ਭਗਤ ਤੁਕਾਰਾਮ ਦੇ ਅਭੰਗ
ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਦਾ ਆਨੰਦ
ਇਹ ਅਭੰਗ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੰਤ ਤੁਕਾਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਰੁੱਖਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰਿਕਥਾ (ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ) ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁਕਾਂ
ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਵੇਲਾਂ ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੱਦ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਲੋਕ 1
ਇਸ ਸੁਖ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਦਾ ਵਾਸ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁਣ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।
ਸ਼ਲੋਕ 2
ਅਕਾਸ਼ ਮੰਡਪ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਆਸਨ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕ੍ਰੀਡ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਲੋਕ 3
ਕੰਥਾ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉਪਚਾਰ ਲਈ ਹਨ। ਹਵਾ ਮੌਕਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਲੋਕ 4
ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਪੱਤਡ਼ (ਪਰਵਡ਼ੀ) ਵਿਸਤਾਰ ਹੈ। ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਲੋਕ 5
ਤੁਕਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਹੀ ਵਾਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ।
ਸ਼ਲੋਕ 6
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀਆਂ 'ਤੇ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ਜਾਂ ਸੰਝ ਵੇਲੇ
ਘਿਓ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਧੂਫ਼, ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਜਲ
- ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ
ਪਿਛੋਕੜ
ਇਹ ਅਭੰਗ ਵਰਕਾਰੀ ਪਰੰਪਰਾ (ਵਿਠੋਬਾ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ) ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੀਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਤੁਕਾਰਾਮ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਭੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਦਗੀ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰਨ ਸਮਰਪਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।
ਇਸ ਪਾਠ ਬਾਰੇ
ਰਚੇਤਾ: Sant Tukaram · Medieval Warkari Poet-Saint · 17th century, Maharashtra
A householder-saint of the Warkari tradition from Dehu, Maharashtra, who composed thousands of Abhangas (devotional verses) to Vitthal in plain, direct Marathi, often reflecting on his own hardships, doubts, and everyday struggles as a grain merchant.
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?
ਸ੍ਰੋਤ
ਇਹ ਪਦ ਤੁਕਾਰਾਮ ਮਹਾਰਾਜ (1608-1649) ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਇੱਕ ਅਭੰਗ ਹੈ। ਅਭੰਗ ਮਰਾਠੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਇੱਕ ਭਗਤੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਕਾਰਾਮ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ਾ
ਇਸ ਪਦ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਦੇ ਸਾਦਗੀਪੂਰਣ, ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ-ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ, ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕਾਂਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੇਰਵਾ
ਚੌਥੇ ਪਦ ਵਿੱਚ 'ਕੰਥਾ' (ਫਟੀ-ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਦਰ) ਅਤੇ 'ਕੁਮੰਡਲੁ' (ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਸਾਧੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤ ਕੋਲ ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭਾਵ-ਗੰਭੀਰਤਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ 'ਹਰਿਕਥਾ' (ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ) ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਵ, ਸੰਤ ਦਾ ਆਤਮਿਕ ਰਸ (ਨਾਮ-ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਗਾਉਣ) ਹੀ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਖਾਸ ਨੁਕਤਾ
ਤੁਕਾਰਾਮ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸ਼-ਗੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੀ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਹੈ।
Vitthal
ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੋਰ
ਸਭ ਵੇਖੋਸੰਬੰਧਿਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ
ਉਹੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ