શ્રી સાઈ ચાલીસા

પહેલાં સાઈંના ચરણોમાં, પોતાનું મસ્તક નમાવું છું. કેવી રીતે શિર્ડી સાઈં આવ્યા, બધો હાલ સંભળાવું છું.

કોણ છે માતા, પિતા કોણ છે, આ કોઈએ પણ જાણ્યું નહીં. ક્યાં જન્મ સાઈં ધારણ કર્યો, પ્રશ્ન પહેલી રહ્યો બની.

કોઈ કહે છે અયોધ્યાના આ રામચંદ્ર ભગવાન છે. કોઈ કહે છે સાઈંબાબા, પવનપુત્ર હનુમાન છે.

કોઈ કહે છે મંગળ મૂર્તિ, શ્રી ગજાનન છે સાઈં. કોઈ કહે છે ગોકુળમોહન, દેવકીનંદન છે સાઈં.

શંકર સમજી ભક્ત કેટલાક, બાબાને ભજતા રહે છે. કોઈ કહે છે અવતાર દત્તનો, પૂજા સાઈંની કરે છે.

કંઈ પણ માનો તેમને તમે, પણ સાઈં છે સાચા ભગવાન. મોટા દયાળુ, દીનબંધુ, કેટલાંકને આપ્યું છે જીવનદાન.

ઘણાં વર્ષ પહેલાંની ઘટના, તમને કહીશ હું વાત. કોઈ ભાગ્યશાળીની, શિર્ડીમાં આવી હતી બારાત.

આવ્યો સાથ તેની સાથે હતો, બાળક એક ઘણો સુંદર. આવ્યો, આવીને ત્યાં જ વસી ગયો, પવિત્ર શિર્ડી કર્યું નગર.

ઘણાં દિવસ સુધી રહ્યો ભટકતો, ભિક્ષા માંગી તેણે દર-દર. અને બતાવી એવી લીલા, જગમાં જે થઈ ગઈ અમર.

જેમ-જેમ ઉંમર વધી, તેમ-તેમ વધતી ગઈ શાન. ઘર-ઘર થવા લાગ્યું નગરમાં, સાઈં બાબાનું ગુણગાન.

દિગ-દિગંતમાં ગૂંજવા લાગ્યું, પછી તો સાઈંજીનું નામ. દીન-દુખીની રક્ષા કરવી, આ જ રહ્યું બાબાનું કામ.

બાબાના ચરણોમાં જઈને, જે કહે છે હું નિર્ધન છું. દયા તેના પર થાય છે તેમની, ખૂલી જાય છે દુઃખના બંધન.

ક્યારેક કોઈએ માંગી ભિક્ષા, આપો બાબા મને સંતાન. એવં અસ્તુ ત્યારે કહીને સાઈં, આપતા હતા તેને વરદાન.

પોતે દુઃખી બાબા થઈ જતા, દીન-દુખી જનનો જોઈ હાલ. અંતઃકરણ શ્રી સાઈંનું, સાગર જેવું રહ્યું વિશાળ.

ભક્ત એક મદ્રાસી આવ્યો, ઘરનો ઘણો મોટો ધનવાન. માલ-ખજાનો બેહદ તેનો, ફક્ત નહોતી રહી સંતાન.

લાગ્યો મનાવવા સાઈં નાથને, બાબા મારા પર દયા કરો. ઝંઝાથી ઝંખિત નૈયાને, તમે જ મારી પાર કરો.

કુળદીપકના અભાવમાં, વ્યર્થ છે દોલતની માયા. આજે ભિખારી બનીને બાબા, શરણ તમારી હું આવ્યો.

આપો મને પુત્રદાન, હું ઋણી રહીશ જીવનભર. અને બીજી કોઈ આશા નથી મને, ફક્ત ભરોસો છે તમારા પર.

અનુનય-વિનય ઘણો કર્યો તેણે, ચરણોમાં ધરીને શીશ. ત્યારે પ્રસન્ન થઈને બાબાએ, આપ્યો ભક્તને આ આશીર્વાદ.

‘અલ્લાહ ભલું કરશે તારું’, પુત્ર જન્મ થશે તારા ઘર. કૃપા થશે તમારા પર તેની, અને તારા તે બાળક પર.

અત્યાર સુધી કોઈએ પામ્યું નથી, સાઈંની કૃપાનો પાર. પુત્રરત્ન આપી મદ્રાસીને, ધન્ય કર્યું તેનું સંસાર.

તન-મનથી જે ભજે તેનું, જગમાં થાય છે ઉદ્ધાર. સાચને આંચ નથી કોઈ, સદા જૂઠની થાય છે હાર.

હું છું સદા સહારે તેના, સદા રહીશ તેનો દાસ. સાઈં જેવો પ્રભુ મળ્યો છે, આટલી જ ઓછી છે શું આશ?

મારો પણ દિવસ હતો એક એવો, મળતી નહોતી મને રોટલી. તન પર કપડું દૂર રહ્યું હતું, બાકી રહી નાની લંગોટી.

સરિતા સન્મુખ થવા છતાં, હું તરસ્યોનો તરસ્યો હતો. દુર્દિન મારું મારા પર, દાવાગ્નિ વરસાવતું હતું.

ધરતી સિવાય જગતમાં, મારો કંઈ આધાર ન હતો. બની ભિખારી હું દુનિયામાં, દર-દર ઠોકર ખાતો હતો.

એવામાં એક મિત્ર મળ્યો જે, પરમ ભક્ત સાઈંનો હતો. જંજાળોથી મુક્ત પણ આ, જગતીમાં તે મારા જેવો હતો.

બાબાના દર્શનની ખાતર, મળી બંનેએ કર્યો વિચાર. સાઈં જેવી દયામૂર્તિના, દર્શનને થઈ ગયા તૈયાર.

પવિત્ર શિર્ડી નગરીમાં જઈને, જોઈ મતવાલી મૂર્તિ. ધન્ય જન્મ થઈ ગયો કે અમે, જ્યારે જોઈ સાઈંની સૂરતિ.

જ્યારથી કર્યા છે દર્શન અમે, દુઃખ બધું કાફૂર થઈ ગયું. સંકટ બધાં મટી ગયાં અને, વિપદાઓનો અંત થઈ ગયો.

માન અને સન્માન મળ્યું, ભિક્ષામાં અમને બાબાથી. પ્રતિબિંબિત થઈ ઊઠ્યા જગતમાં, અમે સાઈંની આભાથી.

બાબાએ સન્માન આપ્યું છે, માન આપ્યું આ જીવનમાં. આનો જ આધાર લઈને હું, હસતો જઈશ જીવનમાં.

સાઈંની લીલાનો મારા, મન પર એવો અસર થયો. લાગે છે જગતીના કણ-કણમાં, જાણે તે ભરેલા છે.

“કાશીરામ” બાબાનો ભક્ત, આ શિર્ડીમાં રહેતો હતો. હું સાઈંનો સાઈં મારો, તે દુનિયાને કહેતો હતો.

સીકર પોતે વસ્ત્ર વેચતો, ગ્રામ-નગર-બજારોમાં. ઝંખિત તેની હૃદયતંત્રી હતી, સાઈંની ઝંકારોમાં.

સ્તબ્ધ નિશા હતી, સૂતા હતા, રજની આંચલમાં ચાંદ-સિતારા. દેખાતું નહોતું હાથને હાથ, અંધકારના માર્યા.

વસ્ત્ર વેચીને પાછો ફરતો હતો, હાય! હાટથી “કાશી”. વિચિત્ર મોટો સંયોગ કે તે દિવસે, આવતો હતો તે એકલો.

ઘેરી રસ્તામાં ઊભા થઈ ગયા, તેને કુટિલ, અન્યાયી. મારો-કાપો-લૂટો આની જ, ધ્વનિ પડી સંભળાઈ.

લૂટ-પીટ કરી તેને ત્યાંથી, કુટિલ ગયા ચમ્પત થઈ. આઘાતોથી, મર્માહત થઈ, તેણે સંજ્ઞા ગુમાવી.

ઘણી વાર સુધી પડ્યો રહ્યો તે, ત્યાં જ તે હાલતમાં. ખબર નથી ક્યારે કંઈ હોશ થયો, તેને કોઈ પલકમાં.

અજાણતાં જ તેના મોંથી, નીકળી પડ્યું હતું સાઈં. જેની પ્રતિધ્વનિ શિર્ડીમાં, બાબાને પડી સંભળાઈ.

ક્ષુબ્ધ થયું હતું માનસ તેમનું, બાબા ગયા વિકળ થઈ. લાગે છે જાણે ઘટના બધી, ઘટી તેમની સામે જ હોય.

ઉન્માદી જેવા અહીં-તહીં, ત્યારે બાબા લાગ્યા ભટકવા. સામે વસ્તુઓ જે પણ આવી, તેમને લાગ્યા પટકવા.

અને ધગધગતા અંગારામાં, બાબાએ પોતાનો હાથ નાખ્યો. થયા શંકિત બધા ત્યાં, જોઈ તાંડવ નૃત્ય નિરાળું.

સમજી ગયા બધા લોકો કે કોઈ, ભક્ત પડ્યો છે સંકટમાં. ક્ષુબ્ધ ઊભા હતા બધા ત્યાં, પડેલા વિસ્મયમાં.

તેને બચાવવાની જ ખાતર, બાબા આજે વિકળ છે. તેની જ પીડાથી પીડિત, તેમનું અંતઃસ્થળ છે.

આટલામાં જ વિધિએ પોતાની, વિચિત્રતા બતાવી. જોઈને જેને જનતાની, શ્રદ્ધા-સરિતા લહેરાઈ.

લઈને કર સંજ્ઞાહીન ભક્તને, ગાડી એક ત્યાં આવી. સામે પોતાના જોઈ ભક્તને, સાઈંની આંખો ભરાઈ આવી.

શાંત, ધીર, ગંભીર સિંધુ જેવું, બાબાનું અંતઃસ્થળ. આજે ખબર નથી કેમ રહી-રહીને, થઈ જતું હતું ચંચળ.

આજે દયાની મૂર્તિ પોતે હતા, બનેલા ઉપચારી. અને ભક્ત માટે આજે હતા, દેવ બનેલા પ્રતિહારી.

આજે ભક્તિની વિષમ પરીક્ષામાં, સફળ થયો હતો કાશી. તેના જ દર્શનની ખાતર, હતા ઉમટેલા નગર-નિવાસી.

જ્યારે પણ અને જ્યાં પણ કોઈ, ભક્ત પડે સંકટમાં. તેની રક્ષા કરવા બાબા, આવે છે પલભરમાં.

યુગ-યુગનું છે સત્ય આ, નથી કોઈ નવી કહાની. આપત્તિગ્રસ્ત ભક્ત જ્યારે થાય, આવે છે પોતે અંતર્યામી.

ભેદ-ભાવથી પરે પુજારી, માનવતાના હતા સાઈં. જેટલા પ્યારા હિંદુ-મુસ્લિમ, એટલા જ હતા શીખ-ખ્રિસ્તી.

ભેદ-ભાવ મંદિર-મસ્જિદનો, તોડી-ફોડી બાબાએ નાખ્યો. રામ-રહીમ બધા તેમના હતા, કૃષ્ણ-કરીમ-અલ્લાહતાલા.

ઘંટાની પ્રતિધ્વનિથી ગૂંજ્યું, મસ્જિદનું ખૂણે-ખૂણે. મળ્યા પરસ્પર હિંદુ-મુસ્લિમ, પ્રેમ વધ્યો દિન-દિન દૂણો.

ચમત્કાર હતો કેટલો સુંદર, પરિચય આ કાયાએ આપ્યો. અને નીમની કડવાશમાં પણ, મીઠાશ બાબાએ ભરી દીધી.

સૌને સ્નેહ આપ્યો સાઈંએ, સૌને સમતુલ પ્રેમ કર્યો. જે કંઈ જેણે પણ ચાહ્યું, બાબાએ તેમને તે જ આપ્યું.

એવા સ્નેહ-શીલ ભાજનનું, નામ સદા જે જપે કરે. પર્વત જેવું દુઃખ કેમ ન હોય, પલભરમાં તે દૂર ટળે.

સાઈં જેવો દાતા અમે, અરે! જોયો નથી કોઈ. જેના ફક્ત દર્શનથી જ, બધી વિપદા દૂર થઈ ગઈ.

તનમાં સાઈં, મનમાં સાઈં, સાઈં-સાઈં ભજો કરો. પોતાના તનની સુધ-બુધ ગુમાવીને, સુધ તેની તમે કરો કરો.

જ્યારે તું પોતાની સુધ છોડી, બાબાની સુધ કરશે કરશે. અને રાત-દિવસ બાબા, બાબા જ તું રટશે કરશે.

તો બાબાને અરે! વિવશ થઈ, સુધ તારી લેવી જ થશે. તારી દરેક ઇચ્છા બાબાને, પૂરી જ કરવી થશે.

જંગલ-જંગલ ભટક ન પાગલ, અને શોધવા બાબાને. એક જગ્યા ફક્ત શિર્ડીમાં, તું પામશે બાબાને.

ધન્ય જગતમાં પ્રાણી છે તે, જેણે બાબાને પામ્યો. દુઃખમાં સુખમાં પ્રહર આઠે, સાઈંનો જ ગુણ ગાયો.

પડે સંકટોના પર્વત, ભલે બિજલી જ તૂટી પડે. સાઈંનું લઈ નામ સદા તમે, સામે બધાના રહો અડગ.

આ બૂઢાની કરામાત સાંભળી, તમે થઈ જશો છેરાન. દંગ રહી ગયા સાંભળીને જેને, ખબર નથી કેટલા ચતુર સુજાન.

એક વાર શિર્ડીમાં સાધુ, ઢોંગી હતો કોઈ આવ્યો. ભોળી-ભાળી નગર-નિવાસી, જનતાને હતો ભરમાવ્યો.

જડી-બૂટીઓ તેમને બતાવીને, કરવા લાગ્યો ત્યાં ભાષણ. કહેવા લાગ્યો સાંભળો શ્રોતાગણ, ઘર મારું છે વૃંદાવન.

ઔષધિ મારી પાસે એક છે, અને અજબ છે તેમાં શક્તિ. આના સેવન કરવાથી જ, થઈ જાય છે દુઃખથી મુક્તિ.

જો મુક્ત થવું ચાહો તમે, સંકટથી બીમારીથી. તો છે મારું નમ્ર નિવેદન, દરેક નરથી દરેક નારીથી.

લો ખરીદી તમે આને, આની સેવન વિધિઓ છે ન્યારી. યદ્યપિ તુચ્છ વસ્તુ છે આ, ગુણ તેના છે અતિ ભારી.

જે છે સંતતિહીન અહીં જો, મારી ઔષધિને ખાય. પુત્રરત્ન થાય પ્રાપ્ત, અરે તે મોં માગ્યું ફળ પામે.

ઔષધિ મારી જે ન ખરીદે, જીવનભર પશ્ચાતાપ કરશે. મારા જેવો પ્રાણી ભાગ્યે જ, અરે અહીં આવી પામશે.

દુનિયા બે દિવસનો મેલો છે, મોજ-શોખ તમે પણ કરી લો. જો આનાથી મળે છે, બધું જ, તમે પણ આને લઈ લો.

છેરાની વધતી જનતાની, જોઈ તેની કારસ્તાની. પ્રમુદિત તે પણ મનમાં જ હતો, જોઈ લોકોની નાદાની.

ખબર સંભળાવવા બાબાને આ, ગયો દોડીને સેવક એક. સાંભળી ભ્રુકુટિ તણાઈ અને, વિસ્મરણ થઈ ગયું બધું વિવેક.

હુકમ આપ્યો સેવકને, તરત દુષ્ટને પકડી લાવો. અથવા શિર્ડીની સીમાથી, કપટીને દૂર ભગાવો.

મારા રહેતાં ભોળી-ભાળી, શિર્ડીની જનતાને. કોણ નીચ એવો જે, સાહસ કરે છે છેતરવાને?

પલભરમાં જ એવા ઢોંગી, કપટી નીચ લુટારાને. મહાનાશના મહાગર્તમાં, પહોંચાડી દઉં જીવનભરને.

જરાક મળ્યો આભાસ મદારી ક્રૂર કુટિલ અન્યાયીને. કાળ નાચે છે હવે માથે, ગુસ્સો આવ્યો સાઈંને.

પલભરમાં બધો ખેલ બંધ કરી, ભાગ્યો માથે રાખીને પગ. સોચતો હતો મનમાં જ, ભગવાન નથી હવે ખૈર.

સાચું છે સાઈં જેવો દાની, મળી ન શકે જગમાં. અંશ ઈશનો સાઈંબાબા, તેમને નથી કંઈ મુશ્કેલ જગમાં.

સ્નેહ, શીલ, સૌજન્ય આદિનો, આભૂષણ ધારણ કરી. વધતો આ દુનિયામાં જે પણ, માનવ-સેવાના પથ પર.

તે જ જીતી લે છે જગતીના, જન-જનનું અંતઃસ્થળ. તેની એક ઉદાસી જ જગને, કરી દે છે વિહ્વળ.

જ્યારે-જ્યારે જગમાં ભાર પાપનો, વધી-વધી જાય છે. તેને મિટાવવાની જ ખાતર, અવતારી જ આવે છે.

પાપ અને અન્યાય બધું જ, આ જગતીનું હરીને. દૂર ભગાડી દે છે દુનિયાના, દાનવને ક્ષણભરમાં.

સ્નેહ સુધાની ધાર વરસવા, લાગે છે આ દુનિયામાં. ગળે પરસ્પર મળવા લાગે છે, જન-જન આપસમાં.

એવા જ અવતારી સાઈં, મૃત્યુલોકમાં આવીને. સમતાનો આ પાઠ ભણાવ્યો, સૌને પોતાના આપ મિટાવીને.

નામ દ્વારકા મસ્જિદનું, રાખ્યું શિર્ડીમાં સાઈંએ. દાપ, તાપ, સંતાપ મિટાવ્યો, જે કંઈ આવ્યું સાઈંએ.

સદા યાદમાં મસ્ત રામની, બેસી રહેતા હતા સાઈં. પ્રહર આઠે રામ નામને, ભજતા રહેતા હતા સાઈં.

સૂકું-રૂકું, તાજું-બાસી, ભલે અથવા હોય પકવાન. સદા પ્રેમના ભૂખ્યા સાઈંની, ખાતર હતા બધા સમાન.

સ્નેહ અને શ્રદ્ધાથી પોતાની, જન જે કંઈ આપી જતા હતા. મોટા ચાવથી તે ભોજનને, બાબા પવિત્ર કરતા હતા.

ક્યારેક-ક્યારેક મન બહેલાવવા, બાબા બગીચામાં જતા હતા. પ્રમુદિત મનમાં જોઈ પ્રકૃતિની, છટાને તે થતા હતા.

રંગ-બિરંગી પુષ્પો બગીચાનાં, મંદ-મંદ હલી-ડૂલીને. બિહાડ વીરાના મનમાં પણ, સ્નેહ સલિલ ભરી જતા હતા.

એવી સુમધુર વેળામાં પણ, દુઃખ-આપત્તિ-વિપદાના માર્યા. પોતાના મનની વ્યથા સંભળાવવા, જન રહેતા બાબાને ઘેરી.

સાંભળીને જેમની કરુણ કથાને, નયન કમળ ભરાઈ આવતા. આપી વિભૂતિ દરેક વ્યથા, શાંતિ તેમના હૃદયમાં ભરી દેતા.

ખબર નથી શું અદ્ભુત શક્તિ, તે વિભૂતિમાં હોતી હતી. જે ધારણ કરતા મસ્તક પર, દુઃખ બધું હરી લેતી હતી.

ધન્ય મનુજ તે સાક્ષાત દર્શન, જે બાબા સાઈંના પામ્યા. ધન્ય કમળ-કર તેમના જેનાથી, ચરણ-કમળ તે પરસાવ્યા.

કાશ! નિર્ભય તમને પણ, સાક્ષાત સાઈં મળી જાત. વરસોથી ઉજડ્યું ચમન પોતાનું, ફરીથી આજે ખીલી જાત.

જો પકડતો હું ચરણ શ્રીના, ન છોડતો ઉંમરભર. મનાવી લેતો હું જરૂર તેમને, જો રૂઠતા સાઈં મારા પર.