சுபார்ஸ்வநாதரும் விழும் இலைகளும்

பழமையும் நிலைத்த தன்மையும் கொண்ட வாரணாசி நகரில், இக்ஷ்வாகு வம்சத்து அரசர் பிரதிஷ்டாவும் ராணி பிருத்வியும் ஒரு மகனை வரவேற்றனர்; அவனது பிறப்பு ஜைன மரபின்படி சிறப்பான மங்கள கனவுகளால் குறிக்கப்பட்டது. அவரது வாழ்க்கை, தமக்கு முன்னும் பின்னும் வந்த தீர்த்தங்கரர்களின் வாழ்க்கைகளைப் போலவே, கல்ப சூத்திரத்தில் பதிவாகியுள்ளது; ஆச்சார்ய ஹேமசந்திரரின் த்ரிஷஷ்டி ஷலாகா புருஷ சரித்திரத்தின் மூன்றாம் பர்வத்திலும் மீண்டும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவருக்கு சுபார்ஸ்வா என்று பெயரிடப்பட்டது; வளர்ந்த பின் அக்காலத்து இளவரசன் பெறக்கூடிய சிறந்த கல்வியைப் பெற்றார். உரிய காலத்தில் அவர் திருமணம் செய்து கொண்டார்; இறுதியில் தம் தந்தையின் அரியணை ஏறி, தெளிவான நீதியுடனும் குடிமக்கள் மீதான அக்கறையுடனும் ஆட்சி புரிந்தார்.

அவரது வாழ்வின் திருப்பம் எந்த நாடகீயமான நெருக்கடியின் வழியாகவும் வரவில்லை; மிக அமைதியான, சாதாரணமான ஒரு கவனிப்பின் வழியாகவே வந்தது. ஒரு நாள், தம் அரண்மனை மாடியில் நின்றபடி, அரசர் சுபார்ஸ்வா பருவங்களின் மாற்றம் தம் முன்னே நிகழ்வதைக் கண்டார். ஒரு பருவத்திற்கு முன் பசுமையாகவும் உயிரோட்டத்துடனும் இருந்த இலைகள் இப்போது உதிர்ந்து, சுருண்டு, சிதறிக்கொண்டிருந்தன; பிரகாசமான வண்ணங்களில் மலர்ந்திருந்த பூக்கள் இப்போது வாடி, காற்றில் இதழ்களை இழந்துகொண்டிருந்தன. எவரும் சிந்திக்காமலேயே காணக்கூடிய காட்சிதான் அது; ஆனால் சுபார்ஸ்வாவுக்கு அது ஒரு வெளிப்பாட்டின் வலுவுடன் தாக்கியது. வாழும் அனைத்தும், எவ்வளவு அழகானதாகவோ வலிமையானதாகவோ இருந்தாலும், சிதைவிற்கும் வீழ்ச்சிக்கும் கட்டுப்பட்டவை; எவ்வளவு சிறப்பாக ஆளப்படும் அரசும் அவரை இந்த நிலையாமையிலிருந்து விலக்கிவிட முடியாது.

ஜைன தத்துவத்தின் மைய உண்மைகளில் ஒன்றான அநித்தியத்தை, இந்த திடீரென்ற தெளிவான உணர்வால் அவர் தம் அடிமனம் வரை அசைக்கப்பட்டார்; இனி தம் அரியணை, அரண்மனை, ஏன் தம் உடலையும்கூட தற்காலிகமானவையாகவே அவரால் பார்க்க முடிந்தது. அவர் தம் அரசைத் துறந்து, அதன் ஆட்சியை ஒப்படைத்தார்; ஒரு காலத்தில் ஆட்சியில் காட்டிய அதே தீவிரத்துடன் தவத்துறவின் பாதையை மேற்கொண்டார். ஒன்பது மாதங்கள் அவர் கடுமையான தியானமும் சுயக்கட்டுப்பாடும் பயின்றார்; பால்குண மாதத்தின் கிருஷ்ண பட்சத்து ஆறாம் நாளில் கேவல ஞானம், அதாவது முழுமையான, சர்வஞ்ஞான அறிவைப் பெற்று, ஏழாவது தீர்த்தங்கரரானார்.

சுபார்சுவநாதர் பின்னர் தம் வாழ்வின் நீண்ட காலத்தை துறவு, சம்யக் ஒழுக்கம், சம்யக் ஞானம் ஆகிய ஜைனக் கோட்பாடுகளைப் போதிப்பதில் கழித்தார். அவரது பின்பற்றுநர்களில் தொண்ணூற்றைந்து முதன்மைச் சீடர்களான கணதரர்களும், பல இலட்சக்கணக்கான துறவிகள், துறவிணிகள், இல்லறப் பின்பற்றுநர்களும் அடங்கியிருந்ததாக ஜைன மரபு பதிவு செய்கிறது. அவர் சிகர்ஜியில் இறுதி முக்தியாகிய மோட்சத்தை அடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; அதே புனித சிகரத்தில் முக்தி பெற்றதாக மரபுவழியாகக் கருதப்படும் தீர்த்தங்கரர்களின் நீண்ட வரிசையில் அவரும் இணைந்தார்.

அவரது சின்னமான சுவஸ்திகம், இந்திய மரபுகள் அனைத்திலும் மிகப் பழமையான மங்கள அடையாளங்களில் ஒன்று; இது நான்கு சாத்தியமான மறுபிறப்பு நிலைகளைக் குறிக்கிறது: தெய்வீக உயிரினம், மனிதன், விலங்கு, அல்லது நரகவாசி; இவற்றிற்கு அப்பால் அவரது போதனை ஒரு வழியைக் காட்டுகிறது. சுபார்சுவநாதரின் சொந்த காலத்திற்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே ஜைன, இந்து, பௌத்த சிற்பக் கலையில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த இந்த மங்கள அடையாளத்திற்கு, இருபதாம் நூற்றாண்டின் அரசியல் தவறான பயன்பாட்டுடன் எத்தொடர்பும் இல்லை என்று ஜைன உரையாசிரியர்கள் கவனமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். ஜைன கோவில்களும் சுவடிகளும் இன்றும் அதை முன்பு போலவே, மங்களத்தின் அடையாளமாகவும் ஆன்மாவின் நான்கு கதிகளின் குறியீடாகவும் காட்சிப்படுத்துகின்றன.

தீர்த்தங்கரர் வரிசையில் சுபார்சுவநாதரின் இடம், தம் பெயருக்கே காரணமான சிவந்த தாமரைக்காக நினைவுகூரப்படும் பத்மப்ரபாவைத் தொடர்ந்து வருகிறது; சந்திரஒளி கொண்ட எட்டாவது தீர்த்தங்கரரான சந்திரப்ரபாவிற்கு முன்பும் வருகிறது. பத்மப்ரபாவின் குறியீடு சேற்று நீரிலிருந்து தொடாமல் எழும் தாமரையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது என்றால், சுபார்சுவநாதரின் சொந்த விழிப்பு ஒரு செடியின் வாழ்வின் எதிர்முனைப் படிமத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது: மலரும் பூவிற்குப் பதிலாக, விழும் இலை. ஒவ்வொரு குருவின் மரபுவழிச் சிற்பக்கலையும் கதையும், ஒவ்வொரு தீர்த்தங்கரரும் இறுதியில் கடந்துசெல்லும் அதே நிலையாமையின் வேறொரு பக்கத்தை ஒளிரச் செய்கின்றன.

ஒரு ஆட்சியாளரின் கண்கள் நிலையாமைக்குத் திறக்கப்பட்ட களமாக ஒரு மாடியை ஜைனக் கதை மரபு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை மீண்டும் குறிப்பிடுகிறது; இந்த வடிவத்திற்கான மிக ஆரம்பகால, அதிகம் மீண்டும் சொல்லப்படும் உதாரணங்களில் சுபார்சுவநாதரின் கதையும் ஒன்று. ஓர் இறுதி ஊர்வலம், இறக்கும் பெரியவர், அல்லது போர்க்களத் தோல்வியைச் சுற்றி அமைந்த துறவுக் கதைகளைப் போலல்லாமல், அன்று அவர் மீது இந்த உணர்வைத் திணித்த வெளிப்புற சக்தி எதுவும் இல்லை. அவர் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு ஆண்டிலும் பருவங்கள் மாறின; அவர் நினைவறிந்த ஒவ்வொரு இலையுதிர்காலத்திலும் அதே அரண்மனை மாடியிலிருந்து இலைகள் உதிர்ந்தன. மாறியது அவரைச் சுற்றியிருந்த உலகம் அல்ல, அவர் அதன்மீது கொண்டுவந்த கவனத்தின் தரமே. இந்த மாற்றத்தை ஜைன ஆசிரியர்கள் ஒரு சான்றாகக் காட்டுகின்றனர்: விழிப்புக்கான பொருள் எப்போதும் இருக்கிறது; அதை வெறுமனே கடந்துசெல்லாமல் உண்மையாகப் பார்க்கக்கூடிய போதுமான ஆயத்தமான மனத்திற்காகவே அது காத்திருக்கிறது.

விழிப்பு எப்போதும் பேரழிவு, துயரம், அல்லது இழப்பை வேண்டுவதில்லை என்பதை நினைவூட்டும் ஜைன மரபின் மிக மென்மையான நினைவுகளில் அவரது கதையும் ஒன்றாக நிலைக்கிறது. சில சமயங்களில் ஒரு விழும் இலையை உண்மையாகக் காண்பதே போதும்; அது எந்தப் பருவத்தில் எவ்வளவு பாதுகாப்பாகத் தோன்றினாலும், ஒவ்வொரு ராஜ்யத்தையும், ஒவ்வொரு உடலையும், ஒவ்வொரு நிலையற்ற இன்பத்தையும் ஆளும் அதே நிலையாமையை அதில் அடையாளம் காண ஏற்கனவே தயாராக இருக்கும் மனம் அதற்குப் போதும். இன்று அவரது நாமத்தை ஜபிக்கும் பக்தர்கள் இதே வகையான கவனத்தைத் தொடர ஊக்குவிக்கப்படுகின்றனர்; தீர்த்தங்கரரின் சாதாரண மாடிப் பார்வையை, தம் சொந்த அன்றாடச் சூழலில் அதே அமைதியான பாடத்தைக் கவனிக்க வேண்டிய அழைப்பாகக் கருதி; ஒரு காலத்தில் ஆட்சி புரிந்த அரசரை முக்தியை நாடும் சாதகராக மாற்றிய அதே பாடம் அது.