ସିଖ ଧର୍ମର ସପ୍ତମ ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ଗୁରୁ

ସିଖ ଧର୍ମର ଇତିହାସରେ ଗୁରୁ ହର ରାୟ ଜୀ ସପ୍ତମ ଗୁରୁ ଭାବେ ପୂଜନୀୟ। ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଦୟା, କ୍ଷମା ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଅഗാଧ ପ୍ରେମର ଏକ ମହାନ ଉଦାହରଣ ଥିଲା। ସେ କେବଳ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିନଥିଲେ, ବରଂ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଔଷଧୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଉଦ୍ୟାନରେ ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ ଗୁଣକାରୀ ଗଛ ଏବଂ ଜଡ଼ିବୁଟି ଲଗାଯାଉଥିଲା, ଯାହାଠାରୁ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ବିନା ମୂଲ୍ୟରେ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଉଥିଲା। ସେ ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ଉଭିଦ ଜଗତ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଥିଲେ।ଗୁରୁ ହର ରାୟ ଜୀଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କର କନକପୁତ୍ର ଗୁରୁ ହର କୃଷ୍ଣ ଜୀ ଅଷ୍ଟମ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗଦିରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ବୟସ ଅତି ଅଳ୍ପ ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କୁ ଶିଶୁ ଗୁରୁ ବା ବାଳ ଗୁରୁ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ବୟସରେ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱଳ୍ପକାଳୀନ ନେତୃତ୍ୱ ସମୟରେ ସେ ଅନେକ ଦୁଃଖୀ ଓ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସନା ଏବଂ ସାହାଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।ବିଭିନ୍ନ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ଐତିହାସିକ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁଯାୟୀ, ଗୁରୁ ହର କୃଷ୍ଣ ଜୀ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥିବା ସମୟରେ ସେଠାରେ ବସନ୍ତ ଓ ହେଝା ଭଳି ମହାମାରୀ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ସେ ନିଜ ଜୀବନର ପରୱା ନକରି ଅନେକ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସେହି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ଏହି ମଶାଣି ଧରା ଧାମ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱଳ୍ପକାଳୀନ ଜୀବନ ଏବଂ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ସେବା ଆଜି ମଧ୍ୟ ସିଖ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଏବଂ ବିଶ୍ୱବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରେରଣାର ଉତ୍ସ ହୋଇ ରହିଛି।