မာလုတဇာတ် - လနှင့်လေ အအေးငြင်းခုံပွဲ

ဘုရားရှင်သည် ပါဠိပိဋကတ်ရှိ ဇာတက အမှတ် ၁၇ ဖြစ်သော ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ ၎င်းသည် အသက်ကြီးမှ ရဟန်းဝင်ခဲ့သော ရဟန်းအိုနှစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ထိုရဟန်းနှစ်ပါးကို သံဃာတော်တို့က အမှောင်ထေရ်နှင့် အလင်းထေရ်ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဆောင်းအအေး အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသော အချိန်ကို ထိုနှစ်ပါး ဆက်လက် ငြင်းခုံကြ၏။ အမှောင်ထေရ်က ဆောင်းသည် လဆုတ်ပက္ခ လရောင်ကင်းသော အမှောင်ကာလတွင် ရောက်သည်ဟု ဆိုရာ၊ အလင်းထေရ်ကလည်း လဆန်းပက္ခ လရောင်ပြည့်ဝသော ကာလတွင် ရောက်သည်ဟု တင်းတင်းမာမာ ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့ ဆိုသည်။ ထိုနှစ်ပါးကြား ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သဖြင့် ဘုရားရှင်ထံ တင်ပြကြ၏။ ဘုရားရှင်က ဤမေးခွန်းကို ၎င်းတို့အတွက် ဖြေခဲ့ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ယခင်ဘဝမှ ဇာတ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူ၏။

ဟိမဝန္တာတောင်ခြေရင်း၌ ဘုရားလောင်းသည် နက်နဲသော ပညာရှိ ရသေ့ကြီးအဖြစ် ငြိမ်သက်သော သစ်ရွက်မိုးကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ အနီးရှိ ကျောက်ဆောင်များကြား ဂူတစ်ခု၌ ခြင်္သေ့နှင့် ကျား မိတ်ဆွေနှစ်ဦး နေထိုင်ကြ၏။ သဘာဝအားဖြင့် သားကောင်သတ်သော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်သော်လည်း အစားအစာနှင့် နေရာကို ရင်းနှီးသော ချစ်ခင်မှုဖြင့် မျှဝေကြပြီး ပြိုင်ဘက်များထက် ညီအစ်ကိုများနှင့် ပို၍ တူကြ၏။

တစ်ညသော ဆောင်းရာသီ၏ အလွန်အေးမြသော ညတွင် နှင်းများ ကျောက်ဆောင်များပေါ် ဖုံးလွှမ်းလာချိန်၌ မိတ်ဆွေနှစ်ဦး စကားများကြ၏။ ကျားက အအေးသည် လဆုတ်ပက္ခ အမှောင်ကာလ၊ လရောင်မှိန်ပြီး ကောင်းကင် မည်းနက်သော အချိန်၌ ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ကြေညာ၏။ ခြင်္သေ့ကလည်း တူညီသော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် အအေးဆုံးသည် လရောင်ပြည့်ဝစွာ ထိုးဖောက်သော လဆန်းပက္ခ၌ ရောက်သည်ဟု တင်ပြ၏။ နှစ်ဦးစလုံး အလျှော့မပေးကြ၊ စကားများမှုမှာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ခြိမ်းခြောက်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာ၏။

စကားဖြင့်သာ ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သဖြင့် ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတို့သည် ရသေ့ကြီး၏ သစ်ရွက်မိုးကျောင်းသို့ သွား၍ ရှေ့တော်၌ ဦးချကာ ဆန့်ကျင်ဘက် အမြင်များကို တင်ပြကြ၏။ ဘုရားလောင်းက ဂါထာဖြင့် ဖြေကြား၏ — “လပက္ခ ဖြစ်စေ၊ လဆန်း ဖြစ်စေ၊ လေ တိုက်ခတ်သောအခါတိုင်း အအေး ဖြစ်ပေါ်၏။ အအေး၏ အကြောင်းမှာ လေသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး လကို အပြစ်တင်ခြင်းဖြင့် မှားကြသည်။” ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတို့ မာန်ကို ချထားကာ၊ ၎င်းတို့ကို နီးနီးကပ်ကပ် ခွဲခြားခဲ့သော အရာ၏ သေးငယ်မှုကို အတူ ရယ်မောကြ၍ ပြန်လည် ခင်မင်စွာ ဂူသို့ ပြန်သွားကြ၏။

ဒေသနာတော်ကို နိဂုံးချုပ်ရာ ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးရှိ ဇာတ်ကောင်များကို ခွဲခြားပြတော်မူ၏။ အမှောင်ထေရ်သည် လဆုတ်ပက္ခကို အပြစ်တင်ခဲ့သော ကျားဖြစ်ခဲ့၏၊ အလင်းထေရ်သည် လဆန်းပက္ခကို အပြစ်တင်ခဲ့သော ခြင်္သေ့ဖြစ်ခဲ့၏။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်သည် ၎င်းတို့၏ မေးခွန်းကို ယခင်တစ်ကြိမ် ဖြေခဲ့ဖူးသော ရသေ့ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ နှစ်ဦးစလုံးက ယခု မမှတ်မိနိုင်သော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ၎င်းကို ကြားရသောအခါ ရဟန်းအိုနှစ်ပါးသည် ၎င်းတို့၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းခုံမှု၏ သဘာဝကို နားလည်သိမြင်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံး စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုရိုးရှိသည်။

ဤဇာတ်ကို ထူးခြားစေသည်မှာ အအေး၏ အမှန်အကြောင်းရင်းကို ပြင်ဆင်ပေးခြင်းသာ မဟုတ်ပါ။ ၎င်း၏ ဇာတ်ဆောင်ထဲတွင် သယ်ဆောင်ထားသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ အတူတူ စိတ်နှစ်ခုသည် မတွေးနိုင်အောင် ရှည်ကြာသော ကာလအတွင်း လုံးဝကွဲပြားသော ပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့်၊ ပထမ တိရစ္ဆာန်၊ ထို့နောက် လူအဖြစ် ပြန်လည်ဖွားမြင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ တူညီသော သဘောမတူမှုကို ပြောင်းလဲမှုနည်းစွာဖြင့် ဆောင်ထားခဲ့ကြ၏။ နှစ်ဦးစလုံးက အခြားသူသည် ထင်ရှားသော အမှန်တရားကို လွတ်သွားသည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဝါဒ ဂန္ထဝင်ဆိုင်ရာ ရှုမြင်ချက်အရ၊ ဤ ဆက်လက်တည်ရှိမှုသည် တည်ငြိမ်သော အမြင်တစ်ခုသည် စိတ်ထဲတွင် မည်မျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စွဲကပ်နိုင်သည်ကို သတိပေးချက်အဖြစ် ဖတ်ကြ၏။ ဒုတိယအကြိမ် စိတ်ရှည်စွာ ပေးသော ရှင်းလင်းသည့် အဖြေတစ်ခုသာ၊ နှစ်ဘဝလုံး၌ ငြင်းခုံမှုဖြင့် ဘယ်တော့မှ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည့် အရာကို နောက်ဆုံး ပျော်ဝင်စေနိုင်ခဲ့သည်။

ရသေ့၏ ဂါထာသည် ဘက်တစ်ဖက်ကိုသာ မှန်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို မှားသည်ဟု ဆိုခြင်းကို ရှောင်ရှားသည်ဖြင့် ထူးခြားသည်။ ခြင်္သေ့နှင့် ကျား နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှန်တကယ်ရှိသော တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိကြ၏။ ၎င်းတို့ နှစ်သက်သော လတစ်ဝက်တွင် အအေး ယုံကြည်စိတ်ချရစွာ ရောက်ရှိနေ၏။ သို့သော် နှစ်ဦးစလုံးက ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းကို မှားယွင်းစွာ သတ်မှတ်ခဲ့ကြ၏၊ လရောင်နှင့် မကြာခဏ ဆက်စပ်မှုကို အမှန်တကယ် တာဝန်ရှိသော အရာအဖြစ် ယူဆခဲ့ကြ၏။ ဇာတ်တော်က ၎င်းကို အငြင်းပွားမှုများ ဖြေရှင်းပုံ၏ စံပြအဖြစ် တင်ပြ၏ — တစ်ဖက်၏ အတွေ့အကြုံကို အခြားတစ်ဖက်အပေါ် အမှန်ပြရန်ထက်၊ နှစ်ဖက်စလုံး အမှန်တကယ် မြင်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြနိုင်သော လျစ်လျူရှုခံခဲ့ရသည့် အချက်ကို ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဘက်နှစ်ဖက်ကို ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားသော အငြင်းပွားမှုသည် ထိုသို့သော ဖြေရှင်းချက်ကို ခွင့်ပြုလေ့ မရှိပါ။ ဤကြောင့်ပင် ခြင်္သေ့နှင့် ကျား၊ နောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်များအကြာတွင် ရဟန်းအိုနှစ်ပါး နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်တိုင် မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်စုံစလုံးက အအေး၏ တကယ့်အကြောင်းရင်းကို မေးရန် ဆန္ဒရှိသော တတိယ အသံ တစ်ခု လိုအပ်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။