မဏိကုဏ္ဍလဇာတ်

ဘုရားရှင်သည် ဤဇာတ်တော်ကို ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဟောကြားတော်မူ၏။ ၎င်းသည် ပဉ္စကနိပါတ် မဏိကုဏ္ဍလဝဂ်၏ ဇာတ်အမှတ် ၃၅၁ ဖြစ်ပြီး ပါဠိကျမ်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကောသလမင်း၏ အမတ်တစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မှန်ကန်သော အသုံးဝင်မှုကြောင့် ထင်ရှားလာပြီး ဘုရင့်တော်ရှိ ပြိုင်ဘက်တို့၏ မနာလိုမှုကို နှိုးဆွခဲ့သည်။ မနာလိုသော အမတ်တို့သည် မင်းအတွင်းဆောင်၌ မကောင်းမှုကျင့်သည်ဟု ကဲ့ရဲ့သော စွပ်စွဲချက်ကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ မင်းကလည်း စုံစမ်းရန် ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြစ်မရှိသော ထိုသူကို သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ကာ ထောင်ချခိုင်းလိုက်သည်။ အမတ်သည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ၎င်း၏ ထောင်ကျခြင်းကို ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ တိုးတက်ရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည့်အခါ မင်းသည် အမှန်တရားကို သိရှိကာ သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး ယခင်ထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်စွာ ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်သည် ယခင်ဘဝ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ပြောပြတော်မူ၍၊ ဤပုံစံ ဆိုလိုသည်မှာ တရားမျှတမှုမရှိသော ဒုက္ခကို အတွင်းပိုင်းတည်ငြိမ်မှုဖြင့် ရင်ဆိုင်ခြင်း၊ ရန်ငြိုးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ယခင်က ပို၍ကျယ်ပြန့်သော ဇာတ်စင်တွင် တစ်ကြိမ် ပြဇာတ်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြတော်မူသည်။

ထိုရှေးဘဝ၌ ဘုရားလောင်းသည် ဗာရာဏသီမင်းအဖြစ် တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူ၏၊ လောဘ သို့မဟုတ် ရက်စက်မှု မရှိဘဲ။ ကောသလမင်း၏ ဘုရင့်တော်ရှိ မကောင်းသော အမတ်သည် မိမိအကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေရင်း၊ ၎င်း၏ အရှင်မင်းကို ငြိမ်းချမ်းသော ဗာရာဏသီ နိုင်ငံသို့ ကျူးကျော်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ကောသလမင်းသည် ထိုလှည့်စားမှုကို လက်ခံကာ စစ်တပ်ကို စုရုံးပြီး ဗာရာဏသီကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ဘုရားလောင်းသည် ၎င်း၏ လူပြည်သူတို့၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်သော တုံ့ပြန်မှုကို မပြုခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ဘုရားလောင်းသည် ချည်နှောင်ခံရကာ ထောင်တွင်းသို့ ပစ်ချခံခဲ့ရသည်။

ထောင်ထဲ၌ ဘုရားလောင်းသည် စိတ်ပျက်ခြင်းသို့ မလိုက်ဘဲ နက်နဲသော ဈာန်စူးစိုက်မှုသို့ ဝင်တော်မူ၏။ ထိုစူးစိုက်မှု၏ စွမ်းအားဖြင့် မြေပြင်မှ ထမြောက်ကာ လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ လေထဲ၌ ခြေချွန်ထိုင်တော်မူ၏။ ဤအံ့ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို ကြားသိသော ကောသလမင်းသည် ကိုယ်တိုင်လာကြည့်သည်။ ထောင်ချခံထားရသော ဘုရင်၏ ငြိမ်သက်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူ့ကိုယ်တွင်း၌ လောင်ကျွမ်းသော မငြိမ်မသက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ကြီးမားမှုနှင့် အကျဉ်းသား၏ ငြိမ်းချမ်းမှု ကွဲပြားမှုကြောင့် မမြင်နိုင်သော မီးတစ်ခု ထွန်းညှိခံရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဘုရားလောင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ပြောဆိုရန် ဆန္ဒရှိသော ကောသလမင်းသည် အနိုင်ခံရသော ဘုရင်၏ ဆုံးရှုံးမှုအားလုံးကို ဖော်ပြသည့် ဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုတော်မူ၏။ မဏိကုဏ္ဍလ၊ မြင်းနှင့် ရထား၊ သားနှင့် ချစ်ခင်ဖွယ် မယားပင် လုယူခံရသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သို့သော် ဘုရားလောင်းသည် ထိုအရာများ တစ်ခုမျှ မထိခိုက်ဘဲ လေထဲ၌ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤဂါထာမှ ဇာတ်တော်သည် ၎င်း၏ အမည်ကို ရယူသည်။ မဏိကုဏ္ဍလ၊ ပတ္တမြားနားတောင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မင်းတစ်ပါး၏ ဆုံးရှုံးမှုစာရင်းမှ အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ဘုရားလောင်း၏ ကိုယ်ပိုင်တရားက မကြာမီ ၎င်းကို အရေးမကြီးသည့်အဖြစ် ပြသလိမ့်မည်။

ထိုအခါ ဘုရားလောင်းက ကောသလမင်းကို သင်ကြားတော်မူ၏။ အရာရာ၏ အမှန်သဘောကို နားလည်သူသည် မှန်ကန်ကြောင်း ရှိပြီးသား အတည်ပြုသော ဆုံးရှုံးမှုများကြောင့် မတုန်လှုပ်နိုင်ဟု ဆိုသည်။ ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ ဆက်ဆံရေး၊ အခြေအနေ တိုင်းသည် ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးရှုံးခြင်းကို ခံရမည်။ ဤကဲ့သို့သော ဒုက္ခသည် ဆုံးရှုံးမှု မရောက်မီကတည်းက မပြတ်မြဲခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပြီးသော စိတ်အပေါ်တွင် ၎င်း၏ အာဏာ ဆုံးရှုံးသွားမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူ၏။ အကျပ်အတည်း ကြုံလာသည့်အချိန်တွင်သာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းနှင့် ကွဲပြားသည်။

ဤတရား၏ နက်နဲမှုကြောင့် ထိတ်လန့်ခံစားရပြီး၊ ၎င်း၏ အမတ်၏ ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော တရားမဲ့စစ်ပွဲအတွက် ရှက်ရွံ့ကာ ကောသလမင်းသည် ဘုရားလောင်း၏ ကြိုးများကို ဖြေလွှတ်ပြီး ဗာရာဏသီ နိုင်ငံကို အပြည့်အဝ ပြန်အပ်လိုက်သည်။ သူသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ တရားမျှတသော ဆုံးဖြတ်ချက်၏ သင်ခန်းစာကို ယူသွားသည်။ ဇာတ်တော်၏ ဘောင်ဇာတ်လမ်းက သူသည် နောက်ဘဝတစ်ခုတွင် ၎င်း၏ မနာလိုသော အမတ်များက လမ်းလွဲစေခံရသော မင်းတစ်ပါးအဖြစ် ထိုသင်ခန်းစာကို ပြန်လေ့လာရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြသသည်။

တရားဟောပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ထုတ်တော်မူ၏။ အာနန္ဒာသည် ကောသလမင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအနိုင်ရသူသည် မည်သည့်လက်နက်ထက်မဆို ပိုမို၍ ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် အပြစ်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်ကား ဗာရာဏသီမင်း ဖြစ်တော်မူ၏။ ထောင်တွင်း၌ ၎င်း၏ ငြိမ်သက်မှုသည် အနိုင်ရသောမင်းကို ၎င်း၏ နန်းတော်တစ်ခုတည်းမှ ဘယ်တော့မှ သင်ကြားနိုင်ခဲ့သော အရာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

ဤဇာတ်တော်၏ အဓိက ပြောင်းပြန်မှုကို အာရုံစိုက်ရန် တန်ဖိုးရှိသည်။ ထောင်အပြင်တွင် လွတ်လပ်စွာ ရပ်နေပြီး လောကီအကျိုးအမြတ်အားလုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကောသလသည် လောင်ကျွမ်းသော မငြိမ်မသက်မှုကို ခံစားရသည်။ နိုင်ငံ၊ မိသားစု၊ လွတ်လပ်မှု ဆုံးရှုံးထားသော ဘုရားလောင်းကမူ မတုန်လှုပ်သော ငြိမ်သက်မှုဖြင့် ထိုင်နေသည်။ ဗုဒ္ဓဝါဒ အဌကထာတို့က ဤပြောင်းပြန်မှုကို တိုက်ရိုက် ကိုယ်ကျင့်တရား ထုတ်ဖော်ချက်ထက် ပိုမိုထက်မြက်သော ဇာတ်တော်၏ အမှန်တရား သင်ခန်းစာအဖြစ် ဖတ်ရှုကြသည်။ အနိုင်ရခြင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် အပြစ်ရှိမှုနှင့် စိတ်ပူပန်မှု၏ အတွင်းမီးမှ ကာကွယ်မှု မပေးနိုင်ဟု ဇာတ်တော်က အကြံပြုသည်။ ဉာဏ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အမှန်တကယ် ညီမျှသော စိတ်တည်ငြိမ်မှုသည် အခြေအနေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကြိုးတုပ်ခံရသော အကျဉ်းသားအတွက်ပင် ရရှိနိုင်သည်။ ကောသလ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ၎င်း၏ အနိုင်ယူမှုက ဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်းမရှိသော အရာကို ဖော်ပြသည်။ အင်အားဖြင့် နိုင်ငံကို သိမ်းယူခဲ့ခြင်းက ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်နန်းတော်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ ပြန်ရနိုင်မည်မဟုတ်သော အရာကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

ဇာတ်တော်၏ လက်ရှိ ဘောင်ဇာတ်လမ်းသည် မနာလိုမှုကြောင့် ကဲ့ရဲ့သော စွပ်စွဲချက်ကြောင့်သာ စုံစမ်းခြင်းမရှိဘဲ အမတ်တစ်ဦး ထပ်မံ ပြစ်ဒဏ်ခံရသည်ကို ပြသသည်။ ၎င်းက ဤသင်ခန်းစာကို တိုက်ရိုက် ခံယူခဲ့ဖူးသော မင်းတစ်ပါးပင်လျှင် နောက်ပိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းတွင် မဖြစ်မနေ သယ်ဆောင်မည် မဟုတ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဗုဒ္ဓဝါဒ ရိုးရာက ဤထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ခြင်းကို သင်ကြားချက်၏ ချို့ယွင်းချက်အဖြစ် မဖတ်ဘဲ၊ အခြေအနေများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော နားလည်မှု မည်မျှ လွယ်ကူစွာ ပျောက်ကွယ်နိုင်သည်ကို ရိုးရိုးသားသား အသိအမှတ်ပြုခြင်းအဖြစ် ဖတ်သည်။ အမြန်ဆုံး စီရင်ချက်ချခြင်းနှင့် နောက်ကျမှ ရှင်းလင်းခြင်းဆိုသော ပုံစံတူသည် အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်ခြင်းမရှိမီ မကြာခဏ ပြန်ပြန်ဖြစ်ရမည်။