သုပတ္တဇာတ်

ဇေတဝန်ကျောင်း၌ ရာဟုလာ၏ မိခင်သည် ဘိက္ခုနီဖြစ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ နာမကျန်းဖြစ်ကာ သရက်သီးရည်ကို တောင့်တလေ၏။ သာရိပုတ္တ ရဟန္တာကြီးသည် ကိုယ်တိုင်သွား၍ ထိုရည်ကို ရယူပေးရာ ထိုအရည်ဖြင့် ရောဂါသည် လုံးလုံးပျောက်ကင်းလေ၏။ ဘုရားရှင်သည် စုဝေးနေသော ရဟန်းတို့အား သူတစ်ပါး၏ တောင့်တချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော ဤစေတနာသည် ရှေးလွန်ခဲ့သောကာလ၌လည်း တစ်ကြိမ် ပြသခဲ့ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူပြီး ထိုအကြောင်းကို ဇာတ်တော်ဖြင့် ပြဆိုတော်မူ၏။

ထိုရှေးအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိုးစံစဉ် ဘုရားအလောင်းသည် ကျီးရှစ်သောင်း၏ အမှူးဖြစ်သော သုပတ္တအဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုအရှင်သည် မိဖုရား သုဖဿာကို အလွန်ချစ်တော်မူ၏။ သုဖဿာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာသောအခါ လူ့ဘုရင်၏ မီးဖိုချောင်မှ ငါးကို စားလိုသော ပြင်းထန်သည့် တောင့်တချက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုငါးကို မစားရလျှင် မိမိနှင့် မွေးဖွားရဦးမည့် သားငယ်တို့ သေဆုံးရမည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း သုပတ္တအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားလေ၏။

သုပတ္တ၏ ကိုယ်တော်ပိုင် အကြီးဆုံး စစ်သူကြီး သုမုခဟု အမည်ရသော ကျီးသည် မိဖုရား၏ ဒုက္ခကို ကြားသိရသောအခါ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ တာဝန်သည် မိမိ၏ မင်းနှင့် မိဖုရားအတွက် အသက်ကို ပေးရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာ၏။ မင်း၏ စားတော်ပွဲကို မယူလာနိုင်လျှင် ထိုကြိုးပမ်းမှုအတွင်း မိမိ၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးမည်ဟု ဆိုလေ၏။ သူသည် ရွေးချယ်ထားသော ကျီးရွေးချယ်သူ ရှစ်ကောင်နှင့်အတူ ဗာရာဏသီသို့ ပျံသန်းသွား၍ မင်းကြီး၏ မီးဖိုချောင်အနီး၌ နေရာယူကာ မိမိ၏ အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

စားဖိုမှူးသည် မင်းကြီး၏ ကိုယ်တော်ပိုင် ဟင်းလျာများကို ဆောင်ထွက်လာချိန်တွင် သုမုခသည် ချက်ချင်း ဆင်းကာ မျက်နှာကို နှုတ်သီးနှင့် ခြေသည်းဖြင့် ထိုးနှက်၍ သယ်ဆောင်လာသမျှကို ကျဆင်းစေ၏။ သူ၏ အဖော်ကျီးများကမူ ပြန့်ကျဲနေသော ငါးများကို နှုတ်သီးအပြည့် ကောက်ယူကာ ဝဝအောင် စားသောက်ပြီးမှ သုဖဿာထံ ပြန်ပျံသွားကြ၏။ သုမုခမူကား နောက်ကျလွန်းစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ဒေါသထွက်နေသော စားဖိုမှူးက ဖမ်းဆီးမိပြီး မင်းကြီး ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။

တရားစီရင်ရန် ဆွဲခေါ်ခံရသောအခါ သုမုခသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဤအမှုအားလုံးကို မိမိ၏ မိဖုရား၏ တောင့်တချက်အတွက်နှင့် မိမိ၏ မင်းအပေါ် ပြည့်ဝသော သစ္စာအတွက် ပြုခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြ၏။ အခြားသူ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် မိမိ၏ အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေးစရာမလိုဘဲ ပေးလိုသည်ဟု ဆိုလေ၏။ ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး စိတ်နှလုံး ထိခိုက်ခဲ့ရ၏။ ရွာတစ်ရွာလုံးကိုပင် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလှူဖူးသော်လည်း မိမိ၏ ဝန်ထောက်များထဲတွင် ဤကျီးကဲ့သို့ မိမိအတွက် အသက်ကို လွတ်လပ်စွာ ပေးနိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မတွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း မှတ်ချက်ပြုတော်မူ၏။

သုမုခကို ပြစ်ဒဏ်ပေးမည့်အစား မင်းကြီးသည် လုံးလုံး ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီး သုပတ္တကိုယ်တိုင်ကို နန်းတော်သို့ ပင့်ဖိတ်၍ တရားဟော စေ၏။ ကြားနာရသော တရားကြောင့် ဗြဟ္မဒတ်သည် မိမိနိုင်ငံရှိ ကျီးအားလုံးအတွက် နေ့စဉ် အစားအစာ ပေးရန် အမိန့်ထုတ်ပြီး မိမိ၏ အကာအကွယ်ကို နိုင်ငံအတွင်းရှိ တိရစ္ဆာန်တိုင်းသို့ တိုးချဲ့ပေး၏။ ဗုဒ္ဓသည် ကိုယ်တော်တိုင် သုပတ္တ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ အာနန္ဒသည် ဗြဟ္မဒတ်မင်း ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ သာရိပုတ္တသည် ဘက်တော်သား သုမုခ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြတော်မူခြင်းဖြင့် တရားကို နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ အခြားသူအတွက် သေရန် အသင့်ရှိသော ထိုစိတ်ဓာတ်သည် ဤပုံစံအတိုင်း ရှေးတစ်ကြိမ် ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်ကို ပါဠိတော် ဇာတ်တော် အမှတ် ၂၉၂ တွင် ဤပုံစံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သုမုခ၏ သုပတ္တအား ကတိပြုချက်ကို အန္တရာယ် တကယ်ရောက်လာခင်ကပင် ပြုခဲ့သည်ဖြစ်၍ ဗာရာဏသီ၌ သူ၏ နောက်ပိုင်း အပြုအမူသည် ထိုချက်ခြင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ရဲစွမ်းမှုမဟုတ်ဘဲ ကတိတည်မှုကို ပြည့်စုံစေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူးက မင်းကြီး၏ စားတော်ပွဲကို ယူလာမတိုင်မီကပင် သူသည် မည်သည့်အရာကို စွန့်စားမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကိုယ်တိုင်ကလည်း မိမိ၏ ကိုယ်ရှင်မင်း၏ ရှေ့တော်၌ ရက်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် နာရီအနည်းငယ်အလိုက် ချမှတ်ထားပြီးသော ဆန္ဒကိုသာ ဆောင်ရွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗြဟ္မဒတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်မှာ ကျီးတစ်ကောင် ရဲစွမ်းပြခဲ့သည်ဟု သက်သက်မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ နန်းတော်၌ ဥစ္စာနှင့် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် သစ္စာရှိသော ဝန်ထမ်းမှုကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူအတွက် လွတ်လပ်စွာ သေရန် အသင့်ရှိမှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မရခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ပြုရာ၌ မည်သည့်အရာမျှ ကုန်ကျစရိတ် မရှိခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် ဘက်တော်ဝတ်သည် အဘယ်အရာ လိုအပ်သည်ကို သူ၏ နားလည်မှုကို ပြန်လည် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းတစ်မျိုးတည်းသည် မလုံလောက်ဟု ထင်မြင်ကာ သူသည် တိုင်းပြည်တစ်ဝန်းရှိ ကျီးတိုင်းအား ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သုဖဿာ၏ ရှင်မင်း၏ ငါးအပေါ် တောင့်တချက်သည် သူမ ဝမ်းထဲရှိ သားငယ်အတွက် စိုးရိမ်မှုဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်မနေခဲ့လျှင် ရိုးရိုးအာသာဆန္ဒသာ ဖြစ်နိုင်သေးသည်။ သုပတ္တအား မိမိ၏ စစ်သူကြီးကို အန္တရာယ်ထဲသို့ ပို့စေခဲ့သည်မှာ ထိုဒုတိယ စိုးရိမ်မှုပင် ဖြစ်သည်၊ ရိုးရိုးဗိုက်ဆာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဇာတ်ကြောင်းသည် တောင့်တချက်ကို ကိုယ်တိုင် ရိုးရှင်းပြီး တိကျစွာ ထားရှိသည်။ နိုင်ငံတစ်ခု၏ ဥစ္စာ လုယက်မှု မဟုတ်ဘဲ ဟင်းတစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် သုမုခ၏ နောက်ဆုံး အနစ်နာခံမှုကို လောဘသည် သစ္စာ၏ အဝတ်ဝတ်ထားသည်ဟု မှားယွင်းနားလည်ခြင်း မရှိစေရန် ဖြစ်သည်။