Kabir Panthi Daily Prayers & Devotions

এই ভক্তিমূলক পদটোত গুৰু আৰু ভগৱান গোবিন্দৰ মাজত গুৰুৰ গুৰুত্ব বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে যে গুৰুৱেই ভগৱানক দেখুৱায়, সেয়ে গুৰুৰ চৰণতেই ভক্তি কৰা উচিত।

এই পদটো হৈছে এটা সন্ত দোহা, য'ত মধুৰ আৰু শীতল বাক্যৰ গুণৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। এনে বাণী ব্যৱহাৰ কৰিলে মনৰ অহংকাৰ নাশ হয় আৰু আনকো শীতল কৰি নিজেও শীতল হোৱা যায়।

এই ভক্তিগীতটোত কবীৰে 'চাদৰ' (কাপোৰ) ৰূপকৰ জৰিয়তে মানৱ শৰীৰ, যোগ-সাধনা আৰু আধ্যাত্মিক জীৱনৰ কথা কৈছে। ইয়াত শৰীৰৰ ভিতৰৰ নাড়ী, চক্ৰ, পঞ্চভূত আদিৰ উল্লেখ আছে, আৰু শেষত কবীৰে কৈছে যে তেওঁ এই চাদৰখন অতি যত্নেৰে পিন্ধি যেনেকৈ আছিল তেনেকৈয়ে ৰাখি দিছে।

এইটো কবীৰৰ এটা বিখ্যাত দোহা, য'ত তেওঁ শিকাইছে যে বাহিৰত আনৰ দোষ বিচাৰি নুফুৰি নিজৰ অন্তৰত থকা দোষবোৰ দেখা উচিত।

এই দোহাটোত কবীৰে পুথিৰ জ্ঞানতকৈ প্ৰেমৰ গুৰুত্ব বুজাইছে। তেওঁ কৈছে যে প্ৰেমৰ আঢ়াই আখৰ পঢ়িলেই প্ৰকৃত পণ্ডিত হ'ব পাৰি, আনহাতে কেৱল পুথি পঢ়িলে কোনো পণ্ডিত নহয়।