குரு தேக் பகதூர் தியாகம்

வரலாற்றின் பக்கங்களில், மதச் சுதந்திரத்திற்காக உயிரைத் துறந்த ஒரு மாபெரும் தியாகத்தின் கதை உள்ளது. அது சீக்கிய மதத்தின் ஒன்பதாவது குருவான குரு தேக் பகதூர் அவர்களின் தியாகம். கி.பி. 1664 முதல் 1675 வரை சீக்கிய சமுதாயத்தை வழிநடத்திய இவர், தனது உயிரைக் கொடுத்து மற்றவர்களின் நம்பிக்கையைக் காத்தார். இந்தக் கதை பொதுவாகக் காஷ்மீரி பண்டிதர்களுடன் தொடங்குகிறது. ஒரு நாள், காஷ்மீரி பண்டிதர்கள் கடுமையான துன்புறுத்தலை எதிர்கொண்டனர். முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப்பின் ஆட்சியின் கீழ், அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்க வேண்டும் அல்லது மரணத்தை சந்திக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். உயிருக்கு அஞ்சிய அவர்கள், உதவி தேடி குரு தேக் பகதூரை அணுகினர். குரு, தெய்வீக சக்தி மற்றும் இரக்கத்திற்கு பெயர் பெற்றவர், அவர்களின் துயரத்தைக் கேட்டு மனம் நொந்தார். அவர் காஷ்மீரி பண்டிதர்களிடம், “நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நான் உங்களைக் காப்பாற்ற ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிப்பேன்” என்று உறுதியளித்தார். பின்னர், குரு தேக் பகதூர் தனது சீடர்களுடன் டெல்லி நோக்கிப் பயணிக்க முடிவு செய்தார். அவர் அங்கு சென்று, முகலாய அதிகாரிகளிடம் நேரடியாகப் பேசி, மத மாற்றத்தின் கட்டாயத்தை எதிர்த்தார். “எல்லா மதங்களும் மரியாதைக்குரியவை. ஒருவரைத் தனது நம்பிக்கையை விட்டு விலகும்படி கட்டாயப்படுத்துவது தவறு” என்று அவர் வாதிட்டார். இது அவுரங்கசீப்பின் கோபத்தைத் தூண்டியது. குரு தேக் பகதூர் கைது செய்யப்பட்டு, டெல்லியில் உள்ள சந்தினி சௌக்கிற்கு அருகில் ஒரு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அங்கு, அவருக்கு இரண்டு விருப்பங்கள் வழங்கப்பட்டன: இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வது அல்லது அதிசயங்களைச் செய்து காட்டுவது. குரு இரண்டையும் மறுத்துவிட்டார். “நான் ஒரு கடவுளை மட்டுமே நம்புகிறேன். எனது நம்பிக்கையை மாற்ற மாட்டேன். அதிசயங்கள் கடவுளின் செயல், மனிதனின் அல்ல” என்று அவர் உறுதியாகக் கூறினார். இதனால், அவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. கி.பி. 1675 நவம்பர் 11 அன்று, டெல்லியில் உள்ள சந்தினி சௌக்கில், பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் முன்னிலையில், குரு தேக் பகதூர் தலை துண்டிக்கப்பட்டு தியாகம் செய்யப்பட்டார். அவர் தனது கடைசி மூச்சுவரை அமைதியாகவும் தைரியமாகவும் இருந்தார். இந்தத் தியாகத்தின் மூலம், காஷ்மீரி பண்டிதர்கள் மட்டுமல்ல, அனைத்து மக்களின் மதச் சுதந்திரத்திற்கும் அவர் குரல் கொடுத்தார். இன்றும், குரு தேக் பகதூர் ‘இந்தி தி சாடர்’ (இந்தியாவின் கேடயம்) என்று அழைக்கப்படுகிறார். இந்தப் பெயர், அவர் மற்றவர்களின் நம்பிக்கையைக் காப்பாற்ற தனது உயிரையே கேடயமாகப் பயன்படுத்தியதை நினைவூட்டுகிறது. இந்தக் கதையின் சில பதிப்புகளில், காஷ்மீரி பண்டிதர்கள் எவ்வாறு குருவை அணுகினார்கள் என்பதில் சிறிய வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் முக்கியச் செய்தி ஒன்றுதான்: அடக்குமுறைக்கு எதிராக நின்று, நம்பிக்கையின் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும் தியாகம். குரு தேக் பகதூரின் மரணம் ஒரு முடிவல்ல, மாறாக ஒரு புதிய தொடக்கம். அவரது தியாகம் உலகெங்கிலும் உள்ள மக்களுக்கு, தங்கள் நம்பிக்கைகளுக்காக நிற்பதின் முக்கியத்துவத்தை நினைவூட்டுகிறது. இன்றும், அவரது நினைவு டெல்லியில் உள்ள குருத்வாரா சிசு கஞ்ச் சாகிப்பில் போற்றப்படுகிறது. அங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவரது தியாக தினம் சிறப்பாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. இந்தக் கதை, மதம் மற்றும் மனித உரிமைகளின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி சிந்திக்க வைக்கிறது. குரு தேக் பகதூரின் வாழ்க்கை மற்றும் தியாகம், நாம் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை காட்ட வேண்டும் என்றும், அடக்குமுறையை எதிர்க்க வேண்டும் என்றும் கற்றுத் தருகிறது.