শ্ৰী গণেশ চালিশা

জয় গণপতি সদগুণৰ আধাৰ, কবিবৰ বদনত কৃপালু। বিঘ্ন হৰণ মঙ্গলকাৰী, জয় জয় গিৰিজালাল॥

জয় জয় জয় গণপতি গণৰাজা। মঙ্গলভৰণ কৰণ শুভ কাম॥

জয় গজবদন সুখৰ দাতা। বিশ্ববিনায়ক বুদ্ধিৰ বিধাতা॥

বক্ৰ তুণ্ড, পৱিত্ৰ শুঁড় সুন্দৰ। তিলক ত্ৰিপুণ্ড ভালত মনোৰম॥

মণি মুক্তাৰ হাৰেৰে উৰঃ সুশোভিত। সোণৰ মুকুট শিৰত, নয়ন বিশাল॥

হাতত পুস্তক, কুঠাৰ, ত্ৰিশূল। মোদক ভোগ, সুগন্ধি ফুল॥

সুন্দৰ পীতাম্বৰে তন সজ্জিত। চৰণ পদুকা মুনি মন ৰঞ্জিত॥

ধন্য শিৱৰ পুত্ৰ, ষড়াননৰ ভাই। গৌৰীৰ লালন, বিশ্ব বিখ্যাত॥

ঋদ্ধি-সিদ্ধিয়ে তোৰ চামৰ ধাৰে। মূষক বাহন দুৱাৰে শোভে॥

কওঁ জনমৰ শুভ কথা তোৰ। অতি বিচিত্ৰ, অতি মঙ্গলকাৰী॥

এদিন গিৰিৰাজ কুমাৰী (গৌৰী)। পুত্ৰ হেতু কঠোৰ তপ কৰিলে॥

যেতিয়া যজ্ঞ পূৰ্ণ হ’ল অপূৰ্ব। তেতিয়া তই আহিলি বাৰৰূপ ধৰি॥

অতি থি জানি গৌৰী সুখী হ’ল। বহু প্ৰকাৰে তোৰ সেৱা কৰিলে॥

অতি প্ৰসন্ন হৈ তই বৰ দিলি। মাতৃ-পুত্ৰৰ হিত যি তপ কৰিলে॥

পাবি পুত্ৰ তই বুদ্ধি বিশাল। গৰ্ভধাৰণ নোহোৱাকৈ এই কালত॥

গণনায়ক, গুণ-জ্ঞানৰ নিধান। পূজিত প্ৰথম ৰূপ ভগৱান॥

এনেকৈ কৈ অন্তৰ্ধান হ’লি। পালনাৰ ওপৰত শিশু প্ৰকট হ’ল॥

শিশু দেখি সকলে মুচুকিয়াই। বুজাব নোৱাৰে সুখ উৰত বাঢ়ি যায়॥

কোলে লয় শিৱ, কোলে লয় উমা। আকাশৰ পৰা দেৱতাই ফুল বৰষে॥

সকলো লোকত উৎসৱৰ বাহুল্য। বাজে মন্দিৰত শংখ-শহনাই॥

নামকৰণ তেতিয়া ঋষিয়ে কৰিলে। শ্ৰী গণেশ নাম শুভ দিলে॥

শম্ভু-উমাই বহু দান লুটায়। দেৱ-নৰ-মুনি সবে সুখ পায়॥

এদিন আহিল শনি জ্ঞানী। শিশুৰ ৰূপ দেখি হৰষিত হ’ল॥

ৰূপ দেখি শনি সুখ পাইছে। দৃষ্টি ফেৰাওঁতেই মূৰ উৰি গ’ল আকাশলৈ॥

হাহাকাৰ লাগিল কৈলাসত। শনিৰ দৃষ্টিয়ে এই বিনাশ কৰিলে॥

তৎক্ষণাৎ গৰুড়ত চৰি বিষ্ণু গ’ল। চক্ৰেৰে কাটি মূৰ লৈ আহিল॥

শিশুৰ দেহাত মূৰ সংযোজন কৰিলে। প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰি সুখ মানিলে॥

নাম প্ৰথম ‘গণনায়ক’ দিলে। বুদ্ধি নিধি, সকলো গুণৰ মন্দিৰ কৰিলে॥

প্ৰথম পূজ্য, জগতে বিখ্যাত। সকলো মনোৰথ পূৰণদাতা॥

ব্ৰহ্মা-বিষ্ণু-মহেশে ভজে। সব মিলি প্ৰথমে চৰণত মূৰ নত কৰে॥

বিঘ্ন বিনাশক, মঙ্গলদাতা। ভক্তৰ সংকট সকলো হৰ্তা॥

ঋদ্ধি-সিদ্ধিৰ সৈতে দেৱতা শোভে। দেৱ-দানৱে নিত্য সেৱা কৰে॥

যি এই পাঠ নিত্য ধ্যানে কৰে। তাক পৰম পদ জ্ঞান লাভ হয়॥

ধন-ধান্য আৰু সকলো সুখ। পুত্ৰ-পৌষ সুখ বিশাল মিলে॥

বিপত্তি কাটে, সকলো সংকট নাশ হয়। যি জনে গণেশ চালিছা গায়॥

নিত্য নিয়মে উঠি পাঠ কৰায়। সকলো মনোৰথ সিদ্ধি পায়॥

ভূত-পিশাচ কাষ নাহি পায়। মহাবলী যেতিয়া নাম শুনায়॥

সংৱতে-সংৱতে সুখ হয়। যি জনে এই পাঠ কৰে কোনো নৰে॥

কবি কুল কমল, বিশুদ্ধ বুদ্ধিৰ দাতা। জয় গণপতি, সকলো সুখৰ দাতা॥

চাৰি পদাৰ্থ পায় জ্ঞানী। যি জনে গণেশৰ গুণ গান কৰে॥

চৰণ শৰণত নিজ দাসক দিয়া। সংকট হৰা, দয়া মোক কৰা॥

শ্ৰী গণেশৰ এই চালিছা, যি জনে পাঠ কৰে। নিত্য নৱ মঙ্গল গৃহত বাস হয়, সকলো সুখ-সম্পত্তি হয়॥

সহস্ৰ বদনে গুণ গাই, শেষ (শেষনাগ) আৰু সৰস্বতী ধ্যান কৰে। দীনবন্ধু দয়ালু প্ৰভু, দিয়া ভক্তি আমাক॥