မဟိဠာမုခဇာတ် - သူတော်ကောင်းစကားဖြင့် ယဉ်ကျေးလာသော ဆင်ဆိုး

ဘုရားရှင်သည် ပါဠိတော် ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၆ ဖြစ်သော ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဒေဝဒတ်၏ တပည့်တစ်ပါးသည် ရဟန်းတစ်ပါးအား ဆွမ်းခံ ထွက်မည့်အစား ဒေဝဒတ်၏ နေရာတွင် အရသာရှိသော အစားအစာကို စားရန် ထပ်ခါထပ်ခါ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုရဟန်းကို ဖော်ထုတ်ပြီး ဘုရားရှင်ထံ ခေါ်ဆောင်လာသောအခါ ထိုအစားအစာသည် ဒေဝဒတ်၏ ကိုယ်တိုင် တရားမဲ့ အကျင့်ဖြင့် ရရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ ဘုရားရှင်သည် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အပေါင်းအဖော်သည် စရိုက်ကို တစ်ဖန်လုံးလုံး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းနိုင်ပုံကို ပြသရန် ယခင်ဘဝမှ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြတော်မူသည်။

ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံစဉ် ဘုရားလောင်းသည် မင်းကြီး၏ အမတ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးတွင် မဟိဠာမုခ အမည်ရှိသော မင်းတော်ဆင်သည် ကျင့်ဝတ်ကောင်း၍ ကောင်းမြတ်သူဟု လူသိများပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ နေ့တိုင်းညတိုင်း ခိုးသားဓားပြအုပ်စုတစ်စုသည် ဆင်တင်းကုတ်အနီးတွင် စုဝေးပြီး အိမ်များကို ဖောက်ဝင်ပုံနှင့် ခံခိုက်သူမည်သူကိုမျှ သနားညှာတာခြင်း မပြရပုံကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြ၏။ ထိုစကားဝိုင်းများကို ခဏခဏ နားထောင်မိသဖြင့် ဆင်တော်က ခိုးသားဓားပြတို့သည် သူ့ကိုယ်တိုင်အတွက် သင်ခန်းစာများကို တိုက်ရိုက် ပြောနေကြသည်ဟု ယုံကြည်လာပြီး ကြမ်းတမ်းခြင်းသည်သာ မှန်ကန်သော ဘဝနည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မဟိဠာမုခ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် အပြည့်အဝ ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်လှ၏။ ထိုဆင်သည် မိမိ၏ ဆင်ထိန်းကို သတ်ပစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အနီးကပ်လာသူ လူတိုင်းကို အကြမ်းဖက်စွာ တိုက်ခိုက်ကာ ဆင်တင်းကုတ်မှ ထွက်ပြေးလျက် မင်းတော်ဝန်းတစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်သော မင်းကြီးသည် ဤမျှ နူးညံ့သော သတ္တဝါကို အဘယ်ရောဂါ သို့မဟုတ် စိတ်ရူးမှု ဝင်ရောက်သနည်းဟု သိရှိရန် အလိမ္မာဆုံး အမတ်ကြီး ဘုရားလောင်းထံ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်းသည် ဆင်ကို စစ်ဆေးပြီး ပြောင်းလဲမှုကို ရှင်းပြနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ အဖျားလည်းမရှိ၊ ဒဏ်ရာလည်းမရှိ၊ ရောဂါလည်းမရှိကြောင်း တွေ့ရှိသည်။ ဆင်ထိန်းများကို မေးမြန်းရာ ခိုးသားဓားပြတို့သည် ညအခါ ဆင်တင်းကုတ်အနီး စုဝေး၍ ပြောဆိုနေကြောင်း သိရှိသည်။ ဆင်၏ ပျက်စီးမှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာရောဂါမှ မဟုတ်ဘဲ မိမိအတွက်သာ ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သည်ကဲ့သို့ မှတ်ယူခံရသော မကောင်းသော စကားကို အဆက်မပြတ် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချသည်။

ဘုရားလောင်း၏ အကြံပေးချက်အရ မင်းကြီးသည် ကောင်းသော လူသူတော်စင်များ၊ ရသေ့ပညာရှိများနှင့် ပုဏ္ဏားများကို ဆင်တင်းကုတ်အနီး ထိုင်စေ၍ ဆင်ကြားနိုင်သည့်အရပ်တွင် ကောင်းမြတ်ချက်များကို ဟောကြားစေရန် အမိန့်ပေးသည်။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ညှဉ်းဆဲခြင်း မပြုရ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုရဟု သင်ကြားပြီး ကျင့်ဝတ်ရှိသူတို့သည် ခံနိုင်ရည်ရှိ၊ မေတ္တာရှိ၊ သနားကြင်နာတတ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ မဟိဠာမုခသည် ခိုးသားဓားပြတို့၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို တစ်ချိန်က နားထောင်မိသကဲ့သို့ ဤစကားများကိုလည်း သစ္စာရှိစွာ နားထောင်မိပြီး ဤနူးညံ့သော သင်ခန်းစာသည်လည်း မိမိအတွက်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လာ၏။ မူလ သဘောသဘာဝသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီး တစ်ချိန်က ကျော်ကြားခဲ့သော မညှဉ်းဆဲတတ်သည့် အရည်အသွေးသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

တရားဒေသနာကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ဘုရားရှင်သည် ဘဝနှစ်ခုလုံးမှ ဇာတ်ကောင်များကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဒေဝဒတ်၏ အစားအစာဖြင့် လမ်းလွဲသွားသော ရဟန်းသည် မဟိဠာမုခဆင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အာနန္ဒာသည် မင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်သည် ဆင်၏ ကြမ်းတမ်းမှု၏ တကယ့်အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ၍ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော အမတ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆင်ကို အကြမ်းဖက်မှုဆီသို့ ပထမဆုံး ဦးတည်စေခဲ့သော ထိတွေ့မှုနည်းတူ၊ ယင်း၏နေရာတွင် ကျင့်ဝတ်ကောင်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ထိတွေ့စေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဘုရားလောင်း၏ ကုထုံးသည် တိကျမှုကြောင့် အလွန် သတိပြုစရာ ဖြစ်သည်။ ဆင်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ကြိုးချည်ခြင်း၊ ရိုက်နှက်၍ ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် တင်းကုတ်မှ လုံးဝ ဖယ်ရှားခြင်းတို့ကို မပြုခဲ့ပေ။ ထိုနည်းလမ်းများသည် အကြမ်းဖက်မှုကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း ထိုအကြမ်းဖက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော အကြောင်းရင်းကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ အစား ဘုရားလောင်းသည် ထိခိုက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော ယန္တရားကို နီးနီးကပ်ကပ် ပြန်လည်ဖန်တီးပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးညွှန်ကြားချက်အဖြစ် နားထောင်ရသော စကားကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနေစေခြင်းဖြင့်၊ အကြောင်းအရာကိုသာ ကြမ်းတမ်းမှုမှ ကောင်းမြတ်မှုသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤဇာတ်တော်၏ ထိုကုထုံး အလုပ်ဖြစ်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် ဆင်၏ စိတ်အပေါ် ကိုယ်ပိုင်အယူအဆတစ်ခုအပေါ် မူတည်သည်။ ထိုဆင်သည် သဘာဝအားဖြင့် ရက်စက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် လွယ်လွယ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရနိုင်သော စိတ်သာ ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိစေခဲ့သော ထိုလွယ်ပြောင်းလွယ်မှုသည် သင့်တော်သော အပေါင်းအဖော်ဖြင့် နူးညံ့ခြင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်စေနိုင်သည်။

ဇာတ်ကြောင်း၏ လှည့်ကွက်ဖြစ်သော ရဟန်းသည် ဒေဝဒတ်၏ ဧည့်ဝတ်ကြောင့် ဆွမ်းခံမှ လွဲသွားခဲ့ပြီး ဆင်၏ ပျက်စီးမှုနှင့် တိကျစွာ ဆင်တူသည်။ နှစ်ဦးစလုံး ဖိအားအောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော စရိုက်ချို့ယွင်းချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မှားယွင်းသော လွှမ်းမိုးမှုနှင့် အဆက်မပြတ် နီးကပ်နေခြင်းကြောင့် မကောင်းမှုဆီသို့ ဦးတည်ခံခဲ့ရသည်။ ဗုဒ္ဓသာသနာ၏ အဋ္ဌကထာများသည် ဤတွဲဖက်ပုံကို ကောင်းမြတ်မှုသည် အမြစ်တွင် ခိုင်မာသော်လည်း ၎င်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် အဆက်မပြတ် ထိတွေ့နေလျှင် ရှောင်ရှားရန် ခက်ခဲကြောင်း သတိပေးချက်အဖြစ် ဖတ်ကြသည်။ မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခြင်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း ပြုလုပ်ရသော ဆန္ဒစွမ်းအားတစ်ခုချင်းစီကဲ့သို့ပင် ဝိညာဉ်ရေးကျင့်စဉ်အတွက် အရေးကြီးကြောင်း ဤဇာတ်တော်က ပြသသည်။