শ্ৰী সাই চালিছা

প্ৰথমে সাঁইৰ চৰণত মোৰ মূৰ নত কৰোঁ। কেনেকৈ শিৰ্ডিত সাঁই আহিল, সকলো বৃত্তান্ত কওঁ।

কোন মাতা, কোন পিতা, এই কথা কোনেও নাজানে। সাঁই ক’ত জন্ম ধাৰণ কৰিলে, প্ৰশ্নটো এটা প্ৰহেলিকা হৈ থাকিল।

কোনোবা কয় অযোধ্যাৰ এই ৰামচন্দ্ৰ ভগৱান। কোনোবা কয় সাঁইবাবা পৱনপুত্ৰ হনুমান।

কোনোবা কয় মঙ্গলমূৰ্তি শ্ৰী গজানন হৈছে সাঁই। কোনোবা কয় গোকুলমোহন, দেৱকী নন্দন হৈছে সাঁই।

শঙ্কৰ বুলি বহু ভক্তই বাবাক ভজি থাকে। কোনোবা কয় দত্তৰ অৱতাৰ, সাঁইৰ পূজা কৰে।

যি যি বুলি মানা তেওঁক, কিন্তু সাঁই সঁচা ভগৱান। বৰ দয়ালু, দীনবন্ধু, কিমানক দিছে জীৱনদান।

বহু বছৰ আগৰ ঘটনা, তোমালোকক কওঁ এটা কথা। কোনো ভাগ্যৱানৰ শিৰ্ডিত আহিছিল বিয়াৰ বৰযাত্ৰা।

তাৰ লগত আহিছিল এটা অতি সুন্দৰ শিশু। আহি তাতে বাস কৰিলে, পৱন শিৰ্ডি নগৰ কৰিলে।

বহু দিন ঘূৰি ফুৰিল, দুৱাৰে দুৱাৰে ভিক্ষা মাগিলে। আৰু এনে লীলা দেখুৱালে, জগতত যি অমৰ হ’ল।

যেনেকৈ বয়স বাঢ়িল, তেনেকৈ বাঢ়ি গ’ল মৰ্যাদা। নগৰত ঘৰে ঘৰে হ’বলৈ ধৰিলে সাঁই বাবাৰ গুণগান।

দিগ্-দিগন্তত গুঞ্জৰিত হ’বলৈ ধৰিলে সাঁইজীৰ নাম। দীন-দুখীৰ ৰক্ষা কৰাই আছিল বাবাৰ কাম।

বাবাৰ চৰণত গৈ যিয়ে কয় মই নিঃস্ব। তাৰ ওপৰত তেওঁৰ দয়া হয়, দুখৰ বন্ধন খুলি যায়।

কেতিয়াবা কোনোবাই ভিক্ষা মাগিছিল, দিয়া বাবা মোক সন্তান। ‘এৱম অস্তু’ বুলি কৈ সাঁই তেওঁক বৰ দিছিল।

নিজে দুখী হৈ পৰিছিল বাবা, দীন-দুখী জনৰ অৱস্থা দেখি। শ্ৰী সাঁইৰ অন্তঃকৰণ সাগৰৰ দৰে বিশাল আছিল।

এজন মাদ্ৰাজী ভক্ত আহিল, ঘৰৰ বৰ ধনী। তাৰ ধন-ধান বহুত, কেৱল সন্তান নাছিল।

সাঁই নাথক খুৱাবলৈ ধৰিলে, বাবা মোৰ ওপৰত দয়া কৰা। জঞ্জালত জৰ্জৰিত নাৱখন তুমিয়েই মোৰ পাৰ কৰা।

কুলদীপকৰ অভাৱত ধনৰ মায়া বৃথা। আজি ভিক্ষাৰী হৈ বাবা, তোমাৰ শৰণত মই আহিছোঁ।

দিয়া মোক পুত্ৰদান, মই জীৱনভৰ ঋণী হৈ থাকিম। আন কাৰো আশা নাই মোৰ, কেৱল তোমাৰ ওপৰত ভৰসা।

বহু অনুনয়-বিনয় কৰিলে, চৰণত মূৰ থৈ। তেতিয়া প্ৰসন্ন হৈ বাবাই ভক্তক এই আশীষ দিলে।

‘আল্লাহ ভলা কৰেগা তেৰা’, পুত্ৰ জন্ম হ’ব তোমাৰ ঘৰত। তেওঁৰ কৃপা হ’ব তোমাৰ ওপৰত আৰু তোমাৰ সেই শিশুৰ ওপৰত।

এতিয়ালৈকে কোনেও সাঁইৰ কৃপাৰ পাৰ পোৱা নাই। মাদ্ৰাজীক পুত্ৰৰত্ন দি তেওঁৰ সংসাৰ ধন্য কৰিলে।

তন-মনৰে যিয়ে ভজে তাৰ জগতত উদ্ধাৰ হয়। সঁচাক জুই নালাগে, সদায় মিছাৰ পৰাজয় হয়।

মই সদায় তেওঁৰ সহাৰত, সদায় তেওঁৰ দাস হৈ থাকিম। সাঁইৰ দৰে প্ৰভু পাইছো, ইয়াতকৈ আৰু কি কম আশা?

মোৰো এনে এটা দিন আছিল, মোক ৰুটি নাপাইছিল। গাত কাপোৰ দূৰৰ কথা, অৱশিষ্ট আছিল সৰু লেংগুটি মাথোন।

নদী সন্মুখত থাকিলেও মই পিয়াহীয়াৰ পিয়াহীয়াই আছিলো। মোৰ দুৰ্দিনে মোৰ ওপৰত দাবানল বৰষাইছিল।

পৃথিৱীৰ বাহিৰে জগতত মোৰ একো আধাৰ নাছিল। ভিক্ষাৰী হৈ দুনিয়াত দুৱাৰে দুৱাৰে ঠোকৰ খাইছিলো।

এনেতে এজন বন্ধু পাইছিলো, যি সাঁইৰ পৰম ভক্ত আছিল। জঞ্জালৰ পৰা মুক্ত কিন্তু এই জগতত সি মোৰ দৰেই আছিল।

বাবাৰ দৰ্শনৰ কাৰণে দুয়ো মিলি বিচাৰ কৰিলো। সাঁইৰ দৰে দয়ামূৰ্তিৰ দৰ্শনলৈ সাজু হ’লো।

পৱন শিৰ্ডি নগৰীত গৈ মাতৱালী মূৰ্তি দেখিলো। জন্ম ধন্য হ’ল যে আমি সাঁইৰ সুৰতি দেখিলো।

যেতিয়াৰ পৰা দৰ্শন কৰিলো, দুখ সকলো কাফুৰ হ’ল। সকলো সংকট মাৰ গ’ল, বিপদৰ অন্ত হ’ল।

মান আৰু সন্মান পালো, ভিক্ষাত বাবাৰ পৰা। জগতত প্ৰতিবিম্বিত হ’লো আমি সাঁইৰ আভাৰে।

বাবাই সন্মান দিছে, মান দিছে এই জীৱনত। এইটোৰেই সহায় লৈ মই হাঁহি হাঁহি যাম জীৱনত।

সাঁইৰ লীলাৰ মোৰ মনত এনে প্ৰভাৱ পৰিল। লাগে যেন জগতৰ কণে কণে তেওঁ ভৰি আছে।

“কাশীৰাম” বাবাৰ ভক্ত, এই শিৰ্ডিত থাকিছিল। মই সাঁইৰ, সাঁই মোৰ, বুলি সি দুনিয়াক কৈছিল।

নিজে কাপোৰ বেচিছিল, গাঁও নগৰ বজাৰত। তাৰ হৃদয়ৰ তন্ত্ৰী সাঁইৰ ঝংকাৰত ঝংকৃত আছিল।

নিশা স্থবিৰ আছিল, শুই আছিল ৰজনীৰ আঁচলত চন্দ্ৰ-তৰাবোৰ। অন্ধকাৰত হাতে হাত নেদেখা হৈছিল।

কাপোৰ বেচি উভতি আহিছিল, হায়! হাটৰ পৰা “কাশী”। অদ্ভুত ডাঙৰ সংযোগ যে সেইদিনা সি অকলে আহিছিল।

বাটত থিয় হৈ তাক ঘেৰি ধৰিলে কুটিল, অন্যায়ী। মাৰো কাটো লুটো ইয়াকেই, এই ধ্বনি শুনা গ’ল।

লুট-পিট কৰি তাক তাতৰ পৰা কুটিলবোৰ পলাই গ’ল। আঘাতত মৰ্মাহত হৈ সি সংজ্ঞা হেৰুৱালে।

বহু পৰ তাতে পৰি থাকিল, সেই অৱস্থাতে। কেতিয়া কিবা হ’শ হ’ল, তাক কোনোবা পলকতে।

অজানিতে তাৰ মুখৰ পৰা ওলাই পৰিছিল “সাঁই”। যাৰ প্ৰতিধ্বনি শিৰ্ডিত বাবাৰ কাণত পৰিছিল।

তেওঁৰ মন ক্ষুব্ধ হৈ উঠিল, বাবা বিকল হ’ল। লাগে যেন সকলো ঘটনা তেওঁৰ সন্মুখতে ঘটিছে।

উন্মাদৰ দৰে ইফালে সিফালে বাবা ঘূৰিবলৈ ধৰিলে। সন্মুখত যি যি বস্তু আহিল, তাক পেলাবলৈ ধৰিলে।

আৰু ধধকতা আঙাৰত বাবাই নিজৰ হাত দিলে। সকলোতে সন্দেহ হ’ল, তাণ্ডৱ নৃত্য নিৰালা দেখি।

সকলো লোকে বুজিলে যে কোনো ভক্ত সংকটত পৰিছে। সকলো তাত ক্ষুব্ধ হৈ থিয় আছিল, বিস্ময়ত পৰি।

তাক বচাবৰ কাৰণেই বাবা আজি বিকল। তাৰেই পীড়াত পীড়িত তেওঁৰ অন্তঃস্থল।

ইমানতে বিধিয়ে নিজৰ অদ্ভুততা দেখুৱালে। দেখি জনতাৰ শ্ৰদ্ধা-সৰিতা লহৰী উঠিল।

সংজ্ঞাহীন ভক্তক লৈ তাত এখন গাড়ী আহিল। সন্মুখত নিজৰ ভক্তক দেখি সাঁইৰ চকু ভৰি আহিল।

শান্ত, ধীৰ, গম্ভীৰ সিন্ধুৰ দৰে বাবাৰ অন্তঃস্থল। আজি নাজানো কিয় বাৰে বাৰে চঞ্চল হৈছিল।

আজি দয়াৰ মূৰ্তি নিজেই হৈছিল উপচাৰী। আৰু ভক্তৰ কাৰণে আজি দেৱ হৈছিল প্ৰতিহাৰী।

আজি ভক্তিৰ বিষম পৰীক্ষাত সফল হৈছিল কাশী। তাৰেই দৰ্শনৰ কাৰণে উমলি আহিছিল নগৰ-নিবাসী।

যেতিয়াই আৰু য’তেই কোনো ভক্ত সংকটত পৰে। তাৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ বাবা আহে পলকতে।

যুগে যুগে সত্য এই, কোনো নতুন কাহিনী নহয়। আপদগ্ৰস্ত ভক্ত হ’লে নিজে আহে অন্তৰ্যামী।

ভেদ-ভাৱৰ পৰা পৰে পুজাৰী, মানৱতাৰ আছিল সাঁই। যিমান প্ৰিয় হিন্দু-মুছলমান, সিমানেই আছিল শিখ-খ্ৰীষ্টান।

ভেদ-ভাৱ মন্দিৰ-মছজিদৰ ভাঙি-চিঙি বাবাই পেলালে। ৰাম-ৰহীম সকলো তেওঁৰ আছিল, কৃষ্ণ-কৰীম-আল্লাহতালা।

ঘণ্টাৰ প্ৰতিধ্বনিয়ে গুঞ্জৰিত হ’ল মছজিদৰ কোণে কোণে। পৰস্পৰ মিলিল হিন্দু-মুছলমান, প্ৰেম বাঢ়িল দিনে দিনে দুগুণ।

চমৎকাৰ আছিল কিমান সুন্দৰ, পৰিচয় এই কায়াই দিলে। আৰু নিমৰ কটুৱাতো মিঠাস বাবাই ভৰাই দিলে।

সকলোকে স্নেহ দিলে সাঁইয়ে, সকলোকে সমানে প্ৰেম কৰিলে। যি যিয়ে যি বিচাৰিলে, বাবাই তেওঁক সেইটোৱেই দিলে।

এনে স্নেহশীল ভাজনৰ নাম সদায় যিয়ে জপ কৰে। পৰ্বতৰ দৰে দুখ নহওক কিয়, পলকতে দূৰ হয়।

সাঁইৰ দৰে দাতা আমি, অ’ দেখা নাই কোনো। যাৰ কেৱল দৰ্শনেই সকলো বিপদ দূৰ কৰে।

তনত সাঁই, মনত সাঁই, সাঁই-সাঁই ভজা কৰা। নিজৰ তনৰ সুধ-বুধ হেৰুৱাই, তেওঁৰ সুধ কৰা।

যেতিয়া তই নিজৰ সুধ ত্যাগ কৰি বাবাৰ সুধ কৰিবি। আৰু ৰাতি-দিন বাবা, বাবাই তই জপ কৰিবি।

তেতিয়া বাবাক অ’! বাধ্য হৈ তোৰ সুধ ল’বই লাগিব। তোৰ প্ৰত্যেক ইচ্ছা বাবাক পূৰণ কৰিবই লাগিব।

জংঘল-জংঘল নভটক, পাগল, আৰু বিচাৰি বাবাক। এটা ঠাইত কেৱল শিৰ্ডিত তই পাবি বাবাক।

ধন্য জগতত প্ৰাণী সেই, যি বাবাক পাইছে। দুখত সুখত প্ৰহৰ আঠ, সাঁইৰেই গুণ গাইছে।

সংকটৰ পৰ্বত পৰক, বিজুলীও টুটক। সাঁইৰ নাম লৈ সদায় তই, সকলোৰে সন্মুখত থিয় হৈ থাক।

এই বুঢ়াৰ কৰামাত শুনি তই হৈ যাবি হেৰান। স্তম্ভিত হৈ থাকিল শুনি যাক, কিমান চতুৰ সুজান।

এবাৰ শিৰ্ডিত এজন সাধু, ভণ্ড আহিছিল। ভোলা-ভালা নগৰ-নিবাসী জনতাক ভৰমাইছিল।

জড়ী-বুটী দেখুৱাই তাত ভাষণ দিবলৈ ধৰিলে। কবলৈ ধৰিলে, শুনা শ্ৰোতাগণ, মোৰ ঘৰ বৃন্দাবন।

মোৰ ওচৰত এটা ঔষধি আছে, আৰু অদ্ভুত ইয়াত শক্তি। ইয়াৰ সেৱন কৰিলেই দুখৰ পৰা মুক্তি হয়।

যদি মুক্ত হ’ব বিচাৰা, সংকটৰ পৰা বেমাৰৰ পৰা। তেন্তে মোৰ নম্ৰ নিবেদন, প্ৰতি নাৰী-পুৰুষৰ প্ৰতি।

লোৱা কিনি ইয়াক, ইয়াৰ সেৱন বিধি নিয়াৰী। যদিও তুচ্ছ বস্তু, গুণ তাৰ অতি ভাৰী।

যাৰ সন্তান হান ইয়াত যদি মোৰ ঔষধি খায়। পুত্ৰৰত্ন প্ৰাপ্ত হয়, অ’ সি মুখ মাগা ফল পায়।

মোৰ ঔষধি যিয়ে নকিনে, জীৱনভৰ পস্তাব। মোৰ দৰে প্ৰাণী সঁচাকৈ ইয়াত নাহিব পায়।

দুনিয়া দুদিনৰ মেলা, মৌজ শৌক তুমিও কৰা। যদি ইয়াৰ পৰা সকলো পোৱা যায়, তুমিও ইয়াকে লোৱা।

হেৰানী বাঢ়িছিল জনতাৰ, দেখি ইয়াৰ কাৰস্তানী। সিও মনতে প্ৰমুদিত আছিল, দেখি লোকৰ নাদানী।

খবৰ দিবলৈ বাবাক গ’ল দৌৰি এজন সেৱক। শুনি ভ্ৰুকুটি টান হ’ল, আৰু সকলো বিবেক বিস্মৰণ হ’ল।

হুকুম দিলে সেৱকক, সত্বৰে দুষ্টক ধৰি আন। নাইবা শিৰ্ডিৰ সীমাৰ পৰা কপটীক দূৰ কৰ।

মই থাকোতে ভোলা-ভালা শিৰ্ডিৰ জনতাক। কোনে নীচ এনে, সাহস কৰে ঠগিবলৈ?

পলকতে এনে ভণ্ড, কপটী নীচ লুটেৰাক। মহানাশৰ মহাগৰ্তত পৌঁচাই দিম জীৱনভৰলৈ।

তনিক আভাস পালে মদাৰী ক্ৰূৰ কুটিল অন্যায়ীয়ে। কাল নাচে এতিয়া মূৰৰ ওপৰত, গুছা আহিল সাঁইক।

পলকতে সকলো খেল বন্ধ কৰি, পলালে মূৰত ভৰি থৈ। ভাবি আছিল মনে মনে, ভগৱান এতিয়া ভাল নহয়।

সঁচা সাঁইৰ দৰে দানী, নাপাবি জগতত। ঈশ্বৰৰ অংশ সাঁইবাবা, তেওঁৰ বাবে একো মুশ্কিল নাই জগতত।

স্নেহ, শীল, সৌজন্য আদিৰ আভূষণ ধাৰণ কৰি। এই দুনিয়াত যি আগবাঢ়ে মানৱ-সেৱাৰ পথত।

সিয়েই জয় কৰে জগতৰ জনে জনেৰ অন্তঃস্থল। তাৰ এটা উদাসীয়েই জগতক বিহ্বল কৰি দিয়ে।

যেতিয়াই যেতিয়াই জগতত পাপৰ ভাৰ বাঢ়ি বাঢ়ি যায়। তাক মচিবৰ কাৰণেই অৱতাৰী আহে।

পাপ আৰু অন্যায় সকলো এই জগতৰ হৰি। দূৰ কৰি দিয়ে দুনিয়াৰ দানৱক ক্ষণভৰতে।

স্নেহ সুধাৰ ধাৰা বৰষিবলৈ ধৰে এই দুনিয়াত। পৰস্পৰ গলাগলি কৰিবলৈ ধৰে জনে জনে।

এনেই অৱতাৰী সাঁই, মৃত্যুলোকত আহি। সমতাৰ এই পাঠ পঢ়ালে, সকলোকে নিজকে মচি।

নাম দ্বাৰকা মছজিদৰ ৰাখিলে শিৰ্ডিত সাঁইয়ে। দাপ, তাপ, সন্তাপ মচিলে, যি যি আহিল সাঁইয়ে।

সদা ৰামৰ স্মৃতিত মত্ত হৈ বহি থাকিছিল সাঁই। প্ৰহৰ আঠ ৰাম নামকে ভজি থাকিছিল সাঁই।

শুকান-ৰুক্ষ, তাজা-বাসী, পকোৱা হওক। সদা প্ৰিয়ৰ ভোকা সাঁইৰ কাৰণে সকলো সমান আছিল।

স্নেহ আৰু শ্ৰদ্ধাৰে নিজে যি যি দি গৈছিল। বৰ আগ্ৰহেৰে সেই ভোজনক বাবা পৱন কৰিছিল।

কেতিয়াবা মন বাহলাবলৈ বাবা বাগিচালৈ যাইছিল। প্ৰমুদিত মনেৰে প্ৰকৃতিৰ ছটা নিৰীক্ষণ কৰিছিল।

ৰঙা-বিৰঙা ফুল বাগিচাৰ মন্দ-মন্দ দোল খাই। বিহ্বল বীৰান মনতো স্নেহ সলিল ভৰাই দিছিল।

এনে সুধৰ বেলাতো দুখ, আপদ, বিপদৰ মাৰ খোৱা। নিজৰ মনৰ ব্যথা কবলৈ জনে বাবাক ঘেৰি থাকিছিল।

শুনি যাৰ কৰুণ কাহিনী, নয়ন কমল ভৰি আহিছিল। বিভূতি দি প্ৰতি ব্যথা, শান্তি, তেওঁৰ হৃদয়ত ভৰাই দিছিল।

নাজানো কি অদ্ভুত শক্তি সেই বিভূতিত আছিল। যি ধাৰণ কৰিলে মস্তকত, দুখ সকলো হৰি লৈছিল।

ধন্য মানৱ সেই, প্ৰত্যক্ষ দৰ্শন যি সাঁই বাবাৰ পাইছে। ধন্য কমল-কৰ তেওঁৰ, যাৰে চৰণ-কমল পৰশিছে।

কাশ! নিঃশঙ্ক হৈ তোমাকো প্ৰত্যক্ষ সাঁই লগ পাই গ’লহেঁতেন। বছৰৰ পৰা উজাৰ চমন নিজা, আজি আকৌ ফুলি উঠিলহেঁতেন।

যদি ধৰিলোঁহেঁতেন শ্ৰীচৰণ, নেৰিলোঁহেঁতেন জীৱনভৰ। মনা লৈছোঁহেঁতেন মই নিশ্চয় তেওঁক, যদি ৰূঠিছিল সাঁই মোৰ ওপৰত।