ပလာသဇာတ်

ဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ဤဇာတ်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ မကောင်းမှုသည် အလွန်သေးငယ်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမြစ်တွယ်မလာမီ အမြဲ သတိဖြင့် စိစစ်သင့်ကြောင်း သင်ကြားရန် ဖြစ်သည်။ ခုဒ္ဒကနိကာယ်၏ ဇာတကဋ္ဌဝဏ္ဏနာတွင် နံပါတ် ၃၇၀ ဖြစ်သော ပလာသဇာတ်သည် အစောဆုံး ဒုက္ခလက္ခဏာများကို အပ္ပမာဒ (မမေ့မလျော့ သတိရှိခြင်း) ဖြင့် စောင့်ရန် ကျမ်းတွင်း ဥပမာ အရှင်းဆုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုဘဝတွင် ဘုရားအလောင်းသည် ရွှေရောင် ထက်မြက်သော ကြီးမြတ်သည့် ရွှေဟင်္သာမင်း အဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ စိတ္တကူဋ်တောင်၏ ဂူတစ်ခုတွင် နေထိုင်ပြီး အမွေးအတောင်များသည် ရိုက်ထားသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျက်လုံးများသည် ပွတ်ထားသော ဗေဒူရီကဲ့သို့ ကြည်လင်လေ၏။ နေ့တိုင်း တောင်ဂူမှ ဝဲပျံကာ ဆန်ပြောင်းတော် ပေါက်သော ကျယ်ပြန့်သည့် ကန်သို့ သွား၍ စားသောက်ပြီး တောအုပ်ထက်မှ ပြန်ပျံလေ၏။

ကန်သို့ သွားရာ လာရာလမ်းတွင် ရွှေဟင်္သာသည် အမြဲ ပေါက်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းများပေါ်တွင် နားနေလေ့ရှိ၏။ ထိုပေါက်ပင်ကြီးသည် နွေဦးတိုင်း အနီရောင် ပန်းများ ပွင့်၍ တောကို လင်းစေသည်။ ထိုသစ်ပင်တွင် စောင့်ရှောက်သော နတ်တစ်ပါး ကျိန်းဝပ်လျက်ရှိ၍ ရာသီအဆက်ဆက် အတူနားနေခြင်းဖြင့် ဟင်္သာနှင့် နတ်မင်းတို့ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေ ဖြစ်လာကြသည်။

တစ်နေ့ ဟင်္သာသည် ပေါက်ပင်အကိုင်းများပေါ် ထိုင်နေစဉ် အခြားငှက်တစ်ကောင် အပေါ်မှ ဖြတ်ပျံကာ စိုစွတ်သော အကိုင်းခွထဲသို့ ၎င်း၏ မစင်ကို ကျဆင်းစေ၏။ ထိုမစင်အတွင်း ညောင်ပင်မျိုးစေ့တစ်လုံး ပါရှိပြီး သစ်ခေါက်၏ နွေးထွေးသော စိုထိုင်းမှုအောက်တွင် မကြာမီ အညှောင့်ထွက်လာကာ မြက်ပင်ရွက်တစ်ရွက်ထက် မကြီးသော နူးညံ့သည့် အစိမ်းရောင် အပင်ငယ် တက်လာလေ၏။

ရွှေဟင်္သာသည် အညှောင့်ငယ်ကို မြင်သည်နှင့် ၎င်း၏ နောင်အနာဂတ်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ သူ့မိတ်ဆွေ နတ်မင်းအား ထိုနေ့ထိုအချိန်တွင်ပင် နှုတ်ပစ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့၏။ ကြီးထွားလာပါက ညောင်ပင်၏ အမြစ်များသည် ပေါက်ပင်၏ ပင်စည်ကို ကြိုးများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်၍ အားအင်ကို ဆွဲယူကာ အချိန်ကြာလာသောအခါ ဤကြီးမားသော သစ်ပင်တစ်ပင်လုံးကို မြေပေါ်သို့ ပြိုကျစေမည်ဟု သတိပေးခဲ့၏။

ပေါက်ပင်စောင့်နတ်သည် ဟင်္သာ၏ စိုးရိမ်မှုကို ပြုံးရယ်၍သာ ဖြေခဲ့၏။ ၎င်းသည် ရေတွက်မရနိုင်သော မုန်တိုင်းများနှင့် ရာသီဥတုများကို ခံခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုမျှ သေးငယ်နုနယ်သော အညှောင့်က သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မတွေးနိုင်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ အကိုင်းပေါ်တွင် နူးညံ့သော အလှဆင်အဖြစ် ကြီးထွားခွင့်ပေး၍ ပြုစုမည်ဟု ဆို၏။ သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသောအခါ ရွှေဟင်္သာသည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ အချိန်ကြာလာသောအခါ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

ရာသီတိုင်း နတ်မင်းက ဖယ်ရှားရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော ညောင်အညှောင့်သည် ပိုမို ကျယ်ပြန့်ပြီး နက်ရှိုင်းလာ၏။ လေထဲရှိ အမြစ်များသည် ကြိုးကဲ့သို့ ထူလာကာ ပေါက်ပင်၏ ပတ်လည်ကို ရစ်ပတ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့ မြေထဲသို့ စိုက်ဆင်းကာ သစ်ပင်ကြီးကိုယ်တိုင် လိုအပ်သော စိုထိုင်းမှုနှင့် အားအင်တို့ကို စုပ်ယူလေ၏။

အချိန်ကြာလာသောအခါ ညောင်ပင်၏ ဆုပ်ကိုင်မှု အပြည့်အဝ ဖြစ်လာ၏။ ပေါက်ပင်၏ အခေါက်ကို ညှစ်ချုပ်၍ အရွက်များမှ နေရောင်ကို ပိတ်ဆို့ကာ အတွင်းမှ အမြစ်ကို ထွင်းဖောက်လေ၏။ နောက်ဆုံး မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုတွင် အားနည်းနေသော ပင်စည်သည် လုံးဝ ကျိုးပဲ့ကာ ပေါက်ပင်တစ်ပင်လုံး လဲကျ၍ နတ်မင်း၏ နေရပ်ကိုပါ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ကိုယ်ပိုင်အိမ် ပြိုကျသွားသည်ကို ကြည့်နေမှသာ နတ်မင်းသည် ရွှေဟင်္သာ၏ သတိပေးချက်ကို အမှတ်ရကာ မိမိ၏ ယုံကြည်မှုသည် အမှားဖြစ်ခဲ့ကြောင်း နားလည်လာ၏။ သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အရေးမကြီးဟု ပယ်ထားခဲ့သော အန္တရာယ်သည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ ထားခဲ့ပါက ကိုယ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားလာခဲ့သည်။

ဇာတ်၏ အဆုံးတွင် ဘုရားသည် ထိုဘဝ၌ ပညာရှိသော ရွှေဟင်္သာ ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏။ အာရုံမစိုက်သော နတ်မင်းက ထိုသူ၏ အကြံဉာဏ်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ဇေတဝန်တွင် ဤတရားကို ကြားနာသော ရဟန်းငါးရာသည် အနည်းငယ်သော အကုသိုလ်အကျင့်ကိုပင် ပြုစုထားခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သိမြင်ကာ ကြားနာသည်နှင့် အရဟတ္တဖိုလ် ရရှိကြသည်။

ပလာသဇာတ်သည် ရဟန်းများနှင့် ဂိုဏ်းဝင်မဟုတ်သော ဒကာဒကာမများ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် တိုက်ရိုက် သတိပေးချက်အဖြစ် ဓလေ့ထုံးစံတွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ အပြစ်၊ ဆန္ဒ သို့မဟုတ် မကောင်းသော ဆက်ဆံရေး တစ်ခုမျှ စိစစ်ရန် အလွန်သေးငယ်သည်ဟု မရှိပေ။ နုငယ်သော အညှောင့်တစ်ပင်သည် မိုးစိုသော အက်ကွဲကြောင်းမှ စတင်၍ နောက်ဆုံးတွင် အကြီးမားဆုံး၊ အယုံအကြည်အရှိဆုံး သစ်ပင်ကိုပင် လဲကျစေနိုင်သည်အထိ ကြီးထွားနိုင်သည်။ နတ်မင်း၏ အမှားမှာ ရန်ငြိုးမဟုတ်ဘဲ မေ့လျော့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ လက်ရှိ အင်အားကို အမြဲတမ်း လုံခြုံမှုဟု အမှားထင်သူ မည်သူမဆို ကြုံရနိုင်သော ပို၍ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်သော အန္တရာယ်အဖြစ် ဇာတကဋ္ဌကထာက ဖော်ပြသည်။