇာတ်

မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ နေတော်မူစဉ် ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ၎င်းမှာ မဟာကဿပ ထေရ်ကြီး၏ သစ်ရွက်ကျောင်းကို မီးရှို့ခဲ့သော ငယ်ရွယ်သည့် ရဟန်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ပါဠိတော်၏ ဇာတ်ဋ္ဌကထာတွင် ၎င်းကို ဇာတ် အမှတ် ၃၂၁ ကုဋိဒူသကဇာတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤပုံပြင်ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းသည် ရာဇဂြိုဟ်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ထေရ်ကြီးသည် တောအတွင်းရှိ ကုဋီ၌ နေထိုင်ပြီး ငယ်ရွယ်သော ဆာမဏေနှစ်ပါးက ပြုစုကျွေးမွေးခဲ့ကြသည်။

ဆာမဏေတစ်ပါးမှာ တာဝန်သိပြီး ကူညီတတ်သည်။ နောက်တစ်ပါးမှာ စည်းကမ်းမရှိပြီး ၎င်း၏ အဖော်လုပ်သမျှ အရာအားလုံးကို မိမိ၏ ဂုဏ်အဖြစ် ယူတတ်သည်။ ဝီရိယရှိသော ကလေးက ပါးစပ်ဆေးရန် ရေကို ပြင်ဆင်ပေးသောအခါ၊ အခြားသူက ထေရ်ကြီးထံ သွား၍ ရေအသင့်ဖြစ်ပြီဟု ကြေညာသည်။ ဝီရိယရှိသော ကလေးက နံနက်စောစော ထ၍ ကျောင်းကို တံမြက်စည်းဖြင့် ရှင်းလင်းသောအခါ၊ ပျင်းရိသူက အရာဝတ္ထုများကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ရှင်းခဲ့သည်ဟု ထင်ရအောင် ပြုလုပ်သည်။ တာဝန်သိသော ဆာမဏေက ထိုလိမ္မာပါးနပ်မှုကို ဖော်ထုတ်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။

တစ်နေ့ ပျင်းရိသူသည် ထမင်းစားပြီးနောက် အိပ်နေစဉ် တာဝန်သိသော ဆာမဏေက ရေချိုးရေကို နွေးအောင်ပြုလုပ်ပြီး နောက်ခန်းတွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ရေနွေးအိုးတွင် ရေအနည်းငယ်သာ ထားခဲ့ပြီး အငွေ့များ ဆက်တက်နေစေသည်။ ပျင်းရိသူ နိုးလာပြီး အငွေ့ကို မြင်ကာ ထေရ်ကြီးအား ရေချိုးရေ အသင့်ဖြစ်ပြီဟု ပြောလိုက်သည်။ ထေရ်ကြီးက ရေချိုးခန်းတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ၊ ကလေးသည် ရေနွေးအိုးဆီ အမြန်ပြေးသွားပြီး ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။ ဇွန်းသည် အလွတ်ဖြစ်နေသော အောက်ခြေကို ရိုက်မိပြီး ဆူညံသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့ကို ဇွန်းခေါက်သံဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ထို့နောက် အခြားဆာမဏေက ရေယူလာပြီး ထေရ်ကြီးက ရေချိုးတော်မူသည်။

ထိုညနေ ထေရ်ကြီးက ကလေးအား သီလရှိသူသည် မိမိ ပြုခဲ့သော အရာကို တကယ်ပြုပြီးမှသာ “ငါပြုခဲ့သည်” ဟု ဆိုနိုင်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော မုသားဖြစ်သည်။ ဇွန်းခေါက်သံသည် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ နောက်တစ်နေ့ ၎င်းသည် ထေရ်ကြီးနှင့်အတူ မြို့တွင် ဆွမ်းခံသွားရန် ငြင်းဆန်ပြီး ထေရ်ကြီး၏ ထောက်ခံသူများထံသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်သည်။ ထေရ်ကြီးသည် အိမ်တွင် ဖျားနာနေသည်ဟု ပြောပြီး ထေရ်ကြီး၏ အမည်ဖြင့် အစားအစာ တောင်းကာ ကိုယ်တိုင် စားလိုက်သည်။ ထေရ်ကြီးက ဤအကြောင်းကို သိသောအခါ ကလေးကို ထပ်မံဆုံးမပြီး ထိုသို့ ဆွမ်းခံတောင်းခြင်းသည် မသင့်တော်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ယခု ကလေးသည် အငြိုးကို သိုထားလိုက်သည်။ ထေရ်ကြီးသည် ရေအနည်းငယ်အတွက် ၎င်းနှင့် စိတ်ဆိုးခဲ့ပြီး ဆန်တစ်ဆုပ်အတွက်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ဆိုးခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထေရ်ကြီးက ဆွမ်းခံရန် မြို့ထဲသို့ သွားသောအခါ၊ ၎င်းသည် အစားအစာခွက်များကို ချိုးဖျက်ပြီး သစ်ရွက်ကျောင်းကို မီးရှို့ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဇာတ်ဋ္ဌကထာက ထပ်မံ မှတ်တမ်းတင်သည်မှာ ၎င်း၏ အပြုအမူသည် အများသိရှိသွားပြီး ၎င်းသည် ဆိုးရွားသော ပဋိသန္ဓေကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရဟန်းအချို့သည် သာဝတ္ထိသို့ သွားရောက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာကို မြတ်စွာဘုရားအား လျှောက်ထားကြသည်။

မြတ်စွာဘုရားက ကဿပအတွက် ဤကဲ့သို့သော မိုက်မဲသူနှင့် အဖော်ပြုခြင်းထက် တစ်ယောက်တည်း နေခြင်းက ပို၍ကောင်းကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဓမ္မပဒမှ ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ထိုဂါထာသည် ရှာဖွေသူအား လူအများ၏ အစုအဝေးကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး မိမိနှင့် တူသို့မဟုတ် ပို၍ကောင်းသူကို အဖော်အဖြစ် ထားရန် သို့မဟုတ် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ရန် အကြံပေးသည်။ ထို့နောက် ထိုလူငယ်သည် ဆုံးမသူအပေါ် ကျောခိုင်းခြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် အတိတ်ကာလ ပုံပြင်ကို စတင်ဟောကြားတော်မူသည်။

ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဗာရာဏသီပြည်ကို စိုးစံစဉ် ဗောဓိသတ်သည် ငယ်ရွယ်သော သင်္ဂိလငှက် အဖြစ် ဖွားမြင်ခဲ့သည်။ ရင့်ကျက်လာသောအခါ ဟိမဝန္တာတောင်ဒေသတွင် အခြေချပြီး မိုးမထိုးဖောက်နိုင်သော မိမိနှစ်သက်ရာ အသိုက်ကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ မိုးရာသီတွင် မိုးသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ ချမ်းအေးမှုကြောင့် သွားများ တဖျတ်ဖျတ် တုန်နေသော မျောက်တစ်ကောင် ငှက်အနီးတွင် ထိုင်နေသည်။

မျောက်၏ ဆင်းရဲမှုကို မြင်သောအခါ ဗောဓိသတ်က သူ့အား ပြောဆိုတော်မူသည်။ လက်၊ ခြေနှင့် မျက်နှာတွင် လူနှင့် အလွန်တူသော သတ္တဝါသည် မုန်တိုင်းကို ကာကွယ်ရန် ခိုလှုံရာ အဘယ်ကြောင့် မဆောက်သနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ မျောက်က ပုံသဏ္ဍာန်တွင် လူနှင့်နီးသော်လည်း လူ၏ အဓိက ဆုချီးမြှင့်မှုဖြစ်သော ပညာကို မိမိအား ပေးထားခြင်း မရှိကြောင်း ဖြေသည်။ ထို့နောက် ငှက်က ငြိမ်သက်မှုမရှိသော မတည်ငြိမ်သည့် စိတ်ဖြင့်သူသည် ချမ်းသာမှုကို မတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြောသည်။ ၎င်းသည် မျောက်အား ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ကြိုးစားရန်နှင့် ဆောင်းလေမှ ကင်းဝေးစွာ နေနိုင်ရန် သစ်ရွက်ကျောင်းတစ်ခု ဆောက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

မျောက်က ငှက်သည် အသိုက်ကောင်းထဲမှ မိမိအား လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ပြီး ငှက်အား ငြိမ်သက်စွာ နေခွင့် မပေးရန် ကတိပြုခဲ့သည်။ ငှက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လောသဖြင့် ၎င်းအပေါ် ခုန်ပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဗောဓိသတ်က လေထဲသို့ ပျံတက်ပြီး တခြားနေရာသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ မျောက်က ထို့နောက် အသိုက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်သွားသည်။ အကြံဉာဏ်သည် ကောင်းမွန်ပြီး နူးညံ့ခဲ့သော်လည်း နားထောင်သူက ထိုအကြံဉာဏ်၏ ထိုးနှက်ချက်ကိုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။

မြတ်စွာဘုရားသည် တရားဟောခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီး ထိုဖွားမြင်မှုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ကို မီးရှို့သော ငယ်ရွယ်သူသည် မျောက်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင်သည် သင်္ဂိလငှက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤပုံပြင်သည် ငှက်ကို ပြောဆိုမှုအတွက် အပြစ်တင်ခြင်း မပြုပါ၊ ဆုံးမချက်ကို ပညာမရှိဟုလည်း မခေါ်ဆိုပါ။ ၎င်းသည် လက်ခံရန် အသင့်မရှိသူထံ ပေးသော ဆုံးမချက်သည် အမျက်ဒေါသ ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း၊ ပညာရှိသူတို့သည် ဘေးဖယ်ပေးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ကြကြောင်း ပြသသည်။ ရဟန်းနှင့် အိမ်ထောင်သည် နှစ်ဦးစလုံးကိုလည်း သတိပေးသည်မှာ သူတစ်ပါး၏ အလုပ်ကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ယူခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်သော မုသားဖြစ်ပြီး၊ ပြင်ဆင်မခံရသော အသေးအဖွဲ မုသားသည် ပိုကြီးသော အပြစ်အဖြစ် ကြီးထွားလာနိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဓမ္မပဒ ဂါထာဖြင့် ထောက်ခံထားသော ကဿပ၏ တစ်ယောက်တည်း နေရွေးချယ်မှုကို ခါးသီးမှုမဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ရွေးချယ်မှုအဖြစ် တင်ပြထားသည်။ နားထောင်သူကို နူးညံ့စွာ ပြောဆိုရန်၊ ဒေါသမရှိဘဲ ဆုံးမချက်ကို လက်ခံရန်နှင့် မိုက်မဲသူကို အဘယ်အချိန်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားသင့်သည်ကို သိရန် တိုက်တွန်းထားသည်။