তুকারামৰ অভঙ্গ
প্ৰকৃতিৰ মাজত ভক্তিৰ আনন্দ
এই ৰচনাখনিত তুকারামে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য, একান্ত নিৰ্জনতাৰ আনন্দ আৰু হৰিকথা ভোজনৰূপে উপভোগ কৰাৰ কথা কৈছে। মন আৰু প্ৰকৃতিৰ সংযোগত ভক্তিৰ সৰল সুখৰ অভিজ্ঞতা বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
পদসমূহ
গছ-গছনি আৰু লতা-পাত আমাৰ সংগী, বনৰ জীৱ-জন্তুও; চৰাইবোৰে সুৰেলা মাত মাতে।
শ্লোক 1
এই সুখত একান্ত বাস প্ৰীতিকৰ হয়; গুণ-দোষ শৰীৰত লাগি নাথাকে।
শ্লোক 2
আকাশ মণ্ডপ, পৃথিৱী আসন; মন তাত আনন্দত খেলে, ক্ৰীড়া কৰে।
শ্লোক 3
খণ্ড-বস্ত্ৰ আৰু কমণ্ডলু দেহ সেবাৰ বাবে; বতাহে সময় বুজাই দিয়ে।
শ্লোক 4
হৰি-কথাই ভোজন, তাৰ বিস্তাৰ বহুত প্ৰকাৰে; আমি ৰুচিৰে সেই পৰ্বত সেৱন কৰোঁ।
শ্লোক 5
তুকে কয়, মনৰ সঙ্গতি হয়; নিজৰে যুক্তি নিজৰ লগত।
শ্লোক 6
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই শ্লোকবোৰ মৰাঠী সন্ত-কবি তুকারামৰ ‘অভঙ্গ’ নামৰ ভক্তিগীতৰ অংশ। তুকারাম সপ্তদশ শতিকাৰ প্ৰখ্যাত ভাৰকাৰী সাধক আছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে ভাৰকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে কীৰ্তন বা ধ্যানৰ সময়ত এইবোৰ গায়, য'ত প্ৰকৃতিৰ মাজত সৰল জীৱন আৰু হৰিৰ নামৰ মাধুৰ্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Sant Tukaram · Medieval Warkari Poet-Saint · 17th century, Maharashtra
A householder-saint of the Warkari tradition from Dehu, Maharashtra, who composed thousands of Abhangas (devotional verses) to Vitthal in plain, direct Marathi, often reflecting on his own hardships, doubts, and everyday struggles as a grain merchant.
আপুনি জানেনে?
স্ৰষ্টা
এই অভংগটি ১৭শ শতিকাৰ মাৰাঠী সন্ত-কবি তুকাৰামৰ ৰচনা। তেওঁ বৰকৰী পৰম্পৰাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ভক্ত কবি, যিয়ে সহজ-সৰল ভাষাত ভক্তি আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজত ঐক্যৰ শিক্ষা দিছে।
বিষয়বস্তু
এই শাৰীসমূহত সন্তজনে বনবাসত থকা অৱস্থাত বৃক্ষ, লতা, বনৰীয়া প্ৰাণী আৰু চৰাইক স্বজন বুলি অভিহিত কৰিছে। ইয়াৰ মাজেৰে তেওঁ সংসাৰৰ মোহ ত্যাগ কৰি প্ৰকৃতিৰ মাজত ভগৱানৰ সান্নিধ্য লাভ কৰাৰ আনন্দ বৰ্ণনা কৰিছে।
সাংকেতিক অৰ্থ
আকাশক মণ্ডপ আৰু পৃথিৱীক আসন বুলি কোৱাটোৱে বুজায় যে ভক্তৰ বাবে সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডেই ভগৱানৰ মন্দিৰ। কন্থা (লুঙী) আৰু কুমণ্ডলু (জলপাত্ৰ) হৈছে শৰীৰৰ অতি প্ৰয়োজনীয় বস্তু, যাৰ দ্বাৰা তেওঁ সৰল জীৱনৰ আদৰ্শ দাঙি ধৰিছে।
আধ্যাত্মিক পুষ্টি
‘হৰিকথা ভোজন’ বাক্যশাৰীটোৱে বুজায় যে ভক্তই ভগৱানৰ কাহিনী শুনি আৰু গাই আধ্যাত্মিক আহাৰ গ্ৰহণ কৰে। এই আধ্যাত্মিক আহাৰেই তেওঁৰ জীৱনৰ মুখ্য ভোগ, আৰু তেওঁ বিভিন্ন ৰীতি-নীতিৰে সেই আহাৰ ৰুচিৰে গ্ৰহণ কৰে।
আত্ম-সম্বাদ
অন্তিম শাৰীত তুকাৰামে কৈছে যে মনােৰঞ্জনৰ কাৰণে বাহ্যিক কোনো বস্তুৰ প্ৰয়োজন নাই; নিজ মনেই নিজৰ সখা আৰু নিজৰ লগত আলাপ কৰিলেই পৰম শান্তি লাভ হয়। ই ধ্যান আৰু আত্ম-অন্বেষণৰ গুৰুত্বক সূচায়।
Vitthal
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত